tag:blogger.com,1999:blog-75793132237670565862012-02-08T22:53:28.951-08:00In my lifeმელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.comBlogger1041100tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-33637734594591745622009-10-08T08:29:00.000-07:002009-10-08T08:47:24.081-07:00კინოდან მოვდივარ ახლა და აფიშიდან ეს ფრაზა ავიკვიატე. მართლაც, რომ იდიოტოკრატიაა ყველაფერი. მე ხელმოცარული კომიკოსი რომელიც პაროდიებს აკეთებს ყველაფრისგან. "ყველაფერი კარგად იქნებაზე" ვიყავი, არ გადავრეულვარ, პირიქით ზოგი რამე არ მომეწონა კიდეც. მაგრამ იმ გოგოს (სახელი არ მახსოვს კინოში ანი ერქვა) ძუძუების ნახვა ღირდა ნამდვილად. დაიწყო ახალი გადარბენითი რეჟიმი, როდესაც ვერაფერს ასწრებ, თუმცა ყველაფერი კი გინდა ერთდროულად. ძალიან ცოტას ვლაპარაკობ და მეტს ვფიქრობ, ეს კარგი არის ნამდვილად. როდესაც ქუჩაში მივდივარ სულ ბარდ'ს სონგს ვმღერივარ, ხან ხმამაღლა ხანაც გულში. ცოტა ხასიათზე ვერ ვარ ახლა, ბლოგზე ხომ, უმეტესად, მაშინ შემოვდივარ როდესაც ცუდ ხასიათზე ვარ. თმები შევიჭერი სულ მოკლედ და საერთოდ არ მაინტერესებს მიხდება თუ არა. პრინციპში ასეც უნდა იყოს, მთავარია მე მომწონდეს. ცხოვრება პატარაა იმისთვის, რომ სხვის მოსაწონად იცხოვრო. რა ბრძნულად ავმეტყველდი შემამჩნევდით, ბრძნულმა აზრებმა გამიტაცა ამ ბოლო დროს, სულ მიტაცებდა, მაგრამ ახლა მათი პრაქტიკულად გამოყენება დავიწყე. ძალიან ბრძენი ხალხი გვყოლია ქართველებს ოდესღაც, მართლაც, რომ უბრძენესი. სირცხვილიც იქნებოდა, რომ არ გვყოლოდა ამაში მაინც გაგვიმართლა. გუშინ ჩემს სურათებს ვათვალიერებდი, რომლებიც მთაში გადავიღე. გული დამწყდა ძალიან, თუმცა რა ვქნა, ოცნება ხომ იმისაა, რომ არ უნდა აგისრულდეს. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3363773459459174562?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-55241759385360412612009-09-23T15:55:00.000-07:002009-09-23T16:04:58.097-07:00<object id="flowplayer" width="452" height="380" data="http://embed.myvideo.ge/flv_player/external_player.swf" type="application/x-shockwave-flash"><param name="flashvars" value="config=http://embed.myvideo.ge/flv_player/flowconfig.php?video_id=625310"><param name="movie" value="http://embed.myvideo.ge/flv_player/external_player.swf"><param name="allowfullscreen" value="true"></object><br /><br />ჯერ ვიდეოს უყურეთ, შემდეგ კი მინდა გამოვხატო ის სიძულვილი რაც ამ ვიდეომ მომგვარა :( ასეთი რამ არ შეიძლება ხდებოდეს, არ შეიძლება! ძალიან ახლოს მივიტანე გულთან, ამ ადამიანის გრძნობები და თითქოს ყურში მესმოდა მისი ფიქრები. ჰო, ბატონებო ეს არის ქართულიდედამოტყნულური ვარსკვლავლენდი :( არ ვიცი საზღვარგარეთ როგორ ხდება და შესაბამისად არ ვადარებ ქართულს, თუმცა ასეთი რამ სადაც არ უნდა მომხდარიყო იგივე რეაქციას გამოიწვევდა ჩემში. ზიზღი, ზიზღი და კიდევ ზიზღი, არადა არასოდეს არაფერი შემზიზღებია. ვერ ვიტან როდესაც ასეთ რაღაცას ვხედავ, ძალიან ვნერვიულდები და შემდეგ ვეღრ ვწყნარდები. გუშინ გაიხსნა ამ ადამიანის ფანკლუბი ფორუმზე და დავპოსტე რაღაც სისულელე (იუმორინა) ვინაიდან წარმოდგენა არ მქონდა ვინ იყო ეს ადამიანი, მეგონა უბრალოდ ერთ-ერთმა იუზერმა გაჭედა და გახსნა ვიღც მერაბ ეძგვერაძეზე თემა. ახლა ვნანობ იმ თემაში რაც დავპოსტე, მე მხოლოდ დღეს ვნახე ეს ვიდეო. არ ვიცი, მაგრამ ასეთი ცუდი რაღაც არასოდეს მინახავს, ადამიანის ასე დამცირება. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5524175938536041261?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-47711811165983344862009-09-12T15:13:00.000-07:002009-09-12T15:45:04.195-07:00თბილისის ერთ პატარა უბანში ვცხოვრობ, პატარა ეზოა, ყოველდღე ბავშვების ჟივილ-ხივილი მაღვიძებს. თუმცა აქ მათ საყვარლობასა და ცელქობაზე არ ვაპირებ რამის დაწერას. მე მინდა შევეხო იმ, მძიმე თემას, რომელიც საშინელებაა ჩემი აზრით. ორი პატარა ბავშვი, და-ძმა მყავს მეზობლები, ძმა დიდია, და პატარა. თუმცა სკოლაში უფროსიც არ დადის, სადღაც 4-5 წლის იქნება, უფრო ხუთის და მისი და 3-4 წლის. ყავთ მამა, რომელიც ციხიდან წელს გამოვიდა შეწყალებით, თუმცა ესენი მიატოვა და სხვა ცოლი მოიყვანა, მოიყვანა რა თავად წავიდა, აქ კიდე დატოვა თავის პირველი ცოლი ამ ორ ბავშვთან ერთად. ცხოვრობს დედამთილთან და მამათლითან, თუმცა არის საშინლად ისტერიკიანი ოჯახი, დედამთილი ავადმყოფია, ხანდახან ისე მწარდება, რომ ყველაფერს ანგრევს, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით. ახლა მთავარზე გადავიდეთ. უფროსს, ანუ ბიჭს სჭირს შარდის შეუკავებლობა, თან დაიბადა რახიტით (მგონი ასე ჰქვია მაგ დაავადებას). ხანდახან ეზოში გავდივარ სუფთა ჰაერზე, მაგრამ ამ ბოლოდროს გარეთ გასვლის თავი აღარ მაქვს მათ შემყურეს. მთელი უბნის ბავშვები ექცევიან საზიზღრად ამ ბავშვებს, არ ვიცი რატომ ვერ ამჩნევს ამას ვერავინ ჩემს მეტი, მშობლები სხედან იქ და უყურებენ ამ ყველაფერს. მაგრამ ფაქტია, მათ არ აინტერესებთ მათი შვილები რას აკეთებენ, მთავარია არ წაიქცნენ და არ გაცივდნენ. მიდის ამ ბავშვების სასტიკად დამცირება, დაახლოებით ასეთ ფორმებში: "დებილო გადი იქით" "შენ არ თამაშობ ფსიტიანო" ეს კიდე არაფერი ცემითაც, რომ არ სცემდნენ. გოგოები გინდა თუ ბიჭები... დღესაც, დახუჭობანას თამაშობდნენ, ძალიან ბევრნი იყვნენ გარეთ, მეც იქვე ვიდექი და ვუყურებდი. ეს ბიჭი არ იმალებოდა, მე ვკითხე რატომ არ იმალები-მეთქი, მიპასუხა არ მათამაშებენო. მერე დავუძახე სუყველას და ვუთხარი, რომ მასაც უნდა ეთამაშა და ავუხსენი, რომ ამით მათ არაფერი დააკლდებოდათ ხოლო ერთი ბავშვი კი ძალიან გაიხარებდა. ყველაფერს ის მდგომარეობა ართულებს, რომ არიან ქურდობას შეჩვეულები ორივე და ბავშვები "ქურდებს" უწოდებენ პლუს. მე არ ვიცი რა გაიზრდება ეს ბავშვი, ასეთი ყოველდღიური დამცირებით, თან მითუმეტეს თანატოლების მხრიდან. არ ვიცი რა ვქნა, იმდღეს დედაჩემსაც ვუთხარი რამე ვუშველოთ-მეთქი. მითხრა, რომ ელაპარაკე და დაარიგე ჭკვაზე ხოლმეო, თუმცა არამგონია რამე ესმოდეს, დედაჩემსაც სულ რაღაცები მოაქვს მაგისთვის და მაგის დისთვისხოლმე, ნამცხვრები და ა.შ არ ვიცი სხვაგან როგორ არის, თუმცა მე ვნახე, ყველაზე ბნელი მხარე ადამიანის და ეს ბავშვების სახით დავინახე... დავინახე, როგორ სიამოვნებთ სხვისი დამცირება და შეურაცხყოფა :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4771181116598334486?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-16345517012491630312009-08-17T09:25:00.000-07:002009-08-17T09:31:43.796-07:00რალამაზია არა ვარსკვლავი, ციმციმა, მოუსვენარი, ჩაუქრობელი და მუდმივი. მენატრება ვარსკვლავის დანახვა. დავრჩი მარტო, ახლა ვზივარ ჩემთვის წყნარად, არავითარი გეგმები, არავითარი მიზნები. მხოლოდ ვარსკვლავებზე ვფიქრობ :( ციმციმი მომენატრა. მგონი რაღაც ხდება, რაღაც იცვლება და არ ვიცი რა ვქნა. ყოველდღე ვიზრდები და მე ვგრძნობ ამას, ნათლად ვხედავ, მაგრამ დასასრული არ უჩანს ჩემს გაზრდას ასე, რომ არ აქვს აზრი ჯერ არაფრის კეთებას სანამ სულ არ გავიზრდები. ისევ ბლოგს მოვაკითხე ბოლოს, მომენატრა ჩემი ბლოგი და მაგიტომ, ყოველთვის მისმენს და მაგიტომ. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1634551701249163031?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-59727554728202939652009-06-16T06:41:00.000-07:002009-06-16T06:49:46.180-07:00რატომ არის აქ ყველა ფარისეველი?! ყველა ყალბი?! თან ოდნავ დაკვირვებული თვალი გინდა და მაშინვე შეამჩნევ სიყალბეს სუყველას. რაღაცებს აკეთებენ რაღაცის და ვიღაცის გულისთვის, თუმცა თავის თავზე ნაკლებად ზრუნავენ. რატომ სვამენ ისეთ კითხვებს, რომლის პასუხიც უკვე იციან?! რატომ არის, რომ თუ 9ს მოსწონს ფეხბურთი მეათეც იძულებულია მოსწონდეს?! რატომ არის, რომ საკუთარი აზრი არავის გააჩნია, ან თუ გააჩნია მისი რეალიზაცია არ შეუძლია?! რა უბედურებაა ამდენი მარაზმი? სად არისნამდვილი სახე მათი. იქნებ ნამდვილი სახე, რომ გამოაჩინონ უფრო ლამაზები იყვნენ?!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5972755472820293965?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-52610392900396467152009-06-12T08:42:00.000-07:002009-06-12T08:44:33.106-07:00<object width="425" height="344"><p><embed src="http://www.youtube.com/v/u_tORtmKIjE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></p></object><p>Now you all know<br />The bards and their songs<br />When hours have gone by<br />I'll close my eyes<br />In a world far away<br />We may meet again<br />But now hear my song<br />About the dawn of the night<br />Let's sing the bards' song<br /><br />Tomorrow will take us away<br />Far from home<br />No one will ever know our names<br />But the bards' songs will remain<br />Tomorrow will take it away<br />The fear of today<br />It will be gone<br />Due to our magic songs<br /><br />There's only one song<br />Left in my mind<br />Tales of a brave man<br />Who lived far from here<br />Now the bard songs are over<br />And it's time to leave<br />No one should ask you for the name<br />Of the one<br />Who tells the story<br /><br />Tomorrow will take us away<br />Far from home<br />No one will ever know our names<br />But the bards' songs will remain<br />Tomorrow all will be known<br />And you're not alone<br />So don't be afraid<br />In the dark and cold<br />'Cause the bards' songs will remain<br />They all will remain<br /><br />In my thoughts and in my dreams<br />They're always in my mind<br />These songs of hobbits, dwarves and men<br />And elves<br />Come close your eyes<br />You can see them too<br /><br /><br /></p><p>იქნებ თქვენც მოგეწონოთ მე ძალიან მომეწონა ძალიან მაგარია.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5261039290039646715?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-41096012890369150222009-06-07T14:57:00.000-07:002009-06-07T15:10:14.899-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/Siw6wAzDv2I/AAAAAAAAAe0/hzoNJa3w36s/s1600-h/mccann-08-owl-flies-at-night.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 219px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/Siw6wAzDv2I/AAAAAAAAAe0/hzoNJa3w36s/s320/mccann-08-owl-flies-at-night.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344711454304223074" /></a><br />"ღამ-ღამობით ათასში ერთხელ ხმელს წიფელზე ბუ შეჯდება და დაკოდილის ხმით მოჰყვება გულმოკლული ძახილს: “ვერ იპოვეო?” და, როცა ძახილით დაქანცულს შემოესმის: “ვერა, ვერაო”, მოსაწყლებული თავს დაჰკიდებს და “ღრუ, ღრუო”, ხმადაბლა გულს ჩასძახებს."<br /><br /><br />ციტატა ხმელი წიფელიდან, აბა ვინ იცით ბუ რომ ეძახის "ვერ იპოვეო?" ვის ეძახის და რაზე ეძახის, რა უნდა ეპოვნა?<br /><br />წეღან ვკითხულობდი ესეიგი და ამ აბზაცმა ვერ აგიხსნით რა მიქნა, ძალიან ძალიან შორს გადამისროლა, ჩემს ღრმა ბავშობაში. მე ვიცი ის ბუ ვის ეძახდა და რაზე ეძახდა, ეს ძახილი ძალიან ბევრჯერ მაქვს მოსმენილი, ჯერ მაინტერესებთ თუ იცით და შემდეგ დავწერ დანარჩენს :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4109601289036915022?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-17141263292011152112009-05-16T09:55:00.000-07:002009-05-16T09:59:51.434-07:00<strong><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.timesofmalta.com/media/serve/20080830-lifestyle--film3.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 540px; height: 300px;" src="http://www.timesofmalta.com/media/serve/20080830-lifestyle--film3.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.filmstreet.co.uk/uploads/images/The%20Fox%20and%20the%20Child_DVD_1160.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 348px; height: 493px;" src="http://www.filmstreet.co.uk/uploads/images/The%20Fox%20and%20the%20Child_DVD_1160.jpg" border="0" alt="" /></a><br />დღეს გადავრთე რუსთავზე და დავინახე პატარა, წითელთმიანი, ჭორფლებიანი გოგო ზის მელიასთან ერთად და ელაპარაკება. ნუ დავუწყე ყურება, თუმცა უკვე მთავრდებოდა. მერე როგორც იქნა გავარკვიე ფილმის სახელი და ახლა ვეძებ ნეტში. ბოლოს ძალიან ცუდად დამთავრდა :(((( მაგრამ სულ მინდა ვუყურო. </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1714126329201115211?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-63366533508830767032009-05-13T06:35:00.000-07:002009-05-13T07:16:56.074-07:00<strong><br /></strong><strong></strong><strong><br /></strong><strong>ჰო, იმდღეს უნდა გამოსულიყო ჩემთან ჩემი ახლობელი, ილია, თუმცა მირეკავს, რომ სადღაც უნდა წავიდეთ და მწვადები შევწვათ და შენ გამოდიო. გავედი მეც, ჰოდა ჩავსხედით მანქანაში და წავედით. ესეიგი მე, ილია, ილიას და ქეთი, ქეთის შეყვარებული გიო და ქეთის 2 მეგობარი :| ჰხოდა გავემართეთ ზაჰესისკენ, ვინაიდან იქ ცხოვრობდა შოთა, ქეთის მეგობრის შეყვარებული და ისიც მოდიოდა. დიდი ძებნის შემდეგ მივაგენით ერთმანეთს და გავუდექით გზას :) ოღონდ გზაშივე უნდა მოგვეფიქრებინა სად მივდიოდით და გადავწყვიტეთ იქვე ზაჰესის უკან დიდიიი მთები და ტყეები რომაა იქ ავსულიყავით. ჰოდა წავედით, მაგრამ გზა ძალიან დანგრეული იყო იმას გზა თუ ერქვა რავი. </strong><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrOtE40L_I/AAAAAAAAAdc/ZHuaxEmfeNs/s320/DSC03601.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335303982375251954" /></p><p><strong>ნუ ბევრი ვიარეთ ასეთ დანგრეულ გზაზე, ჩვენ გადმოვედით მანქანიდან, ვინაიდან ძალიან დამძიმებული იყო მანქანა. ავიარეთ ეს აღმართები და შემოგვეგება დიდი ქვა, რომელიც ისე მოხერხებულად ჩამჯდარიყო მიწაში, რომ იქიდან იმის გამოსახლება შეუძლებელი იქნებოდა :| და იქვე დავსტოპდით კიდევაც. მანქანა დავტოვეთ და ყველამ ფეხით გავაგრძელეთ გზა, რადგან იქით რაღაც წყაროაო და იქ უნდა მივსულიყავით. ნუ ის წყარო ჩვენ ახლო გვეგონა მაგრამ ძალიან შევმცდარვართ თურმე :) ბოლოს როგორც იქნა მივაღწიეთ წყაროს მაგრამ არც ისეთი გემრიელი წყალი აღმოჩნდა როგორსაც ველოდი. თვითონ ადგილი კი შესანიშნავი იყო, თუმცა მანქანას ისე შორს ვერ დავტოვებდით.</strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrP2BDeevI/AAAAAAAAAdk/uOfoVeOMtYU/s320/DSC03606.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335305235476675314" /></p><p><strong>წყლის დალევისა და სურათების გადაღების შემდეგ დავბრუნდით უკან მანქანასთან, თან გზაც საგრძნობლად მოკლე მოგვეჩვენა :)) </strong></p><p><strong>ცოტახანი დასვენებისა და ხედებით ტკბობის შემდეგ საქმეს შევუდექით, და მოგზაურობის ყველაზე გემრიელ ეტაპამდე მივედით :)) ყველას ძალიან გვშიოდა, აი ძალიან. ნუ ტყეში შევედით შიგნით და მოვაგროვეთ ძველი ხეები, ცოტა კი იყო მაგრამ სად აღარ დავძვრებოდით ნეტა იცოდეთ. შეშის მოგროვების შემდეგ ახალი პრობლემა წარმოიშვა, გადაჭრადი რათქმაუნდა მაგრამ მაინც პრობლემაა ყოველთვის ხოლმე. სადაც არ უნდა ვიყო ყოველთვის უჭირს ხალხს ცეცხლის დანთება, თან ყველა ცდილობს რომ დაანთოს და ზოგჯერ უკურეაქციას იწვევს ეს :)) მე ვდგავარ და ვუყურებ, არადა რა იციან რომ მე ცეცხლის დანთების სპეციალისტი ვარ, ფაქტობრივად პრომეთემ მე გადმომცა ცეცხლი ზევსისგან რომ დამემალა :)) ნუ, ბოლოს როგორც იქნა ავანთეთ ნანატრი ცეცხლი.</strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrSCPt-5kI/AAAAAAAAAds/n2LXKB_yUZ8/s320/DSC03613.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335307644594742850" /></p><p><strong>ნუ ცეცხლის ჩაწვის შემდეგ გადავედით მთავარზე (მშივრებმა თავი შეიკავეთ) </strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrTAyX22YI/AAAAAAAAAd8/y2P1u1aFI4Y/s320/DSC03622.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335308719049070978" /></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrTAt2srAI/AAAAAAAAAd0/D7SCuxwYttM/s320/DSC03621.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335308717836250114" /></p><p><strong>ჰხო, მერე წავიდა ჭამა-სმა და მასეთები, მინდა აღვნიშნო, რომ ძალიან კარგი ბავშვები არიან სუყველა, შოთას არ ვიცნობდი მარტო, ნუ ქეთის შეყვარებული და დაქალები ადრეც მყავდა ნანახი  :) ძალიან კარგი დღე იყო, თან ამდენი შეყვარებულები ხო ხვდებით, ნუ დადებითი ენერგია მოდის ძალიან და შენც ბედნიერდები. პ.ს მეც მომინდა შეყვარებული ცოტახნით =]] ნუ მერე იმღერეს, ძალიან კარგად მღეროდნენ შოთა და ლიკა, შეყვარებულები ასე კარგად რომ მღერიან რაღაც არსებობს :)) </strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrUXhSfb0I/AAAAAAAAAeE/CWjbBwGDFLw/s320/DSC03623.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335310209111781186" /></p><p><strong>ჰო, ისინი ეს მე, ვინმე კომპეტენტურმა მითხარით მართლა გავსუქდი? Oo</strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrUvE2CSnI/AAAAAAAAAeM/o3pVqUY99PY/s320/DSC03617.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335310613793098354" /></p><p><strong>ნუ შემდეგ, მოულოდნელად გამოჩნდა დაუპატიჟებელი სტუმარი :) ძალიან საყვარელი, მაგრამ ვერაფრით ვერ შევძელი, რომ გამემხიარულებინა სულ ასეთი თვალები ჰქონდა :( ძალიან გამხდარი იყო და ვაჭამე ბევრი, მწვადები რაც დაგვრჩა სულ მივეცი + 1 თონოს პური იქვე შეჭამა და ერთი კიდე შინახა იქ დადო :| </strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SgrV1GxsMmI/AAAAAAAAAeU/6T1b-bMCvW8/s320/DSC03626.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335311816902586978" /><strong></strong></p><p><strong>ნუ შემდეგ ავალაგეთ ყველაფერი, რაც ცუგას მოეწონებოდა ყველაფერი იქვე დავტოვეთ, ჩავსხედით მანქანაში და წამოვედით. </strong></p><p><strong>ასეთი კარგი დღე დიდი ხანია არ მქონია, ასეთ კარგ ბავშვებთან :) ბედნიერი ვარ.</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-6336653350883076703?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-18415928833951693982009-05-09T07:32:00.000-07:002009-05-09T07:38:00.018-07:00<strong>არ გამოვთქვამ საკუთარ აზრს, არ შევეცდები დავამტკიცო ჩემი სიმართლე, არაფერს მივიღებ ისე მწვავედ როგორც აქამდე, ვიქნები მატყუარა, თითქმის ვერავინ მიხვდება თუ როდის ვამბობ სიმართლეს და როდის ვიტყუები. პრინციპში აქამდეც ასეთნაირად იყო. აღარ ვილაპარაკებ ბევრს.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1841592883395169398?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-34915840456176643322009-05-02T01:01:00.000-07:002009-05-02T01:07:06.738-07:00<p><strong><a href="http://vimeo.com/4432280">http://vimeo.com/4432280</a></strong></p><p><strong></strong></p><p><strong></strong></p><p><strong>ახალი პოსტი ვიმეოზე :)</strong></p><br /><object width="400" height="300"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=4432280&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1"><embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=4432280&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="400" height="300"></embed></object><p><a href="http://vimeo.com/4432280">ღმერთი იწვევს სტიქიურ უბედურებებს</a> from <a href="http://vimeo.com/user1353355">Mela</a> on <a href="http://vimeo.com/">Vimeo</a>.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3491584045617664332?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-4188553056824257102009-04-16T08:26:00.000-07:002009-04-16T08:33:38.807-07:00<object width="425" height="344"><p><embed src="http://www.youtube.com/v/fH15rOf3K6Q&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></p></object><p><strong><em> ფორუმზე მეც კი დავწერე რომ გამეცინა და მაგარი ტიპია, მაგრამ მერე დავფიქრდი, უფრო სწორად ერთმა სიტყვამ დამაფიქრა და ჩამრჩა გონებაში. ეს ადამიანი ამბობს, რომ გალის ბაზართან შედარებით ზუგდიდის ბაზარი იაფი იყოო, ხოდა ფული მქონდა მე 10 ლარიო და წამოვედი ბავშვს ვუყიდი რაღაცებსო. :( ამ ამ ფრაზამ სრულიად შემიცვალა განწყობა. შეიძლება საერთოდაც იტყუება, მაგრამ ძალიან შემეცოდა. კანონსაწინააღმდეგოდ კი მოიქცა, თუმცა გული დამწყდა :(</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-418855305682425710?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-65934878546606533252009-04-07T07:53:00.000-07:002009-04-07T08:13:54.412-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/Sdttdgs0IYI/AAAAAAAAAc0/NHxLmH8ds-w/s1600-h/bud.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/Sdttdgs0IYI/AAAAAAAAAc0/NHxLmH8ds-w/s320/bud.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321967738429907330" /></a><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><br /></span></span></em></strong><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მოვიდა გაზაფხული და თან მოიტანა სიახლე, მრავალფეროვნება, სილამაზე და ზოგისთვის საშინელება, მაგრამ ფაქტია, რომ ახალი რაღაც შემოიტანა. ჩემთვის ვარ როგორც ყოველთვის, ჩემთვის ბედნიერი და ასე. სიახლეს ძალიან ადვილად ვითვისებ, თუმცა მიზანსწრაფულობით ვერ დავიკვეხნი. ყოველი დღე ახალია ჩემთვის და უბედნიერესია, წარმოგიდგენიათ?! ყველა დღე, რომ გიხარიათ. ჰო, ეს მე გავაკეთე, ჩემს გარშემო შემოვისამოთხე და შემოვიბედნიერე, თვალები სამუდამოდ დავიბრმავე და ცუდს ვეღარ ვხედავ, უი! მოვიტყუე :) ვხედავ, თუმცა აღარ განვიცდი. მხოლოდ ისეთ რაღაცებზე ვფიქრობ, რაც მაბედნიერებს და რაც მიხარია. სულ თვზე რომ დამენგრეს ყველაფერი მე იდეალური (ჩემი თვალთახედვით რაღათქმაუნდა) მაინც გავხდები. აი ასეთი ვარ ზუსტად, რომ იტყვიან მრავალფეროვანი, მრავალმხრივი და იდეალური, პირდაპირ აღფრთოვანება შეიძლება. იცით რა ბედნიერებაა, როდესაც გრძნობ რომ ყველაზე მაგარი ხარ და თვით რემბოსაც კი გაუთანაბრდები. ახლა უკვე დედამიწა ბრუნავს ჩემს გარშემო :ბის: თან ეს გაზაფხული, რალამაზია, რასხვანაირი, როგორ მიყვარდა ზამთარი, თუმცა ახლა გაზაფხული მიყვარს, ზაფხული, რომ მოვა შემდეგ ზაფხული შემიყვარდება და ა.შ თუ ადრე შაბათ-კვირა მიყვარდა ახლა ის დღე მიყვარს რა დღეც არის. მოკლედ იდეალურობას თურმე თან მოსდევს სიყვარულის დიდი ტალღები და ბედნიერება.  ის ფილმი თუ გაქვთ ნანახი, სახელი აღარ მახსოვს, ბეისბოლის გუნდი რომაა "ინდიელები" გუნდის ყველა წევრი, რომ შერეკილია, ჩარლიშინი გამოდის. მაგ ფილმის მეორე ნაწილში არის ზანგი, რომელიც რომელიღაც ტომის ტაძარში წავა იქ გასხივოსნდება და საერთოდ ვეღარ თამაშობს ვინაიდან სუყველა და ყველაფერი უყვარს და ყველას კოცნის :)) აი ეგ ვარ მე. (მერე მაგ ზანგს ეტყვიან ალუმინის ყვერები გაქვსო და ისევ დაუბრუნდება მრისხანება) ჰხოდა დღეს გადავიღე ისეთი სურათები, რომლებიც ზუსტად ჩემი განწყობის პირდაპირპროპორციულია :) </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">1ს აქ დავდებ და დანარჩენი 2 <a href="http://lonelymount.deviantart.com/gallery/">აქ ნახეთ</a> :2კისს:</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-6593487854660653325?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-14027088564293454802009-03-31T07:22:00.001-07:002009-03-31T07:42:45.873-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SdIr4Xr9s3I/AAAAAAAAAcs/xc7f_6jXJNk/s1600-h/bub.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SdIr4Xr9s3I/AAAAAAAAAcs/xc7f_6jXJNk/s320/bub.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319362357309059954" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;">გული მატკინეს :( როგორ?! ვერ წარმოვიდგენდი მე თუ საზოგადოებრივ წესრიგს დავარღვევდი, მაგრამ ასეც მოხდა. მე აქ იდეალურობაზე ვფიქრობ და გზაზე გადასვლა არ მცოდნია თურმე. ესეიგი რა მოხდა, პეკინზე გზაჯვარედინია, მე და ჩემი ჯგუფელი მივდიოდით, შუქნიშანს დაველოდეთ, აინთო წითელი გაჩერდნენ მანქანები და გადავედით ჩვეულებრივად. ის წავიდა სახლში მე კიდე გზის იქით მხოლოდ იმიტომ გადავედი მაღაზიაში მჭირდებოდა რაღაც :( ეს 2 პატრულიც იქ იდგა, ეთქვათ კაცო მაშინ, რომ არ შეიძლება გადასვლაო და აღარ გადავიდოდი. ნუ უკან რომ გადმოვედი ისევ ისე, შუქნიშანზე. გამაჩერეს, პირადობა გვანახეო, ვანახე, წესები დაარღვიე და ჯარიმა უნდა დაგიწეროო. კი მაგრამ შუქნიშანი რომ აინთო მაგ დროს არ გადმოვედი-მეთქი?! არაო არასწორად გადმოხვედიო, შუქნიშნის პირდაპირ უნდა იდგე და ისე გადმოხვიდეო :( ეგეთი რამე პირველად გავიგე... ნუ, ჰო, დამიწერა 3 ლარიანი ჯარიმა დავემშვიდეობე და წამოვედი. არადა სანამ მე ჯარიმას მიწერდა 50 ამდე ადამიანი გადავიდა და გადმოვიდა ისე :გივი: =) მაგრამ ნახეს მელია და მებლატავნენ :( </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">ხო წუხელ უცნაური სიზმარი ვნახე, სულ თეთრი ტანსაცმელი მეცვა და თეთრი თოკით ვიყავი ჩამოკიდებული სადღაც, ქვემოთ კი ზღვა იყო სულ, მაგრამ მარტო არ ვყოფილვარ ჩამოკიდული, თოკის მეორე ბოლოზე ვიღაც გოგო იყო ჩამოკიდული და წრიულად ვტრიალებდით :სპყ: მერე ვიღაც უნდა ეწამებინათ და იმის წამებას დავესწარი :| ჰო, ნუ მოკლედ, შესანიშნავად მიდის საქმე. კარგი ყოფილა :) </span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1402708856429345480?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-18227488364537971982009-03-23T12:02:00.000-07:002009-03-23T12:19:51.214-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/Scfgwhitd9I/AAAAAAAAAck/A7hyC0vOm70/s1600-h/gazafhul.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 282px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/Scfgwhitd9I/AAAAAAAAAck/A7hyC0vOm70/s320/gazafhul.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316465009376458706" /></a><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><br /></span></span></em></strong><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">დღეს ძალიან კარგი დღე მქონდა, ჩვენმა ლექტორმა დაგვავალა დაგვეწერა ამ სამიდან რომელიმეზე: ჩემი თანამედროვე გოგო, ბაზარი დღეს და ქუჩის მაწანწალები. ნუ მოკლედ ეს 3 თემა იყო, ჰოდა მე ავირჩიე ქუჩის მაწანწალები. დავწერე დიდი ენთუზიაზმით, ვინაიდან ეს პირველი იყო ჩემთვის, ლექტორმა გვითხრა ამით მე დავინახავ თუ გაქვთ ჟურნალისტური ნიჭიო. ნუ დავწერეთ ყველამ წაიღო ლექტორმა 1 კვირის წინ რვეულები და დღეს მოიტანა, შემოვიდა და 1 ბიჭის ნაწერი მომეწონა ძალიანო :) არ ვიცი გული როგორ მიცემდა, მაგრამ ძალიან ავნერვიულდი, ახლა რომ ვფიქრობ რატომ მიკვირს :) ნუ შემდეგ აღარაფერი და მერე იძახის, მოკლედ ძალიან კარგი ნაწერი იყო დღეს ვინც შემხვდა ყველას ვაჩვენეო, მერე მეოთხე კურსელებს წავუკითხე და გავარჩიეთ იქო. მოათვალიერა აუდიტორიაში ხალხი და ხელი ჩემსკენ გამოიშვირა, მე რაღაც დავიბენი და ინსტიქტურად უკან გავიხედე =))))) ჰოდა მე აღმოვჩნდი ის ბედნიერი. მომეწონა ძალიან და შესანიშნავი ჟურნალისტური ხედვა გაქვსო მითხრა!!! :ბის: ამ დროს მთელმა განვლილმა ცხოვრებამ თვალწინ ჩამირბინა =)) გამახსენდა სკოლიდან, რომ მაგდებდნენ, ყველაზე ცუდი რომ ვიყავი ყველგან და უვიცი... სულ ვიძახდი, ეგ თქვენ გგონიათ მასე-მეთქი თორემ არ ვარ მე დებილი-მეთქი :ამაყ: ჰოდა ძალიან გამიხარდა. ვიგრძენი, რომ ზუსტად ის საქმე ვიპოვე, რასაც სიამოვნებით გავაკეთებ :) მერე ხმამაღლა წაიკითხა და ჯგუფელებსაც მაგრად მოეწონათ... ამ დროს მე დაბნეული ვიყურებოდი აქეთ-იქით და არ ვიცოდი რა მეთქვა. ახლა გეტყვით რა იყო ჩემი წარმატების საიდუმლო, მხოლოდ მე დავწერე მაწანწალა ძაღლებზე და სხვა არავინ, თან პარალელები გავავლე ადამიან მაწანწალებთან. ასე იყო ეს ამბავი, ძალიან მიყვარხარ მელი, რომ ეს შეძელი! მგონი იპოვე რაღაც :) კიდევ იმაზე მინდოდა ლაპარაკი, რომ ძალიან ნერვიული ვარ და რა ვუშველო ჩემს თავს არ ვიცი :( აი უბრალო რაღაცაზე, მაგალითად რაღაცას ვყვები და მისმენენ, ან გამოცდაზე ვნერვიულდები გული მიჩქარდება, ენა მებმევა და რაღაცებს ვბოდიალობ :( იმედია გამოვასწორებ ;) </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">პ/ს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ეს სურათი გუშინ გადავიღე და დავარქვი the spring came :sun:</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1822748836453797198?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-17530322439306200242009-03-18T09:54:00.000-07:002009-03-18T10:09:28.115-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/ScEqukqoZSI/AAAAAAAAAcc/OmvwxaguxjM/s1600-h/442553857_dd7ab863fd.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/ScEqukqoZSI/AAAAAAAAAcc/OmvwxaguxjM/s320/442553857_dd7ab863fd.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314576014878729506" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;">შესვენების შემდეგ გადავწყვიტე შემობრუნება საბლოგეთში, ეს დრო მე დიდი მეჩვენება, რადგან ბევრი რამე მოხდა ამ დროის განმავლობაში. ახლახან თავში მომივიდა გენიალური აზრი. ძალიან დაღლილი ვარ, არაფრის თავი არ მაქვს, მაგრამ უცბად ჩემს თავში გაიღვიძა რაღაცამ რომელმაც ზემოთ ამაგდო და დამაძახებინა, "ჩვენ შეგვიძლია" და მეც საოცარი ენერგია ვიგრძენი. დიახაც მეგობრებო გადავწყვიტე გავხდე იდეალური და ვერაფერი შემიშლის ხელს ამაში :ბის: შეიძლება ხმამაღალი ნათქვამია, თუმცა მე ნამდვილად შემიძლია! ეს დღეები აღარ მეცალა, უნივერსიტეტში დავდივარ და არცერთ დღეს აღარ ვაცდენ, სასმელს აღარ ვსვამ (თუმცა იდეალური რომ ვიქნები მერე დავლევ), მრავალი იდეა მაწუხებს, საკუთარ თავში უფრო დარწმუნებული ვარ და სწავლაც მომწონს უკვე, რადგან მაღალი ქულები მიხარია. პარალელურად ვვარჯიშობ, თან დაუზარელად და მოვწონვარ ტრენერს :ბის: სიგარეტს ადრეც არ ვეწეოდი ასე რომ არც არაფრისთვის დამინებებია თავი :| თავის დროზე ვიძინებ და დილით ადგომაც არ მიჭირს. ეს ყველაფერი, მართლაც რომ შესანიშნავია, თუმცა რაღაცაზე მწყდება გული, დრო აღარ მრჩება მეგობრებისთვის :( აი თუნდაც დღესაც ჩემი მენიავე უნდა მენახა, შევპირდი, მაგრამ გადავაგდე :მო: მაგრამ შრომის პროცესი მძიმეა ხოლო მისი შედეგი აჭარბებს პროცესის დროს დახარჯულ ენერგიას. მოკლედ ჩემი იდეალურად გარდაქმნის პროცესი მიმდინარეობს სტაბილურად და უკან დახევას არ ვაპირებ! </span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1753032243930620024?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-5841178424089062412009-03-05T08:02:00.000-08:002009-03-05T08:04:17.677-08:00<p><strong><span style="color:#006600;"><em>ვინც ამ ბლოგს კითხულობთ ნუ გაგიკვირდებათ თუ რატომ აღარ ვწერ, ახლა ასეა საჭირო, ცოტახნით გეთიშებით თქვენც და სხვებსაც :)</em></span></strong></p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-584117842408906241?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-55898007106436161402009-02-25T15:28:00.001-08:002009-02-25T15:30:03.973-08:00<p><strong><em><span style="color:#006600;">როგორ გავახაროთ დებილი ბავშვი?</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">ცენტები ვაჩუქოთ </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">=))))))</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">ხო ვიდეობლოგი გავაკეთე და რავი აბა :| </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"></span></em></strong></p><br /><object width="400" height="300"><embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=3371718&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="400" height="300"></embed></object><br /><a href="http://vimeo.com/3371718">10 ცენტი</a> from <a href="http://vimeo.com/user1353355">Gio bubu</a> on <a href="http://vimeo.com/">Vimeo</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5589800710643616140?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-75950784063419846362009-02-23T11:56:00.000-08:002009-02-23T11:58:58.203-08:00<p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">და საერთოდ მართლაც რა ჯანდაბაა?! </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ვერაფერი ვერ გავიგე</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">:|</span></span></em></strong></p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><br /></span></span></em></strong><object width="320" height="265"><p><embed src="http://www.youtube.com/v/XT6XPHXK4e4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></p></object><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">:ჯუმპ: :ჯუმპ: :უსერ:</span></span></em></strong></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7595078406341984636?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-33965268220697032712009-02-20T16:39:00.000-08:002009-02-20T16:40:35.306-08:00<span style="color:#006600;"><em><strong>ტყის პირას მოხუცი კაცი ცხოვრობდა, პატარა ქოხი ჰქონდა, არც დიდი რამე სიმდიდრე გააჩნდა, გვარის გამგრძელებელი ან დამმარხავიც არავინ ჰყავდა. ტყეს სამხრეთიდან ტბა ესაზღვრებოდა და მოხუცსაც ბუნებისგან მომადლებული სარჩოსაბადებლით გაჰქონდა თავი. დღისით თევს იჭერდა, ძროხებს უვლიდა, და თავის ბოსტანში ჩაჰკირკიტებდა ბოსტნეულს. ქოხი ისე ახლოს იყო ტყესთან გეგონებოდათ მასშია შეზრდილიო და რომ არა მისი კარი ვერც შეამჩნევდით ქოხს. საღამოს საქმეს რომ დაამთავრებდა ქოხში ბუხარს გააჩაღებდა და ბუხრის წინ დაჯდებოდა. ვერავინ მოგიყვებათ მის ფიქრებზე, მისი წარსულიც არავინ იცის, შესაბამისად მისი ფიქრები მხოლოდ ჩვენი ფანტაზიის ნაყოფი იქნება. ასე გადიოდა დღეები, თვეები და წლები. მოხუცი გარდაიცვალა და თითქოს არავის უნდა ხსომებოდა ის, მაგრამ მე ხომ მახსოვს? ასე რომ ის კიდევ ცოცხალია!<br /><br /><br /><br />როდესაც ფოთლები შრიალებს ტარიელი ტირის, ტარიელს უყვარს ბუნება და ნატრობს, რომ არასოდეს არ დაკარგოს მისი შეგრძნებს უნარი, მაგრამ დგება დღე როდესაც მას ნესტანი შეუყვარდება და იგი უმალ ივიწყებს თავის სიყვარულს! ტარიელი უმოწყალოდ უსწორდება მათ, ვინც წინ გადაეღობება და მათაც, ვინც მის ყურადღებას მიიპყრობს. სწორედ ასეთ ნერვიულ ნიადაგზე შემოაკვდა 2 ლომი და შემდეგ თავის მეგობარ ავთანდილსაც აწყენინა. განვლო ხანმა და ტარიელი გარდაიქმნა სულ სხვა ადამიანად, სიყვარულმა მას ძალა მისცა, რომელიც კაცობრიობისკენ მიმართა. მაგრამ მე ვერ დავიჯერებ, რომ ოდესმე როდესაც ტარიელი ფოთლების შრიალს გაიგონებდა თვალები არ აუცრემლიანდებოდა.<br /><br /><br /><br /><br />პირველყოფილმა ადამიანმა, როდესაც ცეცხლის სითბო შეიგრძნო, იმ დღიდან უცეცხლოდ ყოფნა ვერ წარმოუდგენია. საინტერესოა პირველყოფილ ადამიანს, რომ უნიტაზი ენახა რას იზამდა? ალბათ იმდროინდელ სამყაროშიც იყო უნიტაზის მაგვარი რასაც პირველყოფილი ოკუპანტები თავიანთ ტომში ეზიდებოდნენ ხოლმე. მაგრამ მთავარი ის არ არის, რომ რაც მათ უკვირდათ ჩვენ ახლა აღარ გვიკვირს. მთავარი ისაა, რომ თვითონ ადამიანებმა განიცადეს ცვლილება, ევოლუცია, მაგრამ გრძნობები იგივე დარჩა! საინტერესოა, რატომ არ განიცადა ადამიანთა გრძნობებმა ევოლუცია?<br /><br /><br /><br /><br />სულ მაინტერესებდა, სპაიდერმენს ის ქსელები ოდესმე ელეოდა თუ არა. თუ სპაიდერმენს ქსელები ელეოდა მაშინ მას შესამჩნევი უპირატესობით გაუსწრებს სუპერმენი, მაგრამ ასეც რომ არ იყოს, სუპერმენი ხომ ყველაზე ძლიერია, რაღათქმაუნდა სხვას ვის შეუძლია პლანეტას ისე სწრაფად შემოუფრინოს (იური მოკვდა) უკუღმა, რომ დრო უკან დააბრუნოს და საყვარელი ადამიანი გააცოცხლოს. სუპერმენში სუპერგმირობა მისი ძალა იმდენად არ არის ვიდრე მისი გული და მისი დამოკიდებულება სამყაროსადმი. განა თითოეულ თქვენგანს ისეთი ძალა, რომ მიენიჭოს როგორიც მას ან სპაიდერმენს აქვთ, საკუთარი თავებისთვის არ გამოიყენებთ?! სწორედ ამ თვისებების გამოა ის სუპერმენი და არა იმიტომ რომ ტყვიებს კბილებით იჭერს, ტანკებს ღეჭავს და ასტეროიდებს ისხლიტავს.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />დღეისთვის საკმარისია მეგობრებო ექიმი მოდის დამამშვიდებელი უნდა გამიკეთოს.<br /><br />ხვალ განვაგრძოთ :)</strong></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3396526822069703271?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-9836106328985483812009-02-19T14:01:00.000-08:002009-02-20T03:32:33.296-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SZ3XnjMLz3I/AAAAAAAAAcE/KE14IgZLjwM/s1600-h/vikings.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 270px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SZ3XnjMLz3I/AAAAAAAAAcE/KE14IgZLjwM/s320/vikings.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304633010573528946" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;">მე ვხედავ მამას ჩემსას,</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">მე ვხედავ დედას ჩემსას, </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">მე ვხედავ ჩემს ძმებს და დებს,</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">მე ვხედავ, მთელს ჩემს მოდგმას, დასაბამიდან! </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">ისინი მეძახიან, რომ დავიკავო ადგილი მათ გვერდით, </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">ვალჰალაში, </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">სადაც მამაცები იცოცხლებენ,</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">მარად!</span></em></strong></p><br /><object width="425" height="344"><p></p></object><p></p><br /><object width="340" height="285"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/RN-no1Ka7yU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/RN-no1Ka7yU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="340" height="285"></embed></object><br /><br /><object width="340" height="285"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uU0_U_ssiGg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/uU0_U_ssiGg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="340" height="285"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-983610632898548381?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-10615256621135204052009-02-16T12:06:00.000-08:002009-02-16T12:09:15.401-08:00<p><strong><em><span style="color:#006600;">ვერ ვიტან :(</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">ეჰ ასე არ უნდა დასრულებულიყო :(</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">მაგრამ ძალიან მაგარი იყო :| კაპიტანი ლოუტონის სიკვდილი :((((( ეეე</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">ააა</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">რატომაა რომ ყველანაირი დასასრულის დროს საზიზღარი განწყობა მეუფლება და მგონია, რომ რაღაც დიდი დავკარგე? </span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">მაგრამ ალბათ ესეც ისევე გადამავიწყდება როგორც სხვა დასასრულები :(</span></em></strong></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1061525662113520405?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-64472981006656504362009-02-12T13:04:00.000-08:002009-02-12T13:16:44.809-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SZSRsedHuoI/AAAAAAAAAb0/uspBsnM-UnM/s1600-h/u26_896.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SZSRsedHuoI/AAAAAAAAAb0/uspBsnM-UnM/s320/u26_896.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302022854597393026" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;">აბა მე რავიცი, თქვენ იცით. ძალიან მოწყვეტილი ვარ გარემოს, ასე მგონია ცხოვრებას ჩამოვრჩი ან გავუსწარი ან რაღაც, მაგრამ აშკარაა, რომ მასთან აღარ ვარ. ყველა ერთნაირი მეჩვენება, ეს საზიზღარი აზრი ამეკვიატა და თითქოს ეს არ მყოფნოდა ახლა უკვე რაღაც პერსონაჟებს ვუკავშირებ ჩემს თავს. იმდღეს საშინელი ღამე მქონდა, არ მინდა საერთოდ იმის გახსენება. საშინელ სცენას შევესწარი, რომელმაც ძალიან შემაშინა და საბოლოოდ დამარწმუნა, რომ დაოჯახების შემდეგ სიყვარული ქრება. არ მიყვარს ასეთ თემებზე საუბარი, მაგრამ ჩემი თვალით ვნახე ცოლ-ქმრული ურთიერთობის უკან სვლა. იმ დროს პატარა ბავშვი ვიყავი და შევცქეროდი, მათ და უფრო და უფრო მეშინოდა, რომ მასე შეიძლება მეც ოდესმე დამმართნოდა. დღეს კარგი ამინდი იყო და მტვერი ჩამოვიფერთხე, გარეთ გავედი და მზიანი დღით ვტკბებოდი. ვუსმენ, მაგრამ სხვაგან დავფრინავ, თავიდანვე ყველაფრის ინტერესს ვიკლავ და ჩემს ნაჭუჭში უფრო ვიკეტები. არ მიყვარს ასე, რომ მომდის, მაგრამ რამდენჯერაც ვცადე ყველა ცდა ფუჭი აღმოჩნდა.</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-6447298100665650436?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-81579160348758433472009-01-29T16:02:00.000-08:002009-01-29T16:23:06.945-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJD5PAdXuI/AAAAAAAAAaE/ZtC-ah6Mhnk/s1600-h/2ni74if.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 208px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJD5PAdXuI/AAAAAAAAAaE/ZtC-ah6Mhnk/s320/2ni74if.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296870762301185762" /></a><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><br /></span></span></em></strong><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">წეღან ვუყურე და რაღაცები გამახსენდა, აუ რამაგარი იყო არა? :( კიდევ იქნება, მაგრამ აღარ მგონია ისეთივე იყოს. ეს ფილმი ჩემთვის არის შექმნილი, აი ზუსტად ჩემზეა მაგრამ ჩემს შემთხვევაში ჰეფიენდით არ მთავრდება =(</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მაგრამ მაინც...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ყველაფერი ასე დაიწყო...</span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGYf-uVpI/AAAAAAAAAaM/eR-iA3zSBKg/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_000179637.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873498456512146" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGYrF04wI/AAAAAAAAAaU/tT3P072oiRY/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_001068443.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873501439091458" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGYvz-ehI/AAAAAAAAAac/PdgiZYO-35c/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_001385093.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873502706399762" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGYjTxq8I/AAAAAAAAAas/SkAp9WzK9gQ/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_001933183.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873499350117314" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGriGB5RI/AAAAAAAAAa0/cRqbYwLhHK0/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_002010051.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873825441539346" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGrvD4lsI/AAAAAAAAAa8/JEMT5Fcg7PY/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_002386803.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873828922201794" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGrt0LtGI/AAAAAAAAAbE/BufUHAiJ-Zs/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_002849974.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873828587910242" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJGryR73fI/AAAAAAAAAbM/WqxitjGlimQ/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_003124624.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296873829786443250" /></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს პერსონაჟიც ჰგავს, ან შეიძლება მე მეჩვენება ასე... ნუ ამას უფრო პატარა მკერდი აქვს =)))))</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJG2Hruf0I/AAAAAAAAAbc/-0Z5u5QQ8iU/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_004590173.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296874007330455362" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJG4HYJhQI/AAAAAAAAAbk/hTLe9ee1Clo/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_004992158.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296874041608078594" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 173px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SYJG4zBZ21I/AAAAAAAAAbs/WkzqBC_cDUk/s320/Eurotrip%5B2004%5D+%5BGEO%5D%5BCamRip%5D.avi_005026443.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296874053323840338" /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">და ბოლოს... ეს ამბავი ასე იყო, ვერც დაწყება გავიგე, ვერც დამთავრება, არც ცუდი იყო, არც კარგი, მაგრამ ჩვეულებრივი ამბებისგან ძალიან განსხვავდებოდა...</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8157916034875843347?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-14008073423855860642009-01-27T12:34:00.000-08:002009-01-27T12:37:42.730-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SX9wWvCqW3I/AAAAAAAAAZ8/f8k-9Y9OHdQ/s1600-h/1055907937.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 285px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SX9wWvCqW3I/AAAAAAAAAZ8/f8k-9Y9OHdQ/s320/1055907937.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296075222698056562" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;">აბა, ძალიან ცუდათ. ვიყურები გარშემო და უფრო ცუდად არის ვიდრე მგონია. ძალიან დიდ ხათაბალაში გავყე თავი დედამიწაზე დაბადებით :((</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1400807342385586064?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-24855436902552774752009-01-23T10:52:00.000-08:002009-01-23T11:44:15.931-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SXocmk3NaZI/AAAAAAAAAZo/839K06Q2vxs/s1600-h/46182e767b.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SXocmk3NaZI/AAAAAAAAAZo/839K06Q2vxs/s320/46182e767b.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294575760983288210" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">დასაწყისშივე მინდა აღვნიშნო, რომ ყველა ადამიანზე არ ვწერ ამას და გამონაკლისები არსებობენ რათქმაუნდა! რაღაც მინდოდა, რომ მეთქვა და გადავწყვიტე ბლოგზე მეთქვა, ბლოგი ხომ ამისთვის არის. ხოლო აქ დაწერილი თუ წაიკითხეთ და ფიქრობთ რომ ტყუილია და არ მეთანხმებით. შეგიძლიათ უბრალოდ დაიკიდოთ და წამსვე დატოვოთ ჩემი მწვანე სამყარო. (ეუფ :დ)</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რა საზიზღრობაა ადამიანთა მოდგმა, სიბოროტესა ძალადობასა და შურზე დაფუძნებული. ყველა ადამიანი ომობს პირველობისთვის და ამ ომში მთავარი პრინციპები ავიწყდებათ. რატომ არის, რომ ყველა სხვის განადგურებაზე ფიქრობს, რადგან თავის თავს რამე შეჰმატოს, ან თვის მეგობარს. ბევრი ადამიანი მიყვარს და მათი აზრები რათქმაუნდა განსხვავდება ჩემი აზრებისგან, მაგრამ კეთილები არიან და მაგიტომ მიყვარან. საბედნიეროდ ადამიანების ამორჩევაში არც შევმცდარვარ არასოდეს და არც მომავალში შევცდები, რადგან ბევრჯერ მითქვამს, რომ ძალიან მარტივები არიან. აგრესიული არ ვარ და ადამიანთა აგრესიას აგრესიით არ ვპასუხობ, მაგრამ მაქვს სუსტი წერტილები, რომლებსაც შეუძლიათ ძალიან გამაღიზიანონ. ყველაზე დამპალი და საზიზღრობა რაც აქვთ ადამიანებს ეს არის სხვა არსებების ჩაგვრა და მათ ფონზე თავისი აღამატებულობის დანახვება. არაფერი მიმაჩნია ამაზე ამაზრზენად, როგორიცაა სხვისი ჩაცმულობის დაცინვა, ან ვარცხნილობის... ვაღიარებ მეც გამცინებია ზოგის ჩაცმულობასა თუ გამოხედვაზე, მაგრამ მისთვის "ბანძის" იარლიყი არ მიმირტყია ჩაცმულობის გამო. წეღან ვნახე ფორუმელი დათოოს დაწერილი ფრაზა: "რა აზრი აქვს მაინც უნდა მოვკვდეთ" და ძალიან გამამხიარულა ამ ფრაზამ. დავფიქრდი და მართლა მომეშვა გულიდან ბევრი სანერვიულო. ბევრ რამეზე ვნერვიულობ, არა ჩემი სიგიჟის გამო, არამედ არ ვიცი რატომ, მაგრამ აი ომი რომ იყო ახლა ღაზაში და ხალხი იხოცებოდა ძალიან განვიცადე და საშინლად გამაღიზიანებლად ჟღერდა ზოგიერთების პათოსი. ახლა ეს რაზე გავიხსენე, მაივიდეოზე იყო ჩანაწერი ერთ-ერთი ამერიკული შოუსი სადაც აგვისტოს ომზე ვრცელი იუმორისტული მონოლოგი იყო მიძღვნილი. ამაზე უნდა გენახათ მაივიდეოს საზოგადოების აღშფოთება და მეც ძალიან დამწყვიტა ამან გული, რადგან ომი საშინელება იყო სადაც ხალხი დაიღუპა და სახუმაროდ ასეთი თემა  ძალიან ცუდია. ანალოგიური ხუმრობები გავიგონე ამასწინათ ქართულ იუმორისტულ შოუებში ღაზას სექტორზე და ძალიან მწყდება გული, რომ ბევრს დაავიწყდა უკვე ომის საშინელება. ბევრმა თქვა, რომ ამის ღირსი ნამდვილად იყო ჰამასი, რადგან აღიარეს ჩვენი ტერიტორიები, ამაში მეც ვეთანხმები,რომ ჰამასი იყო დავუშვათ ამის ღირსი მაგრამ მითხარით იქ დაღუპული ბავშვი, მნიშვნელობა არ აქვს რომელი მხრიდან. იმ ბავშვს დიდად აინტერესებს ახლა სამხრეთ ოსეთი აღიარებული იქნება თუ არა? ჰმ, მაგრად გავჭედე, მაგრამ ნამდვილად მინდა ვთქვა, რომ პაციფისტი არ ვარ, რადგან სულ ფეხებზე მკიდია კაცობრიობა და ჯანდაბამდე გზა ჰქონიათ ადამიანებს. უნდა იმონ და რაც უნდათ ის უქნიათ. საიდან სად წამოვედი, არადა იმას ვამბობდი, რომ მძულს როდესაც ვინმეს ჩაგრავენ, ან ამცირებენ... რომ კითხო ღმერთი სწამთ და მის გზას მისდევენ, მაგრამ არცერთი მათგანის ცხოვრება არ ჰგავს ღმერთისკენ მიმავალ გზას. მე არასოდეს შემიფასებია ადამიანი მისი აზრების გაგებამდე, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მასზე წინასწარი წარმოდგენა არ შემქმნოდა, მისი მანერებისა თუ ვიზუალური ეფექტიდან გამომდინარე. ბოლოს კი ერთი რამ, ადამიანებს ჰგონიათ, რომ რაც თავად არ მოსწონთ ცუდია და რაც მოსწონთ კარგი, ეს საშინლად აბრმავებს ცნობიერებას. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">###</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ბევრჯერ მომქცევიან საზიზღრად, მაგრამ არასოდეს გადამიხდია სამაგიერო და არც მიფიქრია გადახდაზე. არა იმიტომ, რომ ანგელოზი ვარ არამედ იმიტომ, რომ არ მდომებია და მორჩა. აზრს ვერ ვხედავ სამაგიეროს გადახდაში. მე თუ გამამწარა ის რატომ არ უნდა გამწარდეს? საშინელია ეს აზრი, რადგან შენ ამ დროს ზუსტად ისეთად იქცევი, როგორიც ის არის. არც იმის მწამს, რომ ღმერთი გადაუხდის სამაგიეროს, რადგან მასეთი მე ჯერ არავინ მინახავს. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">### </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">საერთოდ არ მინდა მე, თქვენთან, გამიშვით რა ვიხეტიალო ჩემთვის :((</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-2485543690255277475?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-84174959094830582142009-01-21T09:02:00.000-08:002009-01-21T09:09:00.133-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SXdWlNcC66I/AAAAAAAAAZg/-jqt_LP5CkM/s1600-h/fox~603.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 251px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SXdWlNcC66I/AAAAAAAAAZg/-jqt_LP5CkM/s320/fox~603.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293795084259748770" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">გადავწყვიტე შევეშვა ფორუმს, ბლოგს და საერთოდ კომპს. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ საერთოდ აღარ შემოვალ. მაგრამ ამიერიდან უფრო მეტ დროს დავუთმობ წიგნებს, სწავლასა და ჩემს თავს. ჩემს ბლოგს ეს არ შეემჩნევა, ვინაიდან აქ ძველებურად იქნება ყველაფერი. ცოტა მეტი ვიფიქრე და და და... რავი აბა... </span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8417495909483058214?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-52213898495268503712009-01-15T10:56:00.000-08:002009-01-17T16:02:42.585-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SXJxnSgBwGI/AAAAAAAAAZY/mA24H1IrUhM/s1600-h/gone.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SXJxnSgBwGI/AAAAAAAAAZY/mA24H1IrUhM/s320/gone.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292417431908761698" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;">თვალებმა მიღალატეს მგონი, ვერაფერს ვხედავ და დავბრმავდი, მხოლოდ გარშემო უაზრო ყაყანი მესმის. წასვლა მინდა სადმე, ენერგია გამომეცალა და ეს აშკარად იგრძნობა, გუშინაც რაღაც უაზრობაზე ვფიქრობდი, არადა მაგაზე ფიქრი ხომ აგიკრძალე? მომენატრა შენთან ლაპარაკი, რამდენი ხანია ჩვენ რომ გვიყვარს ისე არ გვილაპარაკია?! როგორ გაგვაჩუმა ზამთარმა, არადა იყო დრო როდესაც სისხლი ისევ მოძრაობდა და რაღაც იდეალურზე ვფიქრობდით. ზამთარს სწორედ ამიტომ ველოდებოდით ასე მონდომებით? მე და შენ ზამთარი იმიტომ არ გვიყვარს, რომ ახალი წელია და თოვლის პაპა რამეს მოგვიტანს. ჩვენ სხვა გეგმები გვქონდა, რომელიც, როგორც ჩემი გეგმების 100%ს მსგავსად არ განხორციელდა. აუ არადა მე და შენ ხომ ვიყავით იმ ადგილას, როგორ გვიხაროდა ყინვა, თოვლი და სიცივე რომელიც გულშიც აღწევს. ახლა ჩვენ ყველა ოცნებას დიდი თოვლი ადევს ზედ და არაფერი ემჩნევა ოცნებების მათ. გარემოს შესწავლას უფრო მეტ დროს ვუთმობთ და უფრო ძირს ვართ. (ეს გარემოებებმა შემაწყვეტინა)</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">***</span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;">გვიანი ღამეა, ჩამიჩუმი არ ისმის არსაიდან, მხოლოდ კლავიატურა წკაპუნობს. ორჯერ დავაპირე აქ შემოსვლა და რაღაცის დაწერა და ორჯერვე გადავიფიქრე, აღარ მინდა აქ წერა. იმ მომენტში ასე მეგონა, და კიდევ ხშირად მგონია ასე, მაგრამ შემდეგ ისევ თავიდან იწყება ყველაფერი და მეც არ ვჩერდები. ფეხი ამიცდა და ჩამოვვარდი, ისევ იქ ჩავვარდი, ისევ იმ ფიქრებში. ბევრ რამეს ვაშავებ, ამას ვხვდები, მაგრამ გამოსწორებაზე არ ვფიქრობ... დღისით ღიმილით ვხვდები ყველას, ღამით კი ვერ მაქვს საქმე მთლად მასე. ძალიან ცუდი რაღაც მემართება, ისევ მგრძნობიარე ვხდები ადამიანების მიმართ და ვიცი მალე უნდა ვინანო ეს. რაღაცის დაწერა მინდა და თავს ვერ ვაბამ საიდან დავიწყო...  გადავწყვიტე აღარ დავწერო. ფრენას მოვუხშირე, ხოლო მიწაზე სიარულს მოვუკლე, ჩემი აზრები ჩემს გულში გადავიტანე და ტვინს საშუალებას არ ვაძლევ გულის გარეშე რამე გამაკეთებინოს. ბევრი მიყვარს ძალიან, ისეთებიც კი, რომლებიც არ უნდა მიყვარდნენ. ამას ჩემს თავს ხშირად ვეკითხები, მაგრამ პასუხი მართლაც არ მაქვს, არადა მძულს როდესაც პასუხგაუცემლად ვტოვებ კითხვას, არ მასვენებს და მუდამ მასზე ვფიქრობ. თვალები სულ გახელილი მაქვს და მუდმივად დაძაბული ვარ საკუთარ თავთან, რომ შეცდომა არ დავუშვა ან სხვას არ მივცე შეცდომის დაშვების უფლება. წარსული მენატრება, უფრო სწორად ის ბედნიერი დღეები მენატრება, რომლებიც ასე თუ ისე ბედნიერად გამოიყურებოდნენ ჩემს ცხოვრებაში. მე ვიცი, რომ იდიოტი არ ვარ და არც უაზროდ ლაქლაქი მიყვარს, მაგრამ მინდა სხვებმაც გაიგონ ეს, ყველამ არა, მაგრამ იმათ მაინც ვინც მე მიყვარს. იქნებ საერთოდ არ უნდა მიყვარდეს არავინ? ეს შეუძლებელია... </span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5221389849526850371?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-56707225012952348542009-01-13T09:30:00.000-08:002009-01-13T09:49:39.583-08:00<p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ცხოვრებაში იმდენად გადიდკაცდებიან, რომ გვერდზე გახედვა აღარ უყვართ. ისინიც ვიღაცას მიეკედლებიან თავიდან რათა სახელი მოიხვეჭონ. ან მემკვიდრეობით ერგება, ზოგსაც ბედი გადაუგდებს. ვინ როგორ, ვინ როგორ და ყველა რაღაცას უკავშირებს ამას, შესანიშნავად უჭირავთ თავი და ამით გარემომყოფებს თრგუნავენ. მათაც რა ქნან?! უწყინრად ხვდებიან ბატონის ყველა მოქნეულს, იმედით რომ ოდესღაც ისინიც ბატონები გახდებიან და მათ ნაფეხურებსაც ვიღაც დაჰკოცნის. ამას იმდენად ისისხლხორცებენ, რომ ამის გარეშე ჰგონიათ დაიღუპებიან, ეს კი მათ ართმევთ საშუალებას შექმნან თავიანთი რაღაც. ნუ იქნებიან მდგმურები სხვისი ცხოვრების და ნურც თავად გააქირავებენ თავიანთ ცხოვრებას. გადიდკაცებულებს ეს უფრო ადიდკაცებს და უფრო ღრმად ითრევენ თავიანთ ცხოვრებაში და თავიანთ ნაგავს აწმენდინებენ.</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5670722501295234854?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-83640173800230257352009-01-05T06:30:00.000-08:002009-01-05T07:16:21.493-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SWIj8fT73QI/AAAAAAAAAZQ/8gY-xq99bJc/s1600-h/post-25-1173451260.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SWIj8fT73QI/AAAAAAAAAZQ/8gY-xq99bJc/s320/post-25-1173451260.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287828434590620930" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ჰო, რავიცი, მოვიდა შევხვდი. სახლში შევხვდი შემდეგ მეგობართან რომელიც ჩემს გვერდზე ცხოვრობს იქ. ეს იყო ჩემი ახალი წელი. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">დანარჩენს რაც შეეხება ახლა დავწერ, კარგი სიზმარი ვნახე ძალიან :))) ესეიგი ასე მოხდა.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ახალი წელი იყო და მთაში წავედი ფეხით, ნუ ძალიან ვიფორთხიალე თოვლში და როგორც იქნა მივაღწიე სახლამდე. ცუგებმა რომ დამინახეს სიხარულისგან აღარ იცოდნენ რა ექნათ, წამაქციეს და მაფორთხიალეს ისედაც გაყინული თოვლში (: შემდეგ როგორც იქნა შევძელი სახლის კარამდე მისვლა. სიბნელე და სიჩუმე იყო, ავანთე ლამპა შემდეგ ცეცხლი დავანთე და გათბა იქაურობა. მომშიებოდა და დავიწყე ჭამა რათქმაუნდა ამ 2 ყაჩაღთან ერთად, ვჭამეთ და 3ივე წამოვწექით ძველ დივანზე.  ვლაპარაკობდით, იქაურ ამბებს მიყვებოდნენ. შემდეგ შევატყვე თავს მეძინებოდა, გავშალე ლოგინი და ჩავწექი, სიჩუმე იყო, მხოლოდ ცეცხლში შეყრილი შეშის ტკაცატკუცი მესმოდა. ასე და ამგვარად ჩამეძინა, მაგრამ თურმე აქ იწყებოდა ყველაზე საინტერესო მომენტი, რადგან ხმაურმა გამაღვიძა. ცუგები აღარსად იყვნენ ხოლო კარებთან ხმაური მოისმოდა. ჩემი ლოგინი ისე დგას, რომ მთელს აივანს ვხედავ ფანჯრებიდან. გავიხედე და 3 ადამიანი საქმიანობს რაღაცას გარეთ. ქურდები, გავიფიქრე მაშინვე, შემეშინდა, მაგრამ უცბად გამახსენდა, რომ მე 1 დიდი + მქონდა, მათ წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ რომ სახლში შეიძლება სულიერი ყოფილიყო. გადავწყვიტე ჩემი კოშმარული სიზმარი მათთვის მექცია კოშმარულად. ჩემი ოთახიდან ფანჯარა გადის მეორე ოთახში, ანუ კედელშია ფანჯარა რომელიც გარეთ კი არა არამედ შემდეგ ოთახში გადის, ამ ფანჯრის ქვეშ დგას ზუსტად ჩემი ლოგინი. გავაღე ჩუმად ფანჯარა და გადავხტი შუა ოთახში, იქიდან მთავარ დერეფანში გამოვედი, იქ მრგვალი მაგიდა დგას რომლის ქვეშაც ბიძაჩემი ინახავს ათასნაირ, ძველებურ ხმლებს... გრრრრრრრრრრ :)))) შევყე ხელი და 1ლი რომელიც მომხვდა ხელში ის ხანჯალი გამოვიღე. ასე ხანჯლიანმა მესამე ოთახში შევირბინე სადაც ძველი ტანსაცმელები მეგულებოდა. მოსასხამი ვნახე რაღც, მოვისხი და სუფთა ბეტმენი ვიყავი :გივი: )))))  ამ დროის განმავლობაში ისინი კარებს აღებენ და არც ფრთხილობენ ხმაურს, რადგან იციან მთელ ხმაზე რომ იყვირონ ვერავინ ვერაფერს გაიგებს მაინც. ნუ მოკლედ ასეთი დავბრუნდი კვლავ ჩემს ლოგინში და ჩავწექი შიგნით. უი დამავიწყდა, აი წითლად რომ ანათებს ეგ სათვალეც მქონდა ოღონდ საიდან აზრზე არ ვარ. ჰო გააღეს კარები და ერთ-ერთი მათგანი ჩემს ოთახში შემოვიდა ფანრით, ლოგინთან მოვიდა და კარადა გამოაღო ჭრიალით, უცბად ლოგინიდან წამოვხტი და მხარზე ხელი დავადე უხმაუროდ, ფანრიანად შემოტრიალდა და ნეტა იცოდეთ რა სახე ჰქონდა, მორთო ღრიალი და დერეფანში გავარდნა უნდოდა, მაგრამ კარები ჩავკეტე. მთელი ხმით ღრიალებდა. ამ დროს იმ 2მა შემოამტვრია კარები და ჩემს ოთახში შემოვარდნენ, მაგრამ მე იქ აღარ ვიყავი, ფანჯრიდან გადავხტი შუა ოთახში, როგორც მაშინ. სანამ ისინი გაარკვევდნენ რა მოხდა და ამას დააწყნარებდნენ დერეფანში გავვარდი და წითელი საღებავით, რომელიც არ ვიცი საიდან გაჩნდა იქ კედელზე დავწერე "წადით ამ სახლიდან თორემ წყევლა გაგანადგურებთ" (ამასაც მოფიქრება არ უნდა? (((((((= ) ამის შემდეგ დერეფნის ბოლოს ფანჯარაა და იქიდან გადავხტი გარეთ, სახლს შემოვურბინე  და აივანზე რომელი კიბითაც ადიხარ იმ კიბის ბოლოში, ანუ აივანზე, თოკი გავაბი. კვლავ შემოვურბინე სახლს ავცოცდი ფრთხილად, ჯერ ფანჯარაში შევიხედე უკვე ხომ არ გამოვიდნენ-მეთქი, მაგრამ ისევ ტირილის ხმა რომ გავიგონე და ხვეწნა-მუდარის:</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-გთხოვთ წავიდეთ ამ დაწყევლილი სახლიდან აქ ვიღაც არის ჩვენს გარდა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-დაწყნარდი ნუ გეშინია, აქ ამ დროს ვის რა უნდა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-არა გეფიცებით, ღმერთს ვფიცავარ ვიღაცა იდგა ჩემს უკან, მხარზეც კი დამადო ხელი, საშინელი ურჩხულია</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-კარგი დაწყნარდი ალბათ დაძაბული ხარ და მაგიტომ მოგეჩვენა.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ნუ მე გულში გამეცინა და სწრაფად შევვარდი მესამე ოთახში და იქიდან ვუყურებდი რა მოხდებოდა, როგორც იქნა დააწყნარეს ის და სამივენი კვლავ დერეფანში გამოვიდნენ. ჰოდაა :))) უცბად ფანარი მიანათეს კედელს და სამივემ ღრიალი მორთო, მეც ვიფიქრე რომ ამ დროს უნდა მემოქმედა, გამოვედი ოთახიდან, მოსასხამი ხელით გავშალე და ნუ შემდეგ იქ რა მოხდა ის იყო ძალიან მაგარი =))) ნუ ჯერ კარებში ძლივს გაეტივნენ, ღრიალით გარბიან გარეთ, თან ღამეში ღრიალი სტრანნად ისმის ძალიან :))) შემდეგ აივნიდან ქვემოთ ჩარბენისას ელოდებოდათ კიდევ ერთი სიურპრიზი :)) სამივე წამოედო თოკს და თავპირი დაიმტვრიეს, ამან უფრო შეაშინათ და ეზოს კარების გაუღებლად სეტკაზე გადახტომა სცადეს სადაც გემრიელად დაისახიჩრეს სხეულები :)))))) შემდეგ გავიგე, რომ თურმე იმ სამიდან 1 მომკვდარა 1 დამუნჯებულა და 1იც საგიჟეთში ზის... (ხანჯალი არ გამომიყენებია) </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მშვენიერი სიზმარი იყო, ასე რომ თუ კოშმარები გესიზმრებათ, აქეთ იმათ უქციეთ კოშმარად თქვენს სიზმარში შემოჭრა :ბის:</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">:)))))</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">აი სურათი რომაა დაახლოებით ეგ მასტი ვიყავი =)))))) ცელი არ მქონდა მარტო. არადა როგორ არ გამახსენდა, ქვემოთა სართულზე იმდენი ცელებია რო :უსერ:</span></span></em></strong></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8364017380023025735?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-72548789072579760482008-12-28T13:46:00.000-08:002008-12-28T14:09:10.162-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SVf5ALo_oeI/AAAAAAAAAZI/IHFdO3Lvs0M/s1600-h/post-25-1172529462.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 210px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SVf5ALo_oeI/AAAAAAAAAZI/IHFdO3Lvs0M/s320/post-25-1172529462.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284966469262615010" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;">სიცილის ხასიათზე მოვედი, აზრი არ აქვს როგორ ვარ, ცუდად, ამაყად, კარგად, სულმდაბლად, აფორიაქებულად, დაჩაგრულად მე სულ მეცინება... იცი რას დავცინი? აი ყველაფერს დავცინი, რაც ჩემს გარშემოა, ასე უფრო ადვილია... ვამბობ ჩემს გარშემოო, თუმცა ჩემს თავსაც არ ვივიწყებ და მასაც დავცინი. ჩემს შეცდომებს დავცინი, ჩემს ოცნებებს დავცინი, ჩემს ფიქრებს დავცინი. ნუ მოკლედ ყველაფერს. ჰუჰ, უნარი წამერთვა, არადა აშკარად მქონდა ის რაღაც, დავკარგე მას შემდეგ. ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით გაძლიერებულ რეჟიმში ვფიქრობ ამაზე და ნეტა რას უნდა ნიშნავდეს? დღესაც გამეფიქრებინა გზაში, და იგივე ჩემს თავს კითხვით მივმართე... გამიჭირდა პასუხის გაცემა, თან ძალიან და ისევ სხვაგან გავიქეცი. თავში ყველაფერი ნელ-ნელა ლაგდება, აღარაა ამოტრიალებული არაფერი. ვცადე ბევრჯერ მაგრამ არაფერი გამომივიდა, რადგან წარსულიდან გადმომყვა ეს ჩვევა, ყოველი დღის შემდეგ უფრო და უფრო ვრწმუნდები რომ უფრო სასაცილო ხდება გასული დღეები. პრინციპში მე ასეც ვიცოდი და საერთოდაც ეს ასე უნდა მომხდარიყო. 1ია ცუდი მარტო :( მე რომ მიყვარს ისე რატომ არავის არ უყვარს? </span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7254878907257976048?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-58923639734123812122008-12-27T10:09:00.000-08:002008-12-27T10:13:27.649-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SVZwNRbLA9I/AAAAAAAAAZA/duDZT1-y9qM/s1600-h/gvirila.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SVZwNRbLA9I/AAAAAAAAAZA/duDZT1-y9qM/s320/gvirila.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284534586083836882" /></a><br /><p><a href="http://lonelymount.deviantart.com/gallery/"><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">სიახლე ჩემს DA ზე, ახალი სურათები ავტვირთე :) </span></span></em></strong></a></p><p><a href="http://lonelymount.deviantart.com/gallery/"><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></a></p><p><a href="http://lonelymount.deviantart.com/gallery/"><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></a></p><p><a href="http://lonelymount.deviantart.com/gallery/"><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">სურათების სანახავად დააჭირე ნაწერს.</span></span></em></strong></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5892363973412381212?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-1915803427694745692008-12-21T07:38:00.000-08:002008-12-21T08:11:33.810-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SU5qLc0eANI/AAAAAAAAAY4/Lpmb_5I1frg/s1600-h/u26_1106.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SU5qLc0eANI/AAAAAAAAAY4/Lpmb_5I1frg/s320/u26_1106.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282276157899538642" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">უკვე დიდი ხანია გასული, რაც ამაზე დავიწყე ფიქრი, პრინციპში ყოველთვის ასე ვფიქრობდი. ასეც ვმოქმედებდი და ასე მინდა ყველამ იმოქმედოს. საზოგადოება შედგება ადამიანთა სხვადასხვა კლასებისგან თუ ფენებისგან, თითოეულ ჯგუფს საერთო აზრი აერთიანებს, მაგრამ არიან ისეთებიც, რომლებიც არცერთ მათგანს არ ეკუთვნიან. ბევრი ფაქტი მახსენდება ისეთი, რომელმაც წაშალა ჩემზე შთაბეჭდილება გარკვეულ ადამიანებზე. არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც საკუთარი თვი მიაჩნიათ უფრო დიდ პიროვნებად ვიდრე ზოგიერთი სხვა. კი, რათქმაუნდა ახლა 21_ე საუკუნეა და დემოკრატიულ მსოფლიოში ცხოვრობენ ადამიანები, მაგრამ წარსულიდან მაინც გადმოყოლიათ ეს თვისება. თანამედროვე საქართველოში, თბილისში ასეთი მრავალი ფაქტია. თუ მე ვთვლი რომ ვიღაც ჩემზე რაღაცით ნაკლებია, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ის არაფერს ნიშნავს, ანუ ყოველთვის შევდივარ ასეთი ადამიანების მდგომარეობაში. ძალიან ცუდია ნაკლულზე გაცინება, თუ ვიღაცას სადღაც ღმერთი ისევ ქვა ჰგონია და არც კომპიუტერი უნახავს ოდესმე მე არ ვთვლი, რომ იმის სურვილები და ფიქრები არაფერია. ზოგადად ადამიანებთან ჩემი დამოკიდებულება განსხვავებულია, მაგრამ ამ შემთხვევაში მეცოდებიან ისინი ვინც იჩაგრებიან საზოგადოებაში საკუთარი ნაკლის გამო. ყველაფერი სამყაროს ჩამოყალიბების ჩათვლით გარემოებაზეა დამოკიდებული. ასე, რომ მე პატივს ვცემ ყველას აზრებსა თუ ფიქრებს. ვიღაც თუ ხვალ კენკრა სად მოკრიფოს მაგაზე ღელავს, ხოლო ვიღაც კოსმოსის შესწავლაზე. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ახლა გადახვევასავით მინდა დავწერო ამაზე, იმდღეს ვუყურე ქართულ ფილმს, სადაც ვიღაც კაცს ამოუვა ნაძვი... პირველად ვნახე ეს ფილმი და ძალიან მომეწონა. შემეცოდა ის კაცი, არა იმიტომ, რომ ნაძვი ამოუვიდა, არამედ რაც მის თავს ხდებოდა ნაძვის ამოსვლის შემდეგ. ვერავინ ვერ გაიგო ამ კაცს რა უნდოდა, საკუთარი ცოლის ჩათვლით.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ასევე მინდა დავწერო, ჩემი აბიტურიენტობის დროს გადამხდარ ამბავზე. ჯაყოს ხიზნებზე ვიყავით და უნდა განგვეხილა თეიმურაზისა და ჯაყოს პიროვნებები, ნუ წავიდა იქ მსჯელობა და ყველა აღშფოთებული კიცხავდა თეიმურაზს, საკუთარი უსუსურობის გამო და ჩემდა გასაოცრად ერთმა გოგომ, ბაჩიმ, თქვა, რომ თეიმურაზი ეცოდებოდა და ის მხოლოდ ისეთ გარემოში იჩაგრებოდა როგორიც გარშემო ჰქონდა შექმნილი. მთელი ის ღამე ვიფიქრე ამაზე, და გამიხარდა ასე რომ ფიქრობდა ბაჩი. მე ამ თვისებას ძალიან დიდ პლუსს ვუწერ და მიმაჩნია, რომ წმინდა არაადამიანური თვისებაა, რომელიც ცოტა ადამიანს გააჩნია.</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-191580342769474569?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-75940717311112789422008-12-20T10:35:00.000-08:002008-12-20T10:43:44.979-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SU08v2n_tuI/AAAAAAAAAYw/u0cQAVnxpiQ/s1600-h/exodus_by_Princess_of_Shadows.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 211px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SU08v2n_tuI/AAAAAAAAAYw/u0cQAVnxpiQ/s320/exodus_by_Princess_of_Shadows.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281944730790246114" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ამ ბოლო დროს უფრო დამჩემდა, ან უფრო სწორად ამ ბოლო დროს შევნიშნე. უცხო ადამიანების გაცნობა არ მომწონს. საერთოდაც მივხვდი რომ ისინიც აღარ მინდა ვისაც ვიცნობ... წეღან მარტო ვიჯექი და ძალიან მომეწონა, არ მინდა რომ ვინმე ახალი დაემატოს კიდევ ჩემს ცხოვრებას. მგონია, რომ ასე უფრო კარგად ვიქნები. ცუდ ხასიათზე ვარ... ჰო ამ ბოლო დროს დამჩემდა ესაც, დავიღალე აქტიური ცხოვრებით.</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7594071731111278942?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-46484300103035787282008-12-16T13:59:00.000-08:002008-12-16T14:06:18.799-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SUgmR7JQP2I/AAAAAAAAAYo/VOo06tuZDec/s1600-h/10901771375xr0.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SUgmR7JQP2I/AAAAAAAAAYo/VOo06tuZDec/s320/10901771375xr0.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280512652468043618" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რა უცნაური იყო, დამვიწყებია, არადა როგორ არ ველოდი ასეთი რომ იქნებოდა... საინტერესო იყო და ოდნავ სასიამოვნოც, საკვირველიც და მოსაწყენიც... </span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4648430010303578728?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-62241850829102349852008-12-15T13:55:00.000-08:002008-12-15T14:35:20.440-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SUbbkw-w62I/AAAAAAAAAYY/4ADlVD_tPcA/s1600-h/post-59-1192624456.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 227px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SUbbkw-w62I/AAAAAAAAAYY/4ADlVD_tPcA/s320/post-59-1192624456.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280149037808413538" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მცივა, ხელები გამეყინა, გარეთ თოვლია და ეს უფრო მყინავს, მიყვარს სიცივე ჯანდაბა! მოდი გადავავლოთ თვალი წარსულს წამიდან წამამდე, რა შით არის არა? ჰო მეც მასე ვიცი რომ სულ ეგ არის, არადა საწყლები რაებს ფიქრობენ რომ ვიცი... ის კაცი, ის ქალი, ის გოგო, ის ბიჭი, ის ბავშვი, მერე ისევ ეს კაცი, ისევ იდიოტური სახეები, სხვადასხვა მაგრამ იდიოტური. აეგრე მომწონს მე და მასე ვიქნები, არ ვცდილობ სადმე ადგილის დამკვიდრებას, არც მიცდია და არც არასოდეს ვცდი, რადგან მარტივად რომ ვთქვათ მკიდია ჩემი ადგილი! სადაც ადგილს მიმიჩენენ იქ ვიქნები გახდილი წინდასავით. ჰეჰ, და მაინც ვიცი რომ იმას ფიქრობენ და საერთოდ ვინც ფიქრი გასწავლათ, არა მეც რაებს ვბოდავ, ფიქრი როგორ უნდა გასწავლონ... ამერია დღეც და ღამეც, ამერია კარგიც და ცუდიც, ყველაფერი ჩემს თვალწინ ერთიანად აირია. ძალიანაც მომწონს რომ აირია, არც ყოფილა ისე დალაგებული როგორც მე მინდოდა და ისევ არეული ჯობია. ჰმმ, ნოსტალგიაო, რა დებილი გრძნობაა, არ გაძლევს უნარს რომ სხვა მოიგონო, რადგან ყველაფერი გინდა იმას მიამსგავსო და შეადარო რაც შენს მეხსიერებაში იყო. მიხარია, რომ ვვარსებობ, მიხარია, რომ დავდივარ, მიხარია რომ მცივა, ჰუჰ, მიყვარს სიცოცხლე თავისი მახინჯობებიანად. წავალ და მაინც იქ მივდივარ იმ... უჰ, ეს კითხვები, ეს დაუკმაყოფილებელი ცნობისმოყვარეობა ეს ოცნებები. როგორ ადვილად შემიძლია გადავდო ყველაფერი გვერდზე მაგრამ მაგნიტივით ვიკრავ მაინც სუყველაფერს. ერთი რამ ვიცი, მე არასოდეს არ მოვიქცევი ისე რაზეც გული მერევა, ასე ადამიანები იქცევიან. ღმერთი? ღმერთს არ სცალია თოვლი მოჰყავს :ბის: ვიცი, ყველაფერი ვიცი. აიაიაიაი ისე ვიცი, თითქოს ყველაფერი წინასწარ მენახოს, ადრეც ხომ ვიცოდი და ზუსტად ისე მოხდა. ეს თქვენ არ გეხებათ! თქვენ ხომ მხოლოდ უბრალოდ უყურებთ, უყურებთ და ვერაფერს ხედავთ. კიდევ, რაღაცას ვფიქრობდი ახალა აღარც ვფიქრობ, ამაღამ არ ვიფიქრებ, ამაღამ მისი დროა. რასასაცილოა, რალამაზია, რა ბედნიერი დასასრული აქვს. მეც ამის მაგვარი რაღაც მინდოდა, მაგრამ არ გამოდის არაფერი ისე როგორც მე მინდა! და მაინც, თავში ამერია ყველაფერი, ყველა ფიქრი ერთად მიტრიალებს. ჰეჰ ნეტა იცოდეთ როგორ მკიდია ეგ ყველაფერი, საერთოდ არ მაინტერესებს, არა თქვენ კი გაინტერესებთ, მაგრამ მე რომ არ მაინტერესებს? კვლავ უაზრო 1000000000000000ჯერ ნათქვამი დამპალი სიტყვები და მე ამას უნდა გავუღიმო, მე არ უნდა ვთქვა, რომ ეს სხვა ადგილია და უნდა დაახვიოთ აქედან. აი ის ღამე, წვიმა რომ იყო ძალიან მაგარი, ჰუჰ, როგორი გაწუწული ვიყავი, მარტოდ მარტო ქალაქიდან შორს. და ეს ასე გრძელდებოდა. ჰეჰ, აი ისევ მომეკრო ის ფიქრები! ის ხიდი, ის ქარი, გაყინული სახე... ჩემი გაყინული სახე, არადა ვერ გამეგო რომ გავიყინე, ფიქრები დამათრევდნენ აქეთ-იქით. მერე? მერე რა იყო? არა, ვერ გავიხსენებ მერე რა იყო, თუ თავიდან არ დავიწყე. სრული იდიოტი! 2ჯერ იდიოტი! 3ჯერ იდიოტი! შემდეგ მოუკლო ცოტა! შემდეგ ღრუბლებიდან სამყაროს ყურება! ჰეჰ, ვეღარ იხსენებ ხო? მე არ მავიწყდება ნუ გეშ... შემდე სიცხე! შემდეგ სამოთხე! მერე მაშინ, რომ ჯოჯოხეთს ვეძახდი ის! მერე ისევ ზაფხული, ოღონდ ახლა უფრო ცხელი! შემდეგ, მგონია რომ რაღაც ვნახე... უფრო სწორად მართლა ვნახე რაღაც... მაგრამ მალევე გაქრა. ჩემი ბრალი იყო? ჰო რათქმაუნდა... აი იქამდეც მივედი, სადაც გული ჩქარდებოდა ხოლმე, მეთვითონაც არ ვიცოდი რა მინდოდა! და ბოლოს ვიპოვე რაც მინდოდა! შემდეგ... არ მინდა ამის გახსენება! კარგი ნუ გაიხსენებ... ახლა უფრო კარგად ხარ? კი! პრინციპში ეს ვერაფერს ვერ შეცვლიდა...</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-6224185082910234985?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-26795878809615780412008-12-12T07:37:00.000-08:002008-12-12T07:52:02.672-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SUKImc_Z26I/AAAAAAAAAYQ/J-VGajdKOXI/s1600-h/Ice_Queen_by_HypnoticIllusion.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SUKImc_Z26I/AAAAAAAAAYQ/J-VGajdKOXI/s320/Ice_Queen_by_HypnoticIllusion.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278931907430177698" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">დასაწყისისთვის მინდა დავწერო, რომ ვიფიქრე, ვიფიქრე და გადავწყვიტე, თან საქმეც არაფერი მქონდა.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">Shadow word: Pain and Death!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">საინტერესოა რომლი გირჩევნია? კენჭი ყარეს და მე პაინ შემხვდა... არადა იდეაში თავიდან სხვა იყო. მე ვიცოდი რომ ასე იქნებოდა, თუმცა რატომღაც არ ვამბობდი. ეს ისეთი რამ არის, ტივით მინარნარებ წყალზე, დინებას მიყავხარ, გარშემო ძალიან ძალიან ლამაზია ყველაფერი. შენც გსიამოვნებს ასე სეირნობა არადა იცი რომ ბოლოს დიდი ჩანჩქერია. თვითდაჯერება მაგარი რამეა, ჰეჰ, გინდოდეს და საკუთარ თავს იმდენ რამეს მოატყუებ და დააჯერებ, რომ რავი. როცა ვფიქრობ, ზიზღი, შური, მარცხი, სიცილი და ნოსტალგია მომაწვება ხოლმე. იქნებ სხვანაირად ჯობდა? :|</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-2679587880961578041?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-79416747747683641272008-12-10T07:26:00.000-08:002008-12-10T07:39:25.968-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/ST_iosSK0_I/AAAAAAAAAYI/NxYsyBsW0A4/s1600-h/25541494.SnowBridge.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/ST_iosSK0_I/AAAAAAAAAYI/NxYsyBsW0A4/s320/25541494.SnowBridge.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278186477011522546" /></a><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;"><em><strong>მე ძლიერ მიყვარს იისფერ თოვლის <br /><br />ქალწულებივით ხიდიდან ფენა: <br /><br />მწუხარე გრძნობა ცივი სისოვლის <br /><br />და სიყვარულის ასე მოთმენა.<br /><br />ძვირფასო! სული მევსება თოვლით: <br /><br />დღეები რბიან და მე ვბერდები! <br /><br />ჩემს სამშობლოში მე მოვვლე მხოლოდ <br /><br />უდაბნო ლურჯად ნახავერდები.<br /><br />ოჰ! ასეთია ჩემი ცხოვრება: <br /><br />იანვარს მოძმედ არ ვეძნელები, <br /><br />მაგრამ მე მუდამ მემახსოვრება <br /><br />შენი თოვლივით მკრთალი ხელები.<br /><br />ძვირფასო! ვხედავ... ვხედავ შენს ხელებს, <br /><br />უღონოდ დახრილს თოვლთა დაფნაში. <br /><br />იელვებს, ქრება და კვლავ იელვებს <br /><br />შენი მანდილი ამ უდაბნოში...<br /><br />ამიტომ მიყვარს იისფერ თოვლის <br /><br />ჩვენი მდინარის ხიდიდან ფენა, <br /><br />მწუხარე გრძნობა ქროლვის, მიმოვლის <br /><br />და ზამბახების წყებად დაწვენა.<br /><br />თოვს! ასეთი დღის ხარებამ ლურჯი <br /><br />და დაღალული სიზმრით დამთოვა. <br /><br />როგორმე ზამთარს თუ გადავურჩი, <br /><br />როგორმე ქარმა თუ მიმატოვა!<br /><br />არის გზა, არის ნელი თამაში... <br /><br />და შენ მიდიხარ მარტო, სულ მარტო! <br /><br />მე თოვლი მიყვარს, როგორც შენს ხმაში <br /><br />ერთ დროს ფარული დარდი მიყვარდა!<br /><br />მიყვარდა მაშინ, მათრობდა მაშინ <br /><br />მშვიდი დღეების თეთრი ბროლება, <br /><br />მინდვრის ფოთლები შენს დაშლილ თმაში <br /><br />და თმების ქარით გამოქროლება.<br /><br />მომწყურდი ახლა, ისე მომწყურდი, <br /><br />ვით უბინაოს - ყოფნა ბინაში... <br /><br />თეთრი ტყეების მიმყვება გუნდი <br /><br />და კვლავ მარტო ვარ მე ჩემს წინაშე.<br /><br />თოვს! ამნაირ დღის ხარებამ ლურჯი <br /><br />და დაღალული ფიფქით დამთოვა. <br /><br />როგორმე ზამთარს თუ გადავურჩი! <br /><br />როგორმე ქარმა თუ მიმატოვა!</strong></em></span></span><br /><p><br /></p><p><a href="http://up.jeje.ge/download.php?id=5CA851F93">Download song</a></p><p>-------------------------------------<br /></p><p></p><p><span style="color:#006600;"><strong><span style="font-family:georgia;">ქართული სიმღერები არ მიყვარს, მაგრამ ეს ძალიან მაგარია :შ</span></strong></span></p><p><span style="color:#006600;"><strong><span style="font-family:georgia;">ძალიან მომეწონა</span></strong></span></p><p><span style="color:#006600;"><strong><span style="font-family:georgia;">:ლოვე:</span></strong></span></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7941674774768364127?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-289534733972037442008-12-05T07:32:00.000-08:002008-12-05T07:37:29.479-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/STlKso1SMvI/AAAAAAAAAYA/Tzy7TzAtMEc/s1600-h/78876213_4de3dc9ec3.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 318px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/STlKso1SMvI/AAAAAAAAAYA/Tzy7TzAtMEc/s320/78876213_4de3dc9ec3.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276330569176855282" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">გამაბრაზეს :| რასმერჩიან რა უნდათ ვა! ყველაზე დებილი მეროგორუნდავიყო და ყველა ჭკვიანი ჩემს გარშემო :| არა ერთის მხრივ კარგია ამდენი ჭკვიანი გარშემო, მაგრამ უკვე დებილი მგონია ჩემი თავი მართლა და ვკომპლექსდები ამდენი "ჭკვიანის" გარემოცვაში. უჰ, ეგაცარაფერი.  </span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-28953473397203744?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-38078225611813411102008-12-02T09:10:00.000-08:002008-12-02T09:21:30.992-08:00<strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ეს კვირა საშინელ დღეში ვარ, ყოველდღე სემინარები და რეიტინგულები მაქვს :( აი მაგალითად ხვალ 3 რეიტინგული მაქვს, ზეგ 2 რეიტინგული და 2 სემინარი. დღესაც მქონდა რეიტინგული :შ ესეიგი წესი ასეთი იყო, ლექტორი შემოიტანდა გაზეთიდან ამონარიდს, ჩვენ უნდა დაგვედგინა ეს რეპორტაჟი იყო თუ ანგარიში და შემდეგ განგვეხილა შესაბამისად. ყველას გვეშინოდა, რომ არ შეგვშლოდა თავიდანვე. ანუ წარმოიდგინე, რომ შეგეშალოს და რეპორტაჟი განიხილო ისე, როგორც ანგარიში რა სისასტიკეა =( ჰოდა დაგვირიგა თუ არა ფურცლები წავიკითხეთ ტექსტი, რომელიც შეეხებოდა რაღაც პოლიტიკურ სხდომას სახალხო დამცველის ოფისში :შ ნუ მე თავიდან ანგარიში მეგონა, მაგრამ ბოლოსკენ უფრო რეპორტაჟი ვიფიქრე. ასე იფიქრა მთელი ჯგუფის 99% მა. ესეიგი ყველამ რატომღაც გადავწყვიტეთ რომ ეს იყო რეპორტაჟი მხოლოდ 1მა, გიორგიმ, გადაწყვიტა, რომ ანგარიში იყო და დავიწყეთ წერა :გივი: შიგადაშიგ დავცინოდით გიორგის, ჩვენო ნიჭიეროოო :უსერ: ლექტორიც არ იმჩნევდა არაფერს. დავამთავრე ამის განხილვა, გაშიფრვა და აი მოვიდა დრო. ფურცლები ჩავაბარეთ და მთელი ჯგუფი ვეკითხებით ლექტორს რომელი იყოოო :გიგი: ლექტორს სიცილი აუტყდა და გვეუბნება ანგარიში იყოო :( ნუ დაახლოებით მაინც შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ რა ამბავი იყო იქ :))) 14 ტირის და 1 იცინის (ლექტორის გამოკლებით) ეს ასე იყო, მაგრამ ეს ყველაფერი არ არის, წერას რომ ვიწყებდით, გიომ თქვა ანგარიშიაო და ვკითხეთ საიდან მოიტანეო, გვიპასუხა ლელა კაკულიამ მითხრაო :უსერ: დღეიდან ლელაკაკულიასი მჯერა მე :ცრყ: ახლა ვლოცულობ, რომ გამსვლელი ქულა მაინც მივიღო :( ეს რა დაგვემართა :(</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3807822561181341110?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-43362297784180041862008-11-30T01:07:00.001-08:002008-11-30T01:30:24.055-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/STJcrXzLdoI/AAAAAAAAAX4/TicAU7FfQ4M/s1600-h/post-25-1198713688.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/STJcrXzLdoI/AAAAAAAAAX4/TicAU7FfQ4M/s320/post-25-1198713688.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274380013797078658" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ცოტა მაკლია? არა, არა ბევრი მაკლია. მაგრამ ორივე შემთხვევაში მაკლია. ნაკლული, რომ ხარ ეს კარგია? მე თუ მაკლია და ეს ნაკლია, არც ისე კარგია. ჰხო, ამ ბოლოდროს ამოვიჩემე რაღაც, არც მეთვითონ ვიცი რატომ მინდა ესა თუ ის. ფიქრებს ვერღარ ვაქცევ ყურადღებას და ისინიც თავიანთ ჭკვაზე ალაგებენ-ურევენ ყველაფერს ჩემს ტვინში. ვიცი ჩემი უნიჭოობის შესახებ და სწორად ამიტომაცაა, რომ ჩემს სათქმელს მხოლოდ ვფიქრობ და მუდმივად უაზრო ვგონივარ ყველას. არც არასოდეს მიცდია რამე დამემტკიცებინოს, გააჩნია ის ადამიანი თუ არაადამიანი რამდენს შეძლებს და შესაბამისად არც არაფერს ვამბობ... ან რომ ვთქვა რა? უცნაური სურვილები მაქვს ამ ბოლო დროს, რაც აქამდე არ გამჩენია არასოდეს, არ ვიცი რა უნდა ჩემს თავს ჩემგან, მაგრამ იმედია დამიჯერებს. კიდევ გუშინ ვფიქრობდი, ვფიქრობდი რა, ფიქრები ფიქრობდნენ, ძალიან ცუდია სიტყვები :( ხანდახან ძალიან მინდა რაღაც ვთქვა. მინდა ვთქვა რაღაცაზე, ვიღაცაზე, რომ მიყვარს ან არ მომწონს მაგრამ ვერ ვამბობ. ვამბობდი ხოლმე მაგრამ ახლა არა. გულწრფელობის დონემ ძალიან დაიწია ადამიანებში და ეს არის ამის მიზეზი. ვიცი არასწორად გაიგებს ადრესატი თუ რაც იქნება და აზრი არ აქვს ამას. რაღცებს ვუყურებ, ვაკვირდები და ვსწავლობ. აჰ, ჰო ვამბობ ნაკლული ვარ-მეთქი :| ახლაც კი ვერ დავწერე ის რასაც ვფიქრობდი...</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4336229778418004186?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-8828278738186642032008-11-27T13:01:00.000-08:002008-11-27T13:11:52.464-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SS8MTsVH0pI/AAAAAAAAAXw/uge29kEDIZM/s1600-h/road.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SS8MTsVH0pI/AAAAAAAAAXw/uge29kEDIZM/s320/road.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273447221130941074" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">და მაინც ძალიან ძნელია ეს ყველაფერი... :( როგორ მენატრება, ნეტა როდის მომეცემა საშუალება რომ... რომ... ფუ :( დღეს ბევრი რამე გადამხდა თავს. შემაწუხებელია ზოგიერთი რამ, მაგრამ მე არ ვწუწუნებ. საერთოდაც ადრე ვიყავი წუწუნა და თვითგვემას მივეცემოდიხოლმე ახლა უფრო სხვანაირად ვხვდები ყველაფერს :) ჩემი ცხოვრება ბედნიერია დღეს, და სულ ასე იქნება, რადგან ჩემს თავს მეთვითონ ვაბედნიერებ... ჩემთან სულ სიმწვანეა :) ჰო დავწერე მენატრება-მეთქი, მართლა მენატრება, გასვლა ამ ქალაქიდან და ჩემი საყვარელი ადგილების მონახულება, რათქმაუნდა სურათების გადაღება :( აუ როგორ მიყვარს, ეს საქმე :( კიდევ მინდოდა რაღაცების დაწერა და ვითომ დავწერე :|</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-882827873818664203?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-84291343208277679632008-11-23T14:40:00.000-08:002008-11-23T15:18:45.889-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SSnkuDwbBdI/AAAAAAAAAXo/uePSn-tO078/s1600-h/i126337165_4654_7.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 216px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SSnkuDwbBdI/AAAAAAAAAXo/uePSn-tO078/s320/i126337165_4654_7.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271996318747395538" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ნუ ჰო, არ მიყვარს ჩემი დაბდღე ხოლმე. არ ვიცი რატომღაც, სულ ყურადღების ცენტრში ვარ, რატომღაც ამ დროს და ზოგადად ყურადღებას მიუჩვეველი თავს უცნაურად ვგრძნობხოლმე. დღეს გამიხარდა, რაღაც, გამიხარდა და ვიღაცებისგან... ძალიან გამიხარდა, რომ გავახსენდი ვიღაცებს, არ ვიცი მაგრამ გამიხარდა :ჯუმპ: მოკლედ დავიწყებ, კასპში უნდა წავსულიყავი დღეს და რათქმაუნდა ასეც მოხდა, ნუ სტუმრად იმ ოჯახში სადაც მაიკო გათხოვდა. ჰუჰ, ჯანდაბას გადავიტან კიდევ 1ს-მეთქი ვიფიქრე, და წავედი. საშინლად ბინძური ქალაქი აღმოჩნდა კასპი, რამაც ცოტა ხასიათი გამიფუჭა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ბედნიერი ვიყავი, რომ ბიძაჩემს და ბიძაშვილებს ჩემს თმაზე დღეს კომენტი არ გაუკეთებიათ : )) არადა როგორ უნდოდათ ალბათ :შ მაგრამ ხომ არ მაწყენინებდნენ იუბილარს : ) კარგი ყოფილა დაბდღე ხანდახან :გივი: ნუ იქ ისეთი სიტუაცია იყო რასაც მოველოდი, ძნელი არც იქნებოდა გამოცნობა :) ფანჯარაზე მიდებული თავი და გავცქერდი ადგილებს, ვარჩევდი საიდან უფრო ლამაზად გამოვაჩენდი სამყაროს. ამით ყველგან ვერთობი სადაც არ უნდა ვიყო :) იქ რომ მივედით და სუფრასთან დავსხედით გავიგე, რომ სადღაც მიდიოდნენ ახლადდაქორწინებულები + მაიკოს მეჯვარე მარი. ნუ მეც რა მინდოდა სხვა, ერთი სული მქონდა მოვწყვეტოდი იქაურობას, რადგან მე, სუფრა, ჭამა-სმა-გაძღომა, ცოტა ვერ ვართ ერთად მხიარულად : )) გაირკვა, რომ აქვე სადღაც ხატი ყოფილა და გიორგობას ხალხი თურმე იქ აღნიშნავს. ჰმმმ... ესეიგი მე ამბავი ვნახეეეეეეე, მინდორში დგას სკამები და დიდი ქვა, რომელზეც ანგელოზია გამოსახული, ქვემოთ გამურული სულ და გარშემო უამრავი სანთელი ანთია. საკმაოდ ბევრი ხალხიც ირეოდა გარშემო, მაგრამ მთავარი ეს არ იყო. გავგიჟდი, გარშემო სისხლით იყო იქაურობა მითხუპნულ-მოთხუპნული და ცხვრის ტყავები და ნაწლავები ეყარა აქა-იქ. შემდეგ სიძემ აგვიხსნა, რომ იქვე ბინძურ ტანსაცმელში ჩაცმული კაცი, რომელიც გულმოდგინედ ასრულებდა ამ ამბავს, თურმე შემდეგ მას რჩება ეს ნაწლავები ფეხები და ამას ჭამს. ჰო, ნუ ვერ დავწერე კარგად, რადგან ვერც მე გავიგე :მო: ნუ ისეთი სიტუაცია იყო რაა... შევამჩნიე, რომ არავის მოწონდა იქაურობა და მალე წამოვედით. ღმერთო, გთხოვ გამოაგზავნო იესო, რადგან ნამდვილად სჭირდებათ ადამიანებს ის :(. ნუ შემდეგ მოვბრუნდით, სუფრასთან ისხდნენ სხვები, მე ეზოში მეგობარი დავინახე და რაღა შემიყვანდა იქ :გივი: დაბმული ჰყავდათ ცუგო, რომელიც ყველას უყეფდა რატომღაც, პრინციპში ჯაჭვით სახლის პატრონიც, რომ დააბათ გარკვეული პერიოდით ყეფაზე უარესს იზამს სხვების დანახვაზე :) არც მოვრიდებივარ მას, მივედი პირდაპირ და თავზე გადავუსვი ხელი, შემდეგ კუნძი იდო იქვე მივწიე ახლოს მასთან, გვერდით ჩამოვუჯექი : ))) ომგ, ნეტა იმის სახე გენახათ, როგორ მიყურებდა, ამას შიგ ხომ არ აქვს არ ეშინიაო? :ლოლ: მაგრამ შემდეგ ისე მომეკრო აღარც ახსოვდა არაფერი, მომადო თავი და ვისხედით ასე. ვუყურებდით ეზოში როგორ წვავდნენ ძიები მწვადს და თან საუბრობდნენ (რაზე, მეზარება დაწერა, მაგრამ იმედია ხვდებით რაებზეც:) ) ბოლოს იყო, დარჩით! არა უნდა წავიდეთ! თქვენგენაცვალეთმოდიგაკოცო! აეე! და ა.შ :| არადა რა მიკვირს, გია ნაღდად არაა მასეთი ტიპი, არც მაიკო, მაგრამ რა ქნან მათ ხომ არ აურჩევიათ :) წამოვედით, აქ კიდევ 1 ტვინის ბურღვა მელოდა ვიცოდი, ოღონდ შედარებით სასიამოვნო :| ჩემი მეგობრები მელოდებოდნენ. ჰოო, მაგარი ტიპები არიან, ბევრი მაცინეს :)))) უფრო სწორად იმათ დავცინოდი, ცოტა გაუტყდათ მაგრამ ეგარაფერი :შ მაგარი უცნაური მეგობრები მყავს, ჩემგან სრულიად განსხვავებულები. პრინციპში ჩემნაირი სად უნდა მეპოვა, ჰოდა რაც შემხვდა ცხოვრებაში მეც ისინი მივიღე ისეთები როგორებიც არიან. ცუდები არ არიან, ნამდვილად კარგი ადამიანები არიან :) მაგრამ ადამიანები : )))) ნერვებს ვუშლი ჩემებურად რომ "ვახურებ" თუმცა ვიცი ვუყვარვარ სუყველას :) ის მომეწონს ჩემს მეგობრებში, რომ არ ესმით ჩემი მაგრამ მაინც ისეთი ვუყვარვარ როგორიც ვარ :) ვცდილობ პირველად ყოველთვის კარგი დავინახო ყოველთვის. მიმაჩნია, რომ თუ ცუდი გგონია ვინმე ეს შენი მინუსია... თუ ვინმე მახინჯი გგონია, შენ ვერ დაგინახავს ის კარგად და მაგიტომაა მახინჯი :)  ჰო, ვიცი არაჯანსაღია და მთლად მასე არ არის, მაგრამ მაქსიმალურად ვცდილობ რაც კარგია ის ვიპოვო. თუ ვერ ვიპოვე კიდე :) არც ეგ არის პრიობლემა :) ჰხო, ნუ ახლა მოვრჩით სმა-ჭამას და ცოტახანს ნერვებს ვასვენებ ახლა, მუსიკას ვუსმენ და თან აქ შემოვიარე, მომენატრა ჩემი სიმწვანე :ლოვე: </span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8429134320827767963?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-33447676697758374282008-11-18T12:44:00.000-08:002008-11-18T12:55:50.647-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SSMrv1hZWQI/AAAAAAAAAXg/dCcp0v7vIi0/s1600-h/062805_182200.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 226px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SSMrv1hZWQI/AAAAAAAAAXg/dCcp0v7vIi0/s320/062805_182200.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270104089774610690" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კვირას ქორწილში ვიყავი, ჩემი ბიძაშვილი გათხოვდა, დიდი მოყვარული არ ვარ ქორწილების, პირიქით მძულს ქორწილები, მაგრამ ნუ ჰო... წავედი მანქანაში სადაც მე ვიჯექი იმას დაეშვა საბურავი ნარიყალასთან, და წამოვედით უახლესი ვულკანიზაცია, რომ გვენახა. ბარათაშვილის ხიდს რომ გამოცდები სანაპიროზე მანდ რაღაც ხიდია კიდევ, არ  ვიცი მაგის სახელი. მანდ იყო ვულკანიზაცია, ხიდის ქვეშ ძველი კარები შევაღეთ და 1 ახალგაზრდა კაცი გამოვიდა მაზუთში ამოთხუპნილი. საბურავი მოხსნა უცბათ და შიგნით შეიტანა, ჩვენც შევყევით და სწორედ აქ ვნახე მაგარი რაღაც. პატარა ოთახი, პატარა ღუმელი, მანქანის საბურავები და ნაწილები აქეთ-იქით და პატარა დივანი. ოთახი სისუფთავით ვერ დაიკვეხნიდა როგორც მისი მკვიდრი, მაგრამ აქ მეორე მაცხოვრებელიც გამოჩნდა : ) დივანზე წამოსკუპებულია თეთრი ცუგო, რომელიმაც ჩვენი შესვლა გაიგო და თავი ასწია. ნეტა გენახათ რა სახე ჰქონდა, დასაბანი იყო პატრონივით, მაგრამ ძალიან ლამაზი. არ ვიცი რა დამემართა, სახეზე ვიგრძენი რომ რაღაც ძალიან გამიხარდა, ძალიან მეგობრული და კარგი სიტუაცია იყო : ) ვერ მოვისვენე, ვკითხე ამ კაცს და მითხრა ჩემიაო, სხვა არაფერი :) ჰო, დიდი არაფერი, მაგრამ ძალიან ძალიან მომხვდა თვალში, გულში ეგ სიტუაცია :) მერე ცოტა ვეთამაშე ცუგოს, მართალია გამიჭირდა გამომშვიდობება, მაგრამ მაინც ბედნიერი გამხადა იმ 10მა წუთმა რაც იქ გავატარე. არც ახლა ვიცი, რამ გამახარა, შეიძლება იმ უაზრო სიტუაციების გამო რომლებიც იმ დღეს მრავლად იყო ეს სასიხარულოდ მომეჩვენა, მაგრამ არც მასეა საქმე :) </span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3344767669775837428?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-34153847814872945272008-11-14T12:32:00.000-08:002008-11-14T13:14:10.069-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SR3pzWgvXdI/AAAAAAAAAXY/P081RLJCuy0/s1600-h/love.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268624207518850514" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 304px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SR3pzWgvXdI/AAAAAAAAAXY/P081RLJCuy0/s320/love.jpg" border="0" /></a><br /><div><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><strong>მეძინა ახლა გავიღვიძე, ბლოგებს ვათვალიერებდი, ჰოდა ერთ-ერთის ნახვისას გამიჩნდა სურვილი ჩემს თავზე დამეწერა. დღეს ვფიქრობდი ზუსტად ამაზე, ჩემს თავს კრიტიკულად ხშირად ვუდგები და ვცდილობ მასში ცუდი დავინახო. ჩემი თავი ყველაფერში სწორი მგონია, ანუ რა საკითხიც არ ვიცი იმაში არ ვერევი, მაგრამ რაც ვიცი, მგონია, რომ ყველაფერი სწორად ვიცი. არ ვიცი რისი ბრალია, ძალიან თვითდაჯერებულიც არ ვარ. საკუთარ თავთან ლაპარაკი მიწევს ხშირად ბავშობიდან მოყოლებული, შეიძლება სიგიჟის სიმპტომია ეს თანამედროვე სამყაროში, მაგრამ მე ხშირად ვლაპარაკობ საკუთარ აზრებთან და ვუპირისპირებ პლუსს მინუსს. ხანდახან ეს მეტად ემოციურადაც გამომდის და ადვილი გამოსაცნობი ხდება რაზე ვფიქრობ. ეს ჩემი სუსტი წერტილია ნამდვილად, რადგან გრძნობები მეტყობა სახეზე... ვცდილობ გამოვასწორო, მაგრამ რამდენად წარმატებულად არ გეტყვით. ვერაფერს ვერ მივეჩვიე მაინც და ისევ იმად ვრჩები რაც ვიყავი. ძალიან ძნელად, რომ რაღაც გამიხარდეს, მაგრამ წყენა ადვილია : ) თუმცა მე არ მწყინს, რაც არ უნდა საშინელად მომექცნენ ასევე ჩემს აზრებთან და იმ ჩემს სიმართლესთან ლაპარაკს ვიწყებ და იმის მდგომარეობაში ვცდილობ შესვლას. შეიძლება 1 დღე ამაზე ვიფიქრო და გამართლება ვერ მოვუძებნო იმის საქციელს, მაგრამ ამით ხომ 1 დღე გავიყვანე და 1 ნაბიჯი გადავდგი ამ წყენის დავიწყებისკენ. არ ვიმჩნევ ბევრ რამეს, და არც პროტესტს გამოვთქვამ (ეს არ ნიშნავს რომ პროტესტის გრძნობა არ მიჩნდება) ვფიქრობ ცხოვრება უფრო ადვილია როდესაც შეუმჩნეველი ხარ. ბევრ რამეს ვხვდები მაგრამ არ ვიმჩნევ და უბრალოდ ვიღიმი :) თუმცა შემეძლო შემემჩნია : სხვის აზრს ვისმენ და ვეთანხმები, მაგრამ მე სხვას ვფიქრობ მაინც... არსებულ სამყაროში ჩემს საჭიროებას ვერ ვხედავ და ხშირად ვფიქრობ გაქრობაზე (სიკვდილზე არა) ერთადერთი ადგილი სადაც თავისუფალი ვარ სიზმრებია : )) ისინიც ძალიან სასაცილოა :) ძალიან ცუდად ვგრძნობ თავს და სულ დისკომფორტს განვიცდი :( მაგრამ მთლად მასეც არ არის, არსებობენ ვიღაცები ვისთან ყოფნაც მომწონს და ვინც ჩემში რაღაც შეცვალა : ) ჰხო... ეს არ იციან მათ და ვერც ვერასოდეს გაიგებენ, მაგრამ ფაქტია, რომ რაღაც ახალი დავინახე და ცოტა პოზიტიურად შევხედე სამყაროს : რაღაც უმნიშვნელო ფაქტები დამეხმარა, შემექმნა დიდი ოცნება, რომელსაც დასასრული არ აქვს და ეს სწორად მათი დამსახურებაა : ) ამჯერად The end</strong> </span></span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3415384781487294527?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-594211563471424772008-11-14T11:43:00.000-08:002008-11-14T11:47:04.270-08:00<strong><em><span style="font-family:georgia;color:#006600;">არადა მომწონდა ეს ბროუზერი :( თურმე მისი ბრალი ყოფილა ისინი რომ არ ჩანდა და სწორედ ამიტომ არ ვჩანდი ბლოგზეც, ჰოდა სხვა რა გზაა დავიწყებ ახლა ექსპლორერით გახსნას :( არადა ოპერა მომწონს ბევრი რამე არ მაქვს ჩაკეცილი ეგ მიყვარს მაგაში ყველაზე ძალიან :( სხვა რამე არ იცით ბროუზერი?</span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-59421156347142477?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-41282196734607748262008-11-07T16:20:00.000-08:002008-11-07T16:38:09.573-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SRTfX2sSj1I/AAAAAAAAAXQ/8o-jFIgDJ9U/s1600-h/Dreams_Come_True-full.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SRTfX2sSj1I/AAAAAAAAAXQ/8o-jFIgDJ9U/s320/Dreams_Come_True-full.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266079465214218066" /></a><br /><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-გამარჯობა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-გაგიმარჯოს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-როგორ ხარ?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-კარგათ, შენ?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-მეც არამიშავს, რას აკეთებ ამ შუაღამისას აქ?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-რავიცი არ მეძინება, თითქოს რაღაცას ველოდები... შენ რატომ არ გძინავს?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-თვალი ვერ მოვხუჭე, სულ ვფიქრობდი და ფიქრებში გავერთე...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-უცნაური ღამეა არა?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-ნამდვილად, მიყვარს ასეთი ღამეები.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-მეც.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">სისულელები, სისულელეებში ეძებენ სისულელეებს. როდესაც ყველგან სიბინძურე დაისადგურებს და სახლს მტვერი დაფარავს, მაშინ სისულელეები იწყებენ გამოჩენას. ისინი აცოცხლებენ სახლს სისულელეებით. არ მაინტერესებს არაფერიო ვერ ვიტყვი, მაგრამ ამ წამს ნამდვილად არ მაინტერესებს, რადგან ეს წამი მხოლოდ ჩემია და სხვისი არავისი. უჩემოდ სამყაროს არც არაფერი მოაკლდებოდა არც მოემატებოდა, მაშინ რა ჯანდაბა მინდა? ჰოდა ჯანდაბამ მომიყვანა და სანამ ჯანდაბავე არ წამიყვანს უკან აქ ვიქნები და არსად არ წავალ! გული, მიყვარს ჩემი გული, ნამდვილად მიყვარს... ეს მომწონს საკუთარი სხეულიდან მხოლოდ... მაგარია, ხშირად ვუსმენ ხოლმე, აი ხელს დავიდებ, პირქვე დავწვები და ვუსმენ :| კარგი რამეა. </span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4128219673460774826?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-2144820675072609622008-11-04T12:30:00.000-08:002008-11-04T12:40:50.674-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SRCzS4yzgTI/AAAAAAAAAXI/BPyp1Xd7poQ/s1600-h/3d-face-03.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SRCzS4yzgTI/AAAAAAAAAXI/BPyp1Xd7poQ/s320/3d-face-03.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264905101460603186" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">აუ, ვერ ვიტან თამაშს, არადა ჩემზე უკეთ ეს არავის შეუძლია, მაგრამ იმ განსხვავებით, რომ მე ვიცი სად უნდა ვითამაშო და როგორ. კარგით რაა, სადაც გულწრფელი ვარ და საიდანაც გულწრფელობას ველი არასოდეს არ მოდის ხოლმე :( საშინელებაა,  აარადა შენ რომ ვერ იტან ამ უაზრო თამაშს იმ სიტუაციაში. ჩემი გაცნობა ძალიან ძნელია. კიარადა შეუძლებელია. ჰოდა არ ვიცი რატომ ვარ ასეთი რთული. არა რთული ნამდვილად ვარ თან ძალიან, ხანდახან ეს მეხმარება ხანდახან ხელს მიშლის... არა, ერთი ნამდვილია, რომ ჯერ მაინც ვერა რაა... კარგი რა ეს შეუძლებელია, ასეთი რაღაც არ არსებობს. ძალიან ძალიან წვრილმანებად მიმაჩნია ეს სისულელეები და არ მინდა მათ გამო თავი გადავიღალო. ეგაც რომ არა, ბოლოს მაინც ისეა და ამით მთვრედება ყველაფერი... უბრალოდ დავიღალე, ძნელია ასე ცხოვრება... შით!</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-214482067507260962?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-75354685911608692622008-11-03T12:05:00.000-08:002008-11-03T12:40:50.442-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQ9fib1gm9I/AAAAAAAAAXA/XZY-KGvo_Lo/s1600-h/Untitled+9.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQ9fib1gm9I/AAAAAAAAAXA/XZY-KGvo_Lo/s320/Untitled+9.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264531534611782610" /></a><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><br /></span></span></em></strong><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">დავაკვირდი და აღმოვაჩინე, რომ ჯერ პოსტს ვწერ და შემდეგ სათაურს ხოლმე. ეს ისე განწყობისთვის. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ახლა გახარებული ვარ და ბედნიერების შეგრძნება მაქვს, რატომ? რავი აბა კაია რაღაც მემგონი. ნუ მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთმა გუშინ ჩემი ლოცვა არ შეისმინა მე მაინც ბედნიერი ვარ. ბევრი რაღაც შემოვაბრუნე ჩემს თავში და ცოტა გადალაგებებიც მოვახდინე, ეს საჭიროც იყო, რადგან სულ ერთნაირად ვერ იქნები. ქუჩებში გასვლა არ მინდა, ადრე მეკიდა ხოლმე ხალხს რომ ვხედავდი, მაგრამ ახლა რაღაც ერთიანად მოქმედებს ეს ჩემზე, სწორედ ამ მიზეზით არ წავედი დღეს უნში. ოფ, რა ვქნა მე აბა, ძალაუნებურად მაწუხებს ჩემს გარშემო რაც ხდება. ყველანაირად ვცდილობ დავიკიდო, მაგრამ არც ისე კარგად გამომდის. თვში ირევა ბევრი რამ, ყველაფერი კარგად ჩანს თუ დააკვირდები. წეღან მეზობელს ინტერნეტი შევუყვანე, მთხოვა და მივეხმარე. შემდეგ, როდესაც საქმეს მოვრჩი ეს კაცი მეკითხება აბა შედი ინტერნეტშიო:))) ცნობილი ფრაზაა არა? სად შევიდე-მეთქი, ინტერნეტში შედი რაა ვნახო მაინტერესებს რანაირიაო. რა მექნა მეც შევედი გუგლზე და რაღაცები ვასწავლე, მოძებნა. გამოსვლისას უკმაყოფილო სახით მეუბნება რა ყოფილა ეს ინტერნეტი ამაში უნდა ვიხადო ფულიო? ომგ, ნეტა რა ეგონა ინტერნეტს რომ შეიყვანდა ოჯახი აშენდებოდა? თუ? დარწმუნებული ვარ ამაში ისევ ქართული ინსტიტუტი, "აბა ნანულისაც, ნანასაც, ნარგიზასაც აქვს და მეც ხო უნდამქონდეს" არის გარეული =))) </span></span></em></strong><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><br /></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ჰო, ეს დღეები მოვიწყინე, უაზროდ ვარ. მხოლოდ ჩემს გადაღებულ ფოტოებს ვტვირთვ დევიანთართზე. მინდა ფოტობლოგი მქონდეს, რავიცი მომწონს ჩემს სურათებს, რომ ვათვალიერებ. ეს ჩემთვის ბევრს ნიშნავს ძალიან, თუნდაც 1 სურათის გადაღება და შემდეგ დამუშავება ჩემთვის ერთი დიდი რაღაც არის, რომ იტყვიან სულს ვდებ იმაში. ვცდილობ ლამაზად გამოვაჩინო ის ყველაფერი რასაც შეიძლება ვერ ამჩნევდე ყოველდღიურად. მაგრამ მე მაინც ის მინდა :(( ჩემი სიხარული, ჩემი სიცოცხლე... იმდღეს ვნახე, ნატოშას ჰქონია თურმე. შეხება ვერ გავბედე :( მართლა, საოცარი გრძნობა დამეუფლა როცა დავინახე... იმედი მაქვს, ოდესმე სიზმრის გარეთაც იქნები ჩემთან :( წუხელაც გნახე სიზმარში =( </span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7535468591160869262?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-6858846215580324222008-11-01T02:41:00.000-07:002008-11-01T02:45:40.774-07:00<strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კაი იყო.</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-685884621558032422?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-20584132092219768242008-10-30T09:24:00.000-07:002008-10-30T09:46:25.182-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQnj6WeTRkI/AAAAAAAAAW4/w2zlFX0B4cg/s1600-h/a68a6a47fe23.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 264px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQnj6WeTRkI/AAAAAAAAAW4/w2zlFX0B4cg/s320/a68a6a47fe23.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262988231163725378" /></a><span style="font-family:georgia;"></span><span style="font-family:georgia;"><br /></span><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">აუ დაღლილი ვარ სულ, არაფრის თავი არ მაქვს, სულ რეიტინგულები მაქვს მთელი კვირაა და თან რაღაც საზიზღარი ცხრილია  :(( ჯანდაბა მაგათ, ვეღარაფრისთვის ვიცლი. ისე მეძინება ახლა, რომ თუ ჩავედი ბოლომდე გამიხარდება. დღეს საინტერესო დღე მქონდა... დღეს ამდენი წლის მანძილზე პირველად ვნახე თუ როგორ "კერავენ" ბიჭები გოგოებს :დრუგ: მმმმ... ცოტაღა დამაკლდა რომ დეპრესია არ დამმართნოდა კიდევ კარგი გამოვასწარი :გოგი: =) საერთოდაც მინდა ლექსი წავიკითხო, დეკამ მომაწოდა ეს იდეა. ეს ლექსი დავიწყე მე, შემდეგ ჩემმა ჯგუფელმა მიამატა ქვედა სწროფი, ჩემს ბლოკნოტში შემდეგ სხვა ჯგუფელმაც და ასე :))) შემდეგ ისევ მე : ))) სულ 4 ვიყავით :| იდეა როგორც ყოველთვის ჩემია :ბის: </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ღამეა, ბნელა, მივდივარ ნელა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">შავი კამეჩი შემხვდა ქუჩაში</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კატა ეჭირა ჩამომხვრჩალი</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ნეტავ რა უნდა მერაბს?!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მთვარიან ღამეში, მიდის კამეჩი</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რას ერჩი? რას ერჩი?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ზღვა ღელავს, როგორც ტომატი</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ხელში მიჭირავს მე ავტომატი</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მერაბი მისდევს ყვირილით კამეჩს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მასწავლებელი მიჩეჩავს აზრებს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მთვარე ანათებს ზეცაზე ვხედავ</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რა ლამაზია კამეჩი, ხედავ?!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">დედამიწა ტრიალებს, </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კარუსელი წკრიალებს,</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">სალამური წკრიალებს,</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კამეჩი კი ღრიალებს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">სახლში ვარ მარტო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">პადვალში მაქვს პალტო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ამოვიტანე პალტო </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">აღარა ვარ მარტო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">უკამეჩოდ მზე არ სუფევს ცის კამარაზე</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">პალტო რათ გინდა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ღამეა ბნელა </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კატა კნაოდა ნელა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">არადა რა კაი პალტო იყო?!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კატა კი კნავის </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კამეჩი ბღავის </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მე კიდე კამფეტი დამიდნა ლამის</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">პალტო კი უხმოდ</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მიჯერებს თითქოს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კამეჩებს ვხედავ </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">სიზმარში ვითომ</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ჰოი, კამეჩო </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ჩემო ძვირფასო </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">როგორ მიყვარხარ,</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ვით შეგაფასო?!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">კამეჩს შევხედე ამღვრეულ სახით</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რქა მოუჭრია ვიღაცას ხმალით</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რა ლამაზია კამეჩი რქებით</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ნუ შეეხებით ცოდვილის ხელით!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ეს შეიძლება თქვენთვის გაუგებარი იყოს რადგან ჩვენ ოთხმა გადავწყვიტეთ თანამედროვე სენტიმენტალიზმს დავუდოთ საფუძველი და შემდეგ განვავითაროთ :))))))))))</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">პ/ს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ბატო შენ რომ გგავს იმისიცაა რამდენიმე სწროფი :) </span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-2058413209221976824?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-55408992825632771902008-10-29T05:57:00.000-07:002008-10-29T06:02:38.547-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQhe295UBVI/AAAAAAAAAWw/w8fi0qvwqfw/s1600-h/1.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 237px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQhe295UBVI/AAAAAAAAAWw/w8fi0qvwqfw/s320/1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262560463003321682" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ოჰო, როგორც იქნა გამოსწორდა ჩემი ბლოგი და ახლა უკვე შემიძლია განვაგრძო მოღვაწეობა :ბის: ახლა ვზივარ და ვფიქრობ რა დავწერო... არადა სანამ ბლოგი გამოსწორდებოდა, რამდენი აზრი მიტრიალებდა თავში და რამდენი რამის დაწერა მინდოდა, მაგრამ ახლა დამავიწყდა :| ასე მჭირს ხოლმე სულ :(( მერე გამახსენდება და დავწერ :ჯუმპ:</span></span></em></strong></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5540899282563277190?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-4764823930113259982008-10-23T14:32:00.000-07:002008-10-23T14:40:52.201-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQDvGJRWhnI/AAAAAAAAAS0/HUV6HI7KYgQ/s1600-h/night_wish.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SQDvGJRWhnI/AAAAAAAAAS0/HUV6HI7KYgQ/s320/night_wish.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260467253615691378" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">უჰ, ამ ბოლო დროს აღარ ვუსმენდი, მაგრამ მივხვდი რომ არ შემიძლია უამისოდ... იგივე სიმღერები, თითქოს ჩახვეული კასეტა. მმმმ... გინდა პაპსავიკი მეძახეთ გინდა ისა :( მარა არა ჩემთვის ყველაფრის წყაროა ეს ჯგუფი, სიცოცხლის წყარო... ახლა ვუსმენ და ბედნიერი ვარ და ახლა მივხვდი რატომ ვიყავი ეს ბოლო დრო ცუდ ხასიათზე... ომგ, რა ბედნიერებაა... სულ განსხვავებული, ისეთი როგორიც მე მიყვარს, შორს რომ მივყავარ, ძალიან შორს... ნამდვილად ეკუთვნოდათ 1 პოსტი ჩემს ბლოგზე, რადგან უამათოდ ვერ ვცხოვრობ :ლავ: </span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-476482393011325998?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-68476450277432009992008-10-21T11:58:00.000-07:002008-10-21T12:46:14.775-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SP4wwmOrEHI/AAAAAAAAASs/ax4v8CJyoyU/s1600-h/u26_1112.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SP4wwmOrEHI/AAAAAAAAASs/ax4v8CJyoyU/s320/u26_1112.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259695026269261938" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ეს, ჯერ კიდევ გუშინ, შუაღამისას უნდა დამეწერა, მაგრამ არ დავწერე. საოცარი ღამე მქონდა გუშინ, დავწექი და ფიქრებმა ძალიან შორს წამიღეს, ასე მემართება ხშირად, მაგრამ ეს ის მომენტი იყო როდესაც ჩემმა ყველა აზრმა თუ ფიქრმა ერთად მოიყარა თავი. უამრავი რამ მიტრიალებდა გონებაში, ემოციები ერთიანად მიტევდნენ და ვერ ვაკავებდი. ყველაფერი არეული იყო, ტვინმა თითქოს დასვენება გადაწყვიტა და მისი საქმე სულ მე მომანდო. არ ვიცოდი რა მინდოდა, მეტირებოდა, მეცინებოდა, მიხაროდა, მეძინებოდა, მეფხიზლებოდა... ეს ყველაფერი და მრავალი ასეთი ტრიალებდა თავსა და გულში. მემართება ასე ხოლმე, მაგრამ არც ისე ხშირად. გუშინ განსაკუთრებული იყო რატომღაც, მინდოდა ავმდგარიყავი და იმ დროს ჩემი აზრები ბლოგზე დამეწერა... მაგრამ ვერ შევძელი, რადგან მონიტორის სინათლეს ვერ გავუძლებდი ვიცოდი. ძილი არ მეკარებოდა, თავზე ბალიში მეფარა, თვალები რაც შემეძლო მეხუჭა და ვფიქრობდი... ვფიქრობდი ბევრ რამეზე, თითქოს ისეთ რაღაცებზეც, რითაც ადრე არასოდეს დავინტერესებულვარ. მდინარეში ჩაგდებულს ვგავდი, ხან იქით მივეხეთქებოდი, ხანაც აქეთ. ვფიქრობდი, თუ საერთოდ რა მინდა აქ? საიდან მოვედი? ან თუ მოვედი რამ მომიყვანა? რამ მომიზიდა ამ სამყაროში? ასეთი ნამდვილად არაფერია აქ. მე შეცდომით მოვხვდი აქ და ამაში უფრო ვრწმუნდები დღითიდღე... თავისებური სკოლა გავიარე აქ, და რაღაც ახალი გავიგე, მაგრამ არ ვიცი რატომ დამჭირდა ეს ამდენი უბედურება. რატომ არ შემიძლია ვიყო თავისუფალი და ვთქვა ყოველთვის ის რაც მომწონს და რაც არა? დავაკვირდი და აღმოვაჩინე, რომ სადაც ჩემს აზრს გულწრფელად გამოვთქვამ იქ ყველა გამირბის... ასეთი საშინელი ვარ? ალბათ. მაგრამ რატომ არ ვარ მეც ჩემნაირ საშინელებებთან? არა დეპრესია არ მჭირს და არც ვაპირებ მივაკარო ჩემს ცხოვრებას, მაგრამ არსებობს რაღაცები რაც არ მასვენებს... ჩემში ბრძოლაა, ვცდილობ, რომ ჩემს თავს გავცე იმ კითხვებზე პასუხი, რომლებიც არ ასვენებს, მაგრამ აშკარად არ გამომდის. მე რაც მჭირდება ამ სამყაროში იმას ვერასოდეს ვერ მივიღებ, რადგან ის აქ არ არის. მოდი შევეშვათ ჩემს თავს და გავიხაროთ იმით რაც გვაქვს (აი ეს რომ დავწერე ძალიან, ძალიან ბევრი ვიფიქრე და ვერაფერი მოვიფიქრე, მაგრამ მთავარია რომ რაღაც გვაქვს, ესაც სასიხარულოა) გავიხარო, ყოველი დაღამებით და გათენებით... არ დავითვლი დღეებს რამის შეცვლის მოლოდინში. ფსიქოლოგების უყვართ ეს სიტყვები "პრობლემებს ვერ შეცვლი, შენ უნდა შეიცვალო" ანუ რა გამოდის, უნდა შევეგუო იმას რასაც უკვე შევეგუე და მეც იმ წყალს გავყვე რასაც სამყარო მიყვება? და ეს ბედნიერებას მომიტანს. არანაირად არ ვიტანჯები და არ განვიცდი ტკივილს, მაგრამ უცნაური რაღაცები ხდება ჩემს გარშემო. მიკვირს, აი ყველაფერი მიკვირს. ბევრ რამეს ჩემებურად ვუდგები, ცოტა არაადამიანურად, ვცდილობ გავერიო ადამიანებში და შევეგუო მათ, ვცდილობ შევითვისო ისინი და მივიღო როგორებიც არიან. ჯანდაბა, ყველაფერი ისე მალე მთავრდება, რომ დაწყებულიც არ მაქვს ხოლმე, სულ ასე მემართება. გადავწყვიტე კიდევ 1ხელ, რომ საერთოდ შევეშვა მათთან დაახლოების მცდელობებს, რადგან სულ არაფერი მირჩევინა იმ ყველაფერს რაც მათ უხარიათ. უჰ, როგორ მენატრებოდა ის დრო, ის მოგონებები, მაგრამ ახლა ისიც აღარ მინდა. საერთოდ არ მინდა არაფერი, ვფიქრობ მომავალზე, ჩემს მომავალზე... მინდა გამოვიცნო, ვფიქრობ ხვალეზე, მაგრამ წარმოდგენა არ მაქვს რა მოხდება შემდეგ... მაგრამ 1 ნამდვილად ვიცი, ეს სინამდვილე მაწვალებს კიდეც. მინდა ყველა იქ ცხოვრობდეს სადაც უნდა, რა გარემოშიც, მართლა მინდა... არ ვიცი რამ გამახსენა, მაგრამ ადრე როდესაც პატარა ვიყავი და კითხვა ახალი ნასწავლი მქონდა, იყო 1 ლექსი, რომელიც არც რითმებით გამოირჩეოდა და ვერც პოეტობას დაიკვეხნიდა მისი ავტორი. საშინელი რითმა ჰქონდა, მოხუც დედაბერსა და ძროხაზე იყო... დიდი არაფერი, რომ წაიკითხო რა სისულელეაო იტყვი და გადაშლი, მაგრამ რამდენჯერაც იმ ლექსს წავიკითხავდი სულ ვტიროდი, და ვფიქრობდი თუ როგორ იტანჯებოდა ის ძროხა... ( </span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-6847645027743200999?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-952770519461917002008-10-19T07:02:00.000-07:002008-10-19T08:14:02.132-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPtNkKLQQnI/AAAAAAAAASk/0avGW-5euCE/s1600-h/bgfbgfb.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPtNkKLQQnI/AAAAAAAAASk/0avGW-5euCE/s320/bgfbgfb.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258882273487372914" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ყველა სიზმარი ამიხდა, ახლა მომბეზრდა ძილი. დროა ამაყად გავახილო თვალები და ვთქვა, რომ თურმე შემძლებია... ჰმ, მეცინება... მეცინება როდესაც შენზე ვფიქრობ. რა მჭირს იცი? ხანდახან ძალიან მაგარი ვინმე მგონიხარ და სიამაყის გრძნობით ვივსები რომ მე მეკუთვნი, მაგრამ არის მომენტები როდესაც მეცოდები... მეცოდები, მაგრამ არ მეზიზღები... მე და შენ მარტოები არ ვართ ამ ქვეყანაზე და არც, რაიმე გაგვაჩნია ისეთი, რასაც ფასი ექნებოდა ამ სამყაროში... ჰო, მე ვიცი რომ საშინელება იყო ეს კვირა, შენც დაიღალე და მეც დამღალე... იცი ამ ბოლო დროს ძალიან ბევრს ვფიქრობთ. ფიქრები ერთნაირი გვაქვს, მაგრამ სხვანაირად ვიღებთ ამ ყველაფერს. თუ შენ გწყინს და ცუდად ხარ, მე მიხარია და მეცინება... და პირიქით... პრინციპში ვერც ვხვდები რატომ გყოფ ჩემგან, მაგრამ ასე კარგად ვგრძნობ თავს უფრო. ყოფითი პრობლემები არ მიყვარს, არ მიყვარს მათზე ფიქრი, ვფიქრობ, რომ დრო ამაზე არ უნდა დაკარგო. ვამბობ დრო არ უნდა დაკარგოო, მაგრამ რისთვის გინდა ეს დრო? გეშინია დრო არ გაგივიდეს და შემდეგ გული არ დაგწყდეს ფუჭად დახარჯულ დროზე ხო? :)) ჰო ეგაც მკიდია მე... არ შეიძლება ასე ხდებოდეს, არ შეიძლება... ნუთუ შეიძლება სიკეთე და ბოროტება ერთად ცხოვრობდეს და ერთმანეთს ხელს არ უშლიდნენ? არ ვიცი ეს როგორ მოახერხე, მაგრამ შენ მე მაკვირვებ და ვამაყობ შენით. მაგრამ ერთ საკითხში ორივე ვთანხმდებით... ოჰო, ეს საკითხი მიყვარს ისევე როგორც მას... თვალებს დახუჭავ და შემდეგ მივდივართ, მივდივართ და ვნახულობთ, შესანიშნავია, გასაოცარია, როგორ შეუძლია ეს გააკეთოს? გული ჩქარდება, სისხლი სწრაფად მოძრაობს, ყველა ემოცია ერთად იყრის თავს, ტვინი ითიშება და ბოლოს აღარაფერი... აღარაფერი, არსად, სიცარიელე, სიმშვიდე და ოცნება... მე შევეცდები შევცვალო ჩემი ცხოვრება, მაგრამ არავის დახმარებით, რადგან ასე არ მინდა... მინდა ჩემი ცხოვრება მხოლოდ ჩემი იყოს, რადგან ამ ბოლო დროს, ძალიან უხეშად იჭრებიან მასში, თან ისეთები ვინც "მიცნობენ" :)) ჰუჰ აბა თქვენ იცით გკოცნით შუბლებზე :)) მოდით, მე ღია ვარ... ყველანაირად... არაფერს ვმალავ, ჩემი ცხოვრება თქვენთვის Free zone დ გამომიცხადებია... მოდით თუ რამეს გაიგებთ, მაგრამ მაინც ვერაფერს გაიგებთ და როგორც ყოველთვის ამასაც ჩემს ჩემებურობას მიაწერთ :| მე არ ვბრაზდები და არ აგიკრძალავთ ჩემი ცხოვრების ქექვას, ქექეთ რამდენიც გინდათ, მთავარს ვერ იპოვით მაინც, რადგან მთვარი ჯერ არც მე მიპოვია... მე მარცხნივ არ გავუხვევ, არც მარჯვნივ, არც პირდაპირ ვივლი... უბრალოდ ვიდგები :) ჩრდილში, გრილში... მე რომ მიყვარს ისე...</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-95277051946191700?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-88146243109552271242008-10-12T05:09:00.000-07:002008-10-12T05:17:22.014-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHqTDe1opI/AAAAAAAAASc/KN1gUT2x24k/s1600-h/mushroom.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHqTDe1opI/AAAAAAAAASc/KN1gUT2x24k/s320/mushroom.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256239853191144082" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpzit6j4I/AAAAAAAAAR0/wdJG3TpG70U/s1600-h/moh.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpzit6j4I/AAAAAAAAAR0/wdJG3TpG70U/s320/moh.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256239311820066690" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpzrjRbDI/AAAAAAAAAR8/p9jDDynB-Z4/s1600-h/macro+world.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpzrjRbDI/AAAAAAAAAR8/p9jDDynB-Z4/s320/macro+world.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256239314191346738" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpz3SpC5I/AAAAAAAAASE/t-t64WO-rZM/s1600-h/tiva.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpz3SpC5I/AAAAAAAAASE/t-t64WO-rZM/s320/tiva.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256239317342817170" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpz4RbQbI/AAAAAAAAASM/Zj7zF9svvPE/s1600-h/winter+is+comeing.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpz4RbQbI/AAAAAAAAASM/Zj7zF9svvPE/s320/winter+is+comeing.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256239317606154674" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpz5hDfzI/AAAAAAAAASU/5DgFvAj4KbA/s1600-h/wwwwhhh.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpz5hDfzI/AAAAAAAAASU/5DgFvAj4KbA/s320/wwwwhhh.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256239317940141874" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpYfabcmI/AAAAAAAAARs/DHl4pygacYU/s1600-h/hug+dedamiwa.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpYfabcmI/AAAAAAAAARs/DHl4pygacYU/s320/hug+dedamiwa.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256238847076561506" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpOlxa8mI/AAAAAAAAARk/JDtd4uWo5K4/s1600-h/mearwiueh.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpOlxa8mI/AAAAAAAAARk/JDtd4uWo5K4/s320/mearwiueh.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256238676984918626" /></a><br /><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpGtmGtII/AAAAAAAAARc/xZC4Y55uvXM/s1600-h/will+rain.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SPHpGtmGtII/AAAAAAAAARc/xZC4Y55uvXM/s320/will+rain.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256238541645984898" /></a><br /></p><p></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ნუ ამისთვის ნამდვილად ღირდა ნერვები რომ მომიშალეს :ბის: კი, კი, ნამდვილად ღირდა :ლოვე: </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ჰოდა ჩამოვედი </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">სხვა სურათებს მერე იმასვიზამ :უსერ: </span></span></em></strong></p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8814624310955227124?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-44801054157461851862008-10-04T02:12:00.000-07:002008-10-04T02:46:47.025-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SOc7dlLu6HI/AAAAAAAAARU/MfGFJzazTG8/s1600-h/79b2b2727674.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SOc7dlLu6HI/AAAAAAAAARU/MfGFJzazTG8/s320/79b2b2727674.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253232869734541426" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ნეტა ეს როგორ დაემართა, მივედი და ტიროდა, რა ატირებდა? ფეხის ხმაზე ჩემსკენ მობრუნდა, თვალებზე ნაჭერი ჰქონდა აკრული. გამიკვირდა, ნეტა რა მოუვიდა-მეთქი, მივედი და მკითხა, რომელი ხარო. მის გვერდით ჩამოვჯექი და ვუთხარი მე-მეთქი. ტირილი დაიწყო, ვერ ჩერდებოდა, მეც გაშტერებული ვიჯექი და ვუყურებდი, ნეტა რა დაემართა-მეთქი. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ხედავ რა დამმართეს? თვალები, აღარ მაქვს თვალები... ჩემი თვალები...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-არა, ოდესღაც ყველაფერს ვხედავდი, მაგრამ ახლა? რა მეშველება... ხო იცი რას ნიშნავს ჩემთვის უმზეობა? ვიცი, რომ იცი როგორ ვიტანჯები ახლა... </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ადგა და წავიდა, ხმა აღარ ამოუღია... მე თითქოს ენა გადამეყლაპაო, ჩემთვის ჩუმად ვიჯექი ისევ იქ... შემდეგ მეც წამოვედი.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მოვდივარ ქუჩებში და ხალხი ნელა მოძრაობს, ლანდებივით, ყველა თავის საქმეს აკეთებს და საკუთარი თავისთვის ზრუნავს... მე? მე ვხედავ მათ... ვხედავ მათ სურვილებს, მათ მომავალს... ოღონდ დღეს უკვე აღარ მეცინება, ვეღარ მეცინება...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ჰო, თქვენ კარგად იყავით და მეც მოვახერხებ რამეს იმედია, მაგრამ ვერაფერსაც ვერ მოვახერხებ. იქნებ სწორად ვერ ვხედავ? არა, რაღაც უბედურებააა... ზოგადად, მიჩვეული ვიყავი ასეთ ქმედებებს მათი მხრიდან, მაგრამ თავიანთ თავზე ფიქრი გადამეტებულია, არა მაინც რა სისულელეა. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მაგრამ შენ მე მაბრაზებ დაიმახსოვრე... შენ ჩემთვის კარგი არ გინდა, მემგონი... ასეთი ფიქრები მიტრიალებს თავში და შენ კარგად იცი ეს! ჰო იცი როგორც ვართ? არ შეიძლება, რომ ერთმანეთს ვუღალატოთ ამ დროს...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ვერ ვგრძნობ როგორ ვარ, ბედნიერი ვარ, უბედური, გახარებული, თუ გაბრაზებული... არეული ვარ ძალიან, მაგრამ ყოფით პრობლემებს რაც შეეხება მოსალოცად მაქვს საქმე... ყნოსვა დამიბრუნდა კვლავ, ნუ ეს არც ისე კარგია, მითუმეტეს სამარშუტო ტაქსებში, მაგრამ მაინც მიხარია... და სიზმრები, ცუდი სიზმრები, წავიდნენ ჩემგან :) რაღაცაში მაინც ხომ უნდა გამიმართლოს? </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">აი ახლა მეცინება, თან ისე ძალიან, რომ ვერ ვიკავებ და ვხარხარებ... მაგრამ არ ვიცი რაზე :( არა კი ვიცი დაახლოებით, მაგრამ ჩემი სიცილი ზოგადია და ზოგადად, გლობალურად ვიცინი. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">უჰუ </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">წავედი მე მუსიკას უნდა მოვუსმინო :(</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4480105415746185186?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-82637523789953088602008-10-02T08:03:00.000-07:002008-10-02T08:10:27.593-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SOTkUg9padI/AAAAAAAAARM/gmjORp6YgZQ/s1600-h/badeye5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SOTkUg9padI/AAAAAAAAARM/gmjORp6YgZQ/s320/badeye5.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252574106517858770" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ოჰო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-რა ოჰო?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ოჰო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ისე ოჰო?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-აჰა ისე ოჰო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-რატომ ისე ოჰო?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-იმიტომ რომ ასე ოჰო არ მინდოდა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-რა აზრი აქვს? ოჰო ისეც ოჰოა და ესეც :|</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ჰო მარა მე ისე ოჰო უფრო მომწონს</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-რატომ მოგწონს ისე ოჰო?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-იმიტომ, რომ ესე ოჰო არ მომწონს.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ანუ, რახანც ესე ოჰო არ მოგწონს მხოლოდ მაგიტომ მოგწონს ისე ოჰო?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ისე ოჰო არ შეიძლება?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-კი როგორ არ შეიძლება, მაგრამ რატომ მაინც და მაინც ოჰო?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-მაშინ აჰა, რომ ყოფილიყო მკითხავდი რატომ აჰა და არა ოჰოო?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ოჰო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-აჰაა</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8263752378995308860?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-81997036821189284752008-09-30T06:58:00.000-07:002008-09-30T07:07:16.325-07:00<strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ლექციები დამიმთავრდა, გავაჩერე სამარშუტო ტაქსი, ავედი და დავჯექი, მხოლოდ 1 ადგილი იყო თავისუფალი და ისიც მე დავიკავე. სამარშუტო ტაქსი იყო დაბალჭერიანი, ფეხზე შანსი არ არის დადგე, მითუმეტეს მე... უცბად იღება კარები და ერთმა :ცენზურა: ბებომ ამოზიდა 5 პარკი და თავადაც ამოდის, ვფიქრობ ნეტა სად უნდა დაჯდეს? ამოვიდა და ზედ მომახტა, იძულებული გავხდი ავმდგარიყავი. ავდექი და ჩავიკუზე, ასე ვიმგზავრე ცოტახანი, შემდეგ კიდევ ჩერდება და ვიღაც ბიჭი მოდის უნდა ამოვიდეს... ჩავდივარ-მეთქი ვუთხარი :ცენზურა: მძღოლს და ფული გავუწოდე... ჩამოვედი და შემდეგს ველოდე ზუსტად 45 წუთი, ამ დროს გავიყინე. ჟაკეტი მეცვა და ძალიან შემცივდა აი ძალიან :( არადა ჩაკუზული ბოლომდე მაინც ვერ ვიმგზავრებდი, აზრი არ ჰქონდა... ის ბებოც ნასიამოვნები სახით იყურებოდა, თითქოს არაფერი არ მომხდარა და არავინ შეუწუხებია. ჰოდა ახლა მითხარით რომ დებილი ვარ, არ მეწყინება მართლა :( შტერი ვარ, რომელიც ბებომაც კი მოატყუა...</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8199703682118928475?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-13176649462721426542008-09-29T06:28:00.000-07:002008-09-29T06:52:35.409-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SODdeTy2pWI/AAAAAAAAARE/8Qo6pIoPgfs/s1600-h/Hidden_Emotion_by_Shulleoghedd.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SODdeTy2pWI/AAAAAAAAARE/8Qo6pIoPgfs/s320/Hidden_Emotion_by_Shulleoghedd.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251440678293382498" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რამაგარი რაღაც ყოფილა, ეს რომ დაგემართება. ნებისმიერი გრძნობა გაყინულია, არავინ გეცოდება, არავინ გიხარია, არავიზე დარდობ, არ გტკივა, არ გიხარია, არ გეტირება. ნუ ეს მთლად "პოხუიზმი" არ არის... ძალიან ძნელია ჩემზე მოახდინო შთაბეჭდილება, აი თითქმის შეუძლებელი, ახლა მითუმეტეს... ნუ არსებობს გარკვეული რაღაცეები რაზეც შეიძლება გამოვხატო ემოციები, მაგრამ ეს სულ ასე იყო და იქნება. აი დავაკვირდი და ჩემი გარშემომყოფები, რაღაცაზე რომ იცინიან მე სასაცილოდ არ მიმაჩნია, ან ვიღაც, რომელიც ყველას შეეცოდა მე არ შემცოდებია... ალბათ ჩემი აზრების ბრალია ასეთი, რომ ვარ, მაგრამ ასეთი ვარ და რა ვქნა, მელია ვარ ანგელოზი კიარა :მო: ამას ახლა იმიტომ ვწერ, რომ დღეს გადამხდა ასეთი რაღაც, და შენიშვნა მომცეს და მითხრეს რომ ბოროტი ვარ და უგულო :ჰუჰ: </span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1317664946272142654?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-80930189343428836762008-09-27T11:00:00.000-07:002008-09-27T11:39:38.306-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SN582nx8SfI/AAAAAAAAAQ8/ZwuPRGKyZBQ/s1600-h/Fenix_by_betk.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SN582nx8SfI/AAAAAAAAAQ8/ZwuPRGKyZBQ/s320/Fenix_by_betk.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5250771493393811954" /></a><br /><br /><p><span style="color:#006600;"><strong><em><span style="font-family:georgia;">ჰაჰა, :სიცილ: გითანაგრძნობ და განვიცდი ყველაფერს :( მიყვარხარ, აი ძალიან მიყვარხარ და ხომ იცი, რომ როგორ მტკივა შენი ტკივილი მეც. ოჰ, რამდენი რამე გადაგვიტანია ერთად, რამდენი რამე შეგვიქმნია ერთად და რამდენ რამეს შევქმნით მომავალში... რა ძლიერი ხარ, მაგრამ ჩემთან არაფერი გამოგდის, ყველაზე კარგად მე გიცნობ და მეცოდები... საცოდავი ხარ, შეცვლა გინდა რაღაცის და ვერ ცვლი სამაგიეროდ ფიქრებში ანადგურებ ყველაფერს. მე და შენ სულ გადავედით ჭკუიდან :)))) არადა როგორ მოკვდი? შემეცოდე გულწრფელად, ისე სიკვდილი კარგია ალბათ ახალ რაღაცას გაიგებ და ნახავ... გამოეთხოვები ამ მარაზმს რაც აქ ხდება, დაგივიწყებს ყველა, შენც დაგავიწყდება ყველა ალბათ... :))))) მოდი მედაშენ გავფრინდეთ? არ გინდა? მე ჰომ ვიცი შენი ყველაზე ფარული ოცნებები, მე ხომ ვიცი რაზე ოცნებობ, მე ხომ ვიცი რომ არეული ხარ... ავადმყოფი ხარ საწყალო, იქიდან მობრუნებული საიდანაც მობრუნება მხოლოდ დროებით შეიძლება... შენი სიცოცხლე რაღაცაზე დამოკიდებული ჩემი სიცოცხლესავით, ჩვენ ერთმანეთზე უშუალოდ ვართ დამოკიდებულები, თუმცა მე და შენ ახლა კომაში ვართ და აპარატზე ვართ მიერთებულები. ხედავ სადამდე მივედით? არა მე არ ვარ უკმაყოფილო რაც გავაკეთეთ, ჩვენ კიდევ შევძლებთ გაცოცხლებას... არსებობს ჯადოქრობა რომელიც მოგვხსნის ჯადოს და გამოვიღვიძებთ, გამოვალთ გარეთ და შეგვეძლება ერთმანეთი დავინახოთ, გადნება დიდი ხნის გაყინული, განათდება ცა, მიწა შეირყევა და ფრთებს გავშლით... ხო გითხარი შენც გენდომება-მეთქი ფრენა, ხედავ მართალი ვყოფილვარ... ხო ვიცი რომ ეს გინდა, ხომ ვიცი რაც გინდა? ჩვენ გპირდებით რომ დავბრუნდებით. პატარა ბავშვი რომელიც მოიტაცეს და ტყეში გაიზარდა, მზის შუქი არ უნახავს და სიბნელეში, არამიწიერ არსებებს ეთამაშებოდა, ჩვენ იმ პატარასთვის უნდა დავბრუნდეთ, ჩვენ უნდა ვნახოთ ღრუბელი ცაში, შენც ხომ იცი რომელი ღრუბელია ეს? ჰო იცი როგორ მინდა ის ნათება დავინახო? შენც ხომ გინდა, მოდი დავწვათ რაც აქამდე შექმნილა... მე და შენ ამის ძალა გვაქვს... სწორედ ეს გვინდა ჩვენ, ახლა ამ წამს ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ ვართ ორივე. მე შენ მიყვარხარ, მიყვარხარ მაგრამ შენი ჩემგან განცალკევება ვერ შევძელი, ჰო იცი სადაც მინდა მესმოდეს ეს? ჰომ იცი როგორ მინდა შევეხო მას? შენ იცი როგორ მინდა შევიგრძნო შიში... მინდა ვნახო მიტოვებული მიწები, მინდა ვნახო ომი, მინდა ვნახო დანგრეული ციხესიმაგრე, შეტეხილი კარი და მისი გული დამსხვრეული... ერთდროს ძლიერი ახლა სუსტია, მაგრამ გთხოვ დაიმახსოვრე, შენ აღდგები ფენიქსივით, ჩვენ ვნახავთ მის სამყაროს, რომელსაც არავინ იცნობს და რომელმაც მთლიანობის წერტილი შექმნა, ოდესმე შევძლებთ ვიფრინოთ... არა მაპატიე, მაპატიე, რომ გარდაიცვალე, მაპატიე, რომ დაგაძინე... არ უნდა დაგეძინა... ნუ ეცდები ნურასოდეს გაღვიძებას, როდესაც დრო დადგება ამას შენთვითონ იგრძნობ და მეც. საცოდავო, რა დაგმართნია, რას გავხარ, ჰუჰ, ნეტა რას ცდილობ? მდინარე დაშრა... </span></em></strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-8093018934342883676?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-50967425931475819292008-09-22T12:47:00.000-07:002008-09-22T12:58:32.253-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SNf41na42HI/AAAAAAAAAQs/mgixTXlZn7Y/s1600-h/post-59-1192291880.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SNf41na42HI/AAAAAAAAAQs/mgixTXlZn7Y/s320/post-59-1192291880.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248937490722117746" /></a><strong><br /><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">არ ვიცი რა მჭირს, არეული ვარ ნამეტანი... რაღაც შარიკი თუ რაც დევს, იქ, მაღლა, აი მაგას მოუვიდა რაღაც და აირია :( ფიქრებს ვეღარ ვაკონტროლებ, ყნოსვა დავკარგე :(((( (ეს უფრო გრიპის ბრალია მგონი) დავდივარ, გამოშტერებული, ვერაფერს ვამჩნევ, დღეს ლამის მანქანა დამეჯახა... :მო: სიზმრებსაც რაღაცნაირს ვხედავ, რამდენი ხანია ცუდი სიზმარი არ მინახავს, აი დაახლოებით 10 წელი იქნება და ახლა ვნახე :( რა ხდება ნეტა ხომ არ ვკვდები? :| </span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5096742593147581929?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-13802402869603912672008-09-17T20:03:00.000-07:002008-09-22T15:33:13.237-07:00<p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">ჰოდა ასე, სულ, რომ ვიძახდი და გეპატიჟებოდით ღამე წამოდით ისეთ ადგილას საიდანაც მთელი თბილისი გამოჩნდება და კარგი ჰაერი და ის იქნება-მეთქი სულ შემთხვევით შემომეხორციელებინა ეგ იდეა :) ჩემი მეგობარი, აი ის, საფრანგეთიდან ჩამოვიდა-მეთქი, საღამო დრო იყო, რომ მეკითხება...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-აი აქ საქართველოში ხალხი როგორ ერთობა?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-გააჩნია გართობას რას ეძახი</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-აი რომ გავერთოთ რაა... ბურთს რომ აგორებ და ისინი უნდა წააქციო ეგ არის აქ?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-ბოულინგი?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-ჰო</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-კი არის.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-კიდე რა არის?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">-რავიცი ბევრი მასეთი რაღაც, ბილიარდი, კინო, თეატრი, კარტინკები, კლუბები და რავი 1000 რაღაც :| და საერთოდაც შენ თუ გართობა გინდა ყველგანაც მოახერხებ... წამოდი ახლა ავიდეთ სასაფლაოებზე ლუდით დავსხდეთ და დავლიოთ :))</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">ეს უკანასკნელი ყველაზე ძალიან მოეწონა ბექას :)) ვაჰ, ეს რა ვუთხარი ამ ბავშვს-მეთქი კი ვიფიქრე, მაგრამ გვიანი იყო :| ვიყიდეთ 6ლ ლუდი და 3 წავედით სასაფლაოებზე... მაგარი ადგილია იქ, მთელი თბილისი ჩანს, ნიავი, სიწყნარე და სიბნელე... რომ მივდიოდი მეგონა არ გამოვა არაფერი-მეთქი, ანუ არ მომეწონება-მეთქი, მაგრამ შევცდი, ძალიან მაგარი იყო :)) ჩამოვედი თუ არა დავიძინე, ჰოდა აჰლა გავიღვიძე და მზად ვარ ახალი დღის დასაწყებად... :ბის:</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">ჰო ისა დამავიწყდა :))) მინდა დავამატო...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">კხმ... თურმე საფრანგეთში თემქის სასაფლაოებიდან რომ ხედი იშლება იმის მსგავსიც კი არ ყოფილა არსად (ც) ბექა</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">გაგიჟდა ისე მოეწონა :უსერ:</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1380240286960391267?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-1126422290583555252008-09-13T16:18:00.000-07:002008-09-13T16:36:34.871-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMxOfBb6NgI/AAAAAAAAAQc/NX-iq1yWDDg/s1600-h/i40911058_27714_7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMxOfBb6NgI/AAAAAAAAAQc/NX-iq1yWDDg/s320/i40911058_27714_7.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245653960848193026" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">რა ხდება მაშინ, როდესაც შენს ცხოვრებაში შემოღამდება? გზაში რომ დარჩები და წასასვლელი არსად გაქვს? დგეხარ შენთვის უცხო ქუჩაში და უყურებ, როგორ მიიჩქარიან სხვები სახლებისკენ. ღამის გასათევ ადგილს ეძებ და ცდილობ სადმე შეეფარო... გეშინია, მარტო ხარ, მაგრამ სხვა გზა არ გაქვს, რადგან უპატრონოდ ხარ დარჩენილი ნისლიან ღამეში. იცი რას ნიშნავს გაშეშება? აი რომ გაიჭედები, არც აქეთ ხარ და არც იქით, არც წარსულს უყურებ და არც მომავალზე ფიქრობ... გასახარებლად, მხოლოდ სხვისი ბედნიერება გრჩება... უყურებ ფანჯრებში გამოჩენილ სილუეტებს, რომლებიც ბედნიერები არიან, რადგან მათ ღამის გასათევი აქვთ და მხოლოდ იმათი ბედნიერება თუ გიხარია... შენი ჰომ გაქრა? გაქრაო ისეა, თითქოს წინასწარ იცოდე, რომ აღარ მოვა... მოვა? ალბათ რატომაც არა, მაგრამ აღარც გინდა აღარაფერი... ვერანაირ სიტუაციაში ვერ გრძნობ თავს კარგად, სულ გეჩქარება სიმარტოვისკენ... ერთადერთია შენი თავი ვინც ყველაზე კარგად გიგებს და გითანაგრძნობს, სხვა ამას ვერ შეძლებს, როგორც არ უნდა მოინდომოს. რაღაც დაგკარგვია დედამიწაზე და ეძებ, ვერ იპოვი, მაგრამ მაინც ეძებ, რადგან სხვა გზა არ გაქვს... შენ არჩევანი არ დაგიტოვეს. აქ ჰომ ყველაფერი დაწერილია? აქ ჰომ საზღვრები დადგენილია? აქ შენ ფრთებს ვერ გაშლი მოგატეხავენ... არ მყოფნის, არა არ მყოფნის, ის რაც თქვენთვის ბევრია... ისიც კი არ ვიცი საიდან მოვდივარ და აქ რას ვაკეთებ... არც წარსული არც მომავალი. </span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-112642229058355525?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-44255353234022666692008-09-13T07:58:00.000-07:002008-09-13T08:03:13.898-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMvV8eOsKPI/AAAAAAAAAQU/0siGjvcg2wU/s1600-h/achmed.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMvV8eOsKPI/AAAAAAAAAQU/0siGjvcg2wU/s320/achmed.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245521425886619890" /></a><br /><p><a href="http://www.youtube.com/watch?v=ouDRDzqTu0M"><strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color:#006600;">Ahmed the dead terrorist</span></span></em></strong></a></p><p><strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color:#006600;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color:#006600;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color:#006600;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color:#006600;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color:#006600;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="font-size:130%;"><span style="color:#006600;"></span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:georgia;">მთელი დღეა გაჭედილი მაქვს ამაზე =)) უმაგრესი ვიდეოა :)) </span></span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4425535323402266669?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-18962774798450492492008-09-09T07:47:00.000-07:002008-09-09T08:12:55.156-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMaR5b_9FmI/AAAAAAAAAP0/zoTXBSIGgNw/s1600-h/31293869vw6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMaR5b_9FmI/AAAAAAAAAP0/zoTXBSIGgNw/s320/31293869vw6.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244039232074094178" /></a><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><br /></span></span></em></strong><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">გეკითხები და მიპასუხე, შენ თუ მასე გადაწყვიტე და ეს ჩემთან კავშირშია, გთხოვ ამიხსნა რატომ? ჰო ვიცი ვერ მიპასუხებ... შენ ჰო სულ მასე იცი, გეხვეწებიან რაღაცებს და არ პასუხობხოლმე :( მერე თავისით მოიგონებენ თავიანთი თავისავე გასამხნევებლად და ყველა ბედნიერია, ვიდრე ხელმეორედ არ დასჭირდები... ჰუჰ, ეს ადამიანებიც რა ნაგლები არიან, აი ნაღდად არ მეცოდებიან. რატო უნდა მეცოდებოდნენ? განა მე შემიბრალა ვინმემ? (c) სამანიშვილის დედინაცვალი... ეგარაფერი, იმდღეს სამებაში ვიყავი ჩემი მეგობარი, აი ის საფრანგეთიდან ჩამოვიდა-მეთქი, ეგ გავასერნავე თბილისში, ჰოდა იქ სამების კიბეებზე შავებში ჩაცმული ბიჭი იყო ჩაკუზული, თავი ხელებში ჰქონდა ჩარგული, მობილურით კი რაღაც სიმღერას უსმენდა. დამაფიქრა, ნეტა რა დაემართა საწყალს-მეთქი, შემდეგ კიდე გავუარე გვერდზე და რატომღაც აზრი დამებადა, რომ შეყვარებულს უნდა მიეტოვებინა და ის სიმღერაც ისეთი იყო, რომანტიკული, რომ ალბათ იმ გოგოს ახსენებდა... ჩემი დასკვნები იშვიათადაა მცდარი. ეგბიჭი რა იყო და გარეთ გამოსულს პატარა გოგო მომვარდა დამეხმარეო. ვუთხარი რა გვარი ხარ-მეთქი, ტვინიკაძეო... ქართველი იყო :| პატარა ლამაზ, ჭუჭყიან ანგელოზს გავდა, ეშმაკუნა თვალები ჰქონდა, სიცოცხლით სავსე... მოვდიოდი და თან მომყვებოდა, რაღაცებს ვეკითხებოდი მეც :| ბოლოს მივეცი ფული და გაიქცა... რანაირად უნდა დააყენო დედამიწა, რომ საბოლოოდ გასწორდეს? არა დედამიწას ვერ გაასწორებენ, მითუმეტეს ადამიანები... ამასწინათ ფორუმზე ყვავას ნაწერი წავიკითხე და რაღაც ეს ცუდ სიმართლესთან შეჯახებას ჰგავდა :| "ახალი თაობა ძველ თაობასთან შედარებით, უფრო ბნელი აზროვნებისაა" მიდი ჩემო საქართველო, მიდი, მიდი... საქართველო ამ ქვეყანას არ ჰქვია... უფრო სწორი იქნება, "ნაქართველარი" დავარქვათ. მალე სწავლა დამეწყება, კარგია? რავიცი ალბათ... რატომღაც ასეა, ავირივენითო, რომ იტყვიან მასეა ყველაფერი, დალაგებული არაფერია. მზესაც ეზარება აქეთკენ გამოხედვა უკვე...</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1896277479845049249?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-45872591876106507892008-09-07T10:34:00.000-07:002008-09-07T10:37:14.287-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMQRNjgYTEI/AAAAAAAAAO0/VG6flNOZ0Po/s1600-h/Nikon-D40-intro-main-2-400.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMQRNjgYTEI/AAAAAAAAAO0/VG6flNOZ0Po/s320/Nikon-D40-intro-main-2-400.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243334790733122626" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">წუხელ სიზმარში გნახე პატარავ :( ვითომ მე და შენ ერთად ვიყავით მთაში, საღამო იყო და ჩვენრომგვიყვარს ისეთ სურათებს ვიღებდით :( ეჰჰჰ, მეღირსები ოდესმე ნეტა? თუ მხოლოდ სიზმარში უნდა გნახულობდეხოლმე :(</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4587259187610650789?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-60692390057981985142008-09-06T12:23:00.000-07:002008-09-06T12:56:53.095-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMLgaCL_gmI/AAAAAAAAAOo/IlyPDUdDqJw/s1600-h/France_Paris_Night.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMLgaCL_gmI/AAAAAAAAAOo/IlyPDUdDqJw/s320/France_Paris_Night.jpeg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242999654081069666" /></a><br /><br /><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">დღეს, ერთიშეხედვით, საზიზღრად დაწყებული დღე სიხარულით დამიმთავრდა. დილით გავიღვიძე და ისევ მეძინებოდა, მაგრამ ამის უფლება არ მქონდა. დავიღალე ამ რემონტით, საზიზღრობაა მაგარი, ყველაფერი არეულია და მუშებსაც მიხედვა უნდათ. ჰო, ავდექი ასე 1-2 საათისთვის, საჭმელი ვაჭამე მუშებს და უცბად მირეკავს ბექა, რომელიც მეუბნება, რომ სახლშია... კი ვიცოდი, რომ ჩამოვიდა, მაგრამ ხმა რომ გავიგე ძალიან გამიხარდა. ბექა, 6 წელია რაც პარიზში ცხოვრობს, ჩემი აი ძალიან ძალიან ახლო მეგობარია. ბექასთან შეხვედრა ჩემთვის იგივე იყო, რაც შეხვდე წარსულს, შეხვდე შენს ბავშობის წლებს... მივედით მე და ლევანი მის სახლთან და როგორც ბავშობაში ახლაც ზუუსტად ისე დავუძახეთ :))) ჰხუჰ, ვნერვიულობდი ცოტას კიდეც... რატომღაც მეშინოდა, რომ ცოტა გვიუცხოებდა და ნუ ისე არ შეგვხვდებოდა, მაგრამ მალე გამიქარწყლდა ეს ეჭვები. ის ისეთივე ბექა იყო როგორც აქედან წასვლისას, ნუ ცოტა დაჭკვიანებულა, რაც ბუნებრივიცაა :) გამოვიარეთ და ვიხსენებდით ძველ ამბებს, ბევრი ვიცინეთ ძალიან და ძალიან გამიხარდა, რომ არ შეცვლილა (ლაპარაკს არ ვგულისხმობ) აქცენტი აქვს მაგარი :)))) ძალიან მაგარი, უჭირს ქართულად მეტყველება, მაგრამ მაგას არაუშავს გამოვასწორებთ :)) ჰო საჩუქრები ჩამოგვიტანა ყველას, მე ეს შემხვდა, მაგარი რამეა ლამაზი ფერები ბევრი :ჰეფი:</span></span></em></strong><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMLeyANKdCI/AAAAAAAAAOY/vhf0XGaT1fg/s320/DSC02467.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242997866842715170" /></p><p> <img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMLfNUD2QTI/AAAAAAAAAOg/FRofxR7B12I/s320/DSC02470.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242998336028819762" /></p><p><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMLdffs9rMI/AAAAAAAAAOI/2wxWphqQCrs/s320/DSC02468.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242996449368452290" /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-6069239005798198514?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-12691196173146967192008-09-05T18:51:00.000-07:002008-09-05T19:07:44.498-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMHl3oFnqPI/AAAAAAAAAOA/PnCli_Jql8k/s1600-h/ist2_1803336-germany-flag-with-clipping-path.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SMHl3oFnqPI/AAAAAAAAAOA/PnCli_Jql8k/s320/ist2_1803336-germany-flag-with-clipping-path.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242724185052522738" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">არადა ყველაზე მეტად მე მოვწონდი... მაგრამ სხვა აირჩიეს, რადგან არ მივეცი უფლება მე ავერჩიე. როდესაც ჩემს თავს ვეკითხები რატომ არ მივეცი ჩემი არჩევის უფლება-მეთქი, ჩემი თავი დუმს და მეუბნება აბა მე საიდან ვიცი შენ უნდა იცოდე ეგო, (თავიც, რომ მაგას გეტყვის) არადა შემეძლო მე ვყოფილიყავი რჩეული, მაგრამ შემეშინდა? არა, იქნებ არც შემშინებია? უფრო ის არის, რომ გავექეცი, რაღაცას გავექეცი რაც ჭირივით მეზიზღება... არა ეგ ჰო, მაგრამ ამ გაქცევას სხვა მიზეზიც უნდა ჰქონდეს, ვითომ ის? არა ის არ იქნება ის ხომ ფაფუ! არადა მაშინაც მასე იყო სხვა აირჩიეს. ამაზე დიდად გული არ დამწყვეტია, რადგან უკვე ვახსენე მეთვითონ არ მივეცი იმის უფლება, რომ ავერჩიე-მეთქი. მერე ჩემს თავს ვეუბნები მოიცადე, კიდევ მრავალი საინტერესო გელოდება წინ... არა, ვერასოდეს ვერ ვიტანდი რაღაც ვალდებულებებს, რომ არ გინდა და აკეთებ. არადა ისეც არ შეიძლება, არ გააკეთებ და შემდეგ ისევ შენ ინანებ. არა ნამდვილად კარგად ვქენი, რომ არ ავერჩევინე, მაგრამ რომ ავერჩიე... არა, არა მეზარება რომ ამირჩევენ :( კარგი რაა :( კმაყოფილი ვარ ჩემი არჩევანით! :)</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1269119617314696719?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-40923308964451556132008-09-02T08:32:00.000-07:002008-09-02T09:12:53.422-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SL1l7Zy8I1I/AAAAAAAAAN4/RGGmWMyU4LM/s1600-h/c162d497dfdcaea4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SL1l7Zy8I1I/AAAAAAAAAN4/RGGmWMyU4LM/s320/c162d497dfdcaea4.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241457612540355410" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-კი მაგრამ, გუშინ აქ იყო, ერთად ვისხედით პარკში და ჩვენს მომავალზე ვლაპარაკობდით, ახლა კი თქვენ მეუბნებით რომ გაქრა?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-მმმ...  როგორ გითხრათ, მთელი დღეა ვეძებთ მაგრამ უშედეგოდ, მის კვალსაც კი ვერ მივაგენით.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-თქვენ მე მაოცებთ, სად შეიძლებოდა გამქრალიყო? </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-არ ვიცი სერ, იქნებ თქვენთან ეთქვა რამე? ან გუშინ როცა ნახეთ როგორ იქცეოდა? საეჭვო ხომ არაფერი შეგიმჩნევიათ?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-როგორ გითხრათ, ჩვეულებისამებრ ვისეირნეთ ტბის პირას, კარგ ხასიათზე იყო, ამ დროს ლაპარაკი უყვარს და სულ ჩვენს მომავალ თანაცხოვრებაზე მელაპარაკებოდა. </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-მობილურზე ვურეკავთ, მაგრამ გამორთული აქვს... ყველგან ჩვენი ხალხი ეძებს, თუ რაიმეს მივაკვლიეთ აუცილებლად დაგიკავშირდებით...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-მოიცათ! თქვენ მკითხეთ უცნაური ხომ არაფერი შეგინიშნავთო?! კი შევნიშნე, ახლა გამახსენდა, წასვლისას მითხრა, რომ რაც არ უნდა მომხდარიყო, ხელი არ ჩამექნია და ყველა სირთულის მიუხედავად მომეძებნა... ბუნებრივია ვკითხე ამას რატომ მეუბნები-მეთქი, მან მიპასუხა, ძალიან არ მინდა შენი დაკარგვაო...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-საინტერესოა! და რას ფიქრობთ რის გამო შეიძლებოდა ეთქვა ეს? თქვენ ხომ არ ფიქრობთ, რომ რაიმე საფრთხეს გრძნობდა?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-არ ვიცი, თუ საფრთხეს გრძნობდა რამეს, აუცილებლად მეტყოდა... ის მე ყველაფერს მეუბნებოდა, თვალდახუჭული მენდობოდა.</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-კარგით ღამე მშვიდობისა, ძალ-ღონეს არ დავიშურებთ...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-მადლობთ, თუ რამეს მიაკვლიეთ მაშინვე შემატყობინეთ, დროის ნუ მოგერიდებათ...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-ეს უთხრა, და სახლში შემობრუნდა ჯეკი, კარები მიხურა და ზურგით მიეყრდნო მას, "ღმერთო ნეტა რა მოხდა? სად უნდა იყოს ის ამ შემოდგომის ცივ ღამეს? რა მეშველება უიმისოდ? მე ხომ დაგეგმილი მქონდა მთელი ცხოვრება მასთან ერთად?" ამ კითხვებით ჰქონდა გამოტენილი ჯეკს თავი და აღარ იცოდა საიდან გაეცა მათთვის პასუხი. "იქნებ რამე ვაწყენინე?" გაუელვა გონებაში, მაგრამ რა უნდა სწყენოდა? ბედნიერად დაცილდით გუშინ ერთმანეთს... არა, რამე უნდა ვიღონო ასე არ შეიძლება, სახლში ვერ ვიჯდები და დაველოდები! -თქვა ეს და ქურთუკი ჩამოხსნა კედლიდან... წავალ ტბასთან გავივლი იქნებ იქ იყოს...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">შემოდგომის სუსხი იდგა გარეთ, ზამთარი აფრთხილებდა ქალაქს, რომ მალე ეწვევოდა. ქუჩებში აღარავინ დადიოდა, რამდენიმე ადამიანის გარდა, რომლებიც აჩქარებული ნაბიჯით მიიჩქაროდნენ სახლისკენ... ბნელოდა, თუმცა ქუჩის ლამპიონები ანათებდნენ გზას. ლამპიონებიანი გზა გაიარა ჯეკმა და პარკისკენ გადაუხვია ჩქარი ნაბიჯით, თან არემარეს ათვალიერებდა. პარკში გზისგან განსხვავებით უკუნი სიბნელე იდგა, მაგრამ თუ იქაურობას იცნობდი არ გაგიჭირდებოდა გზის გაკვლევა. ტბას შემოუარა ჯეკმა თუმცა უშედეგოდ, მთელი ღამე პარკში იბოდიალა, მაგრამ ამაოდ, ის არსად ჩანდა...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">სახლში დაბრუნებულმა ქურთუკი გაიხადა, გაყინული ხელები ელექტროღუმელს მიუშვირა, სითბო სასიამოვნოდ მოედო ჯეკის სხეულს და ჩაეძინა, მაგრამ ცოტახანში ტელეფონი აწკრიალდა...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-როგორ? სად? როდის? როგორ არის?</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-სამწუხაროდ გარდაიცვალა... პროზექტურაში უნდა მოხვიდეთ გვამის ამოსაცნობად...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-რას ამბობთ! როგორ?! გინდათ თქვათ, რომ სიკეთე გარდაიცვალა?!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">-დიახ, სიკეთე გარდაიცვალა!</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">2 კვირაში ჯეკს თავის სახლში ნახავენ თოკზე ჩამოკიდებულს...</span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მან ვერ გაძლო სიკეთის გარეშე და მასთან ერთად ისიც გაქრა :( რამდენიმეხანში ყველამ დაივიწყა ეს საშინელი ამბავი, ჯეკის სახლიც აუქციონზე გაიყიდა... </span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4092330896445155613?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-44441313676829882382008-09-01T13:35:00.000-07:002008-09-01T14:23:08.822-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLxdDdgXr4I/AAAAAAAAANw/4HkkGvFBjgU/s1600-h/ill-fri-cold.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLxdDdgXr4I/AAAAAAAAANw/4HkkGvFBjgU/s320/ill-fri-cold.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241166380393803650" /></a><span style="font-family:georgia;"><strong><em><span style="color:#006600;">ვაიჰ, ახლა ვფიქრობ რა ცუდია როდესაც დიდი ხარ, გაზრდილი. აი არასოდეს და არც ახლა არ მესმის უფროსების, არ მინდა მეც რომ გავიზრდები ისეთი გავხდე :( რა უბედურებააა ეს კაცო :( მაგრამ არამგონია რა, მე ისეთი არ გავხდები, რატომღაც ყველა უფროსები ვისაც მე ვიცნობ ძალიან პრაქტიკულები არიან... ანუ ხედავენ მხოლოდ კონკრეტულს და არ უნდათ აბსტრაქტულის დანახვა. არ უნდათ ცოტა ისეთი ნათქვამია, რაღაცნაირი :| მემგონი უფრო არ შეუძლიათ, რომ დაინახონ... აი მაგალითად ამასწინათ აივანზე ვიწექი და ცას ვუყურებდი, მართალია თბილისის ცა არ მიყვარს, მაგრამ გაჭირვებაში ესეც წავა :)) ვუყურებდი ვარსკვლავებს და მათში ძალიან ბევრ რამეს ვხედავდი, ვხედავდი მათ და მომწონდა მათი არაბუნებრივი სილამაზე. თავს ძალიან კარგად ვგრძნობდი, რადგან ვუყურებდი ძალიან დიდ სილამაზეს და ამასთანავე იდუმალ სამყაროს, ნუ მოკლედ ბევრი, რომ არ ვიბოდიალო ეს შესანიშნავი იყო. შემდეგ ამოვიდა დედაჩემიც და მკითხა, რას აკეთებო. ვუთხარი ცას ვუყურებ-მეთქი. ნეტა შენ მეტი საქმე არაფერი გაქვსო? მითხრა, მე ვუთხარი აბა შენც აიხედე ნახე რა ლამაზია-მეთქი. აიხედა და მეუბნება, ჰო ლამაზია ჩვეულებრივი ცა არის, რა ნახე მაგაში ისეთი ამდენი ხანი აქ რომ ხარო. ნუ, რაღაცნაირად იმასვქენი, გავიგე ეს ნათქვამი. არადა ის ნამდვილად არ იყო ერთი ჩვეულებრივი ცა, და საერთოდაც ჩვეულებრივი ამ სამყაროში არაფერი არ არის. თუ შენ დააკვირდები, აღმოაჩენ, რომ რასაც ყოველდღე შეიძლება ხედავდე ერთ დღესაც საუცხოოდ მოგეჩვენოს. სულ იმასმიშვებიან ჩემს გემოვნებაზე, რა ვერ გაიზარდე? ისევ ზღაპრებს კითხულობ? ასეთი ლაპარაკი და ასეთი ისინი ხშირად მესმის ჩემს გარშემო, არადა არ ვიცი, ნუთუ როცა გავიზრდები აღარ მომინდება იმ საყვარელი საქმის კეთება და იმ საყვარელი წიგნების კითხვა რომლებიც ახლა მომწონს? არ მინდა მაშინ მე გაზრდა! პრინციპში რატომ მარტო უფროსები, ეს თემა ჩემი მეგობრების საყვარელი თემაც გახდა, რომლებისთვისაც ამ ცხოვრებაში მთავარი მხოლოდ გოგოების გაცნობა, კლუბებში სიარული და ფულის სისულელეებში ყრაა... უკვე აღარც მეუბნებიან, როდესაც სადმე მიდიან, რადგან იციან არ წავალ. როდესაც ერთად ვართ ყველა "მეკაიფებიან" და რაღაც უაზრო კითხვებით მიტენიან თავს :)) მეც ვიცინი და უაზროდვე ვპასუხობ... არ ვიცი, ნამდვილად არა, მაგრამ მე არ მინდა შევიცვალო! ეს ნამდვილად ვიცი და ამაში ის მაიმედებს, რომ ჩემი მეგობრებისნაირი თუ აჰლა არ ვარ მერეც არ გავხდები ზნაჩიტ :)))) იმდღეს რ2 ზე ვუყურებდი ბეჭდები, რომ გადიოდა და მაგ დროს შემოვიდა ჩემი მეზობელი :)) რა ზღაპრებს უყურებ გადართე რას გვანან მახინჯებიო, მე ვუთხარი ეს ზღაპრები არ არის-მეთქი :))  აბა მაშინ სად არიან ეგენიო, იყვნენ და ახლა უკვე აღარ არიან-მეთქი! კარგი ერთი რა ფანტასტიკაა და მეტი არაფერიო. მინდოდა მეთქვა მაგრამ გავჩუმდი :) განა ბიბლია ნაკლები ფანტასტიკური ჟანრია? რატომ ჯერათ ბიბლიის? კი მესმის რომ მოციქულების დაწერილია, ღმერთის კარნახით, მაგრამ ამდენი ფანტაზიის დასაჯერებლად მხოლოდ ეს არგუმენტი კმარა? ასე თუ ისე მიხარია რომ მასეთი არ ვარ მე :ბის</span></em></strong>:</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4444131367682988238?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-36866802709335635432008-08-31T14:06:00.000-07:002008-08-31T14:31:48.817-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLsNWpLkXbI/AAAAAAAAANg/yAZFS4dfD1E/s1600-h/i112694712_923_6.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLsNWpLkXbI/AAAAAAAAANg/yAZFS4dfD1E/s320/i112694712_923_6.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240797274038361522" /></a><br /><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">არა, ნამდვილად მართალია, რომ თუ ბედნიერებას ეძებ წარსულისკენ არც უნდა გაიხედო. წარსულში ბედნიერებას სანამ არ იპოვი იქამდე არ შეიძლება გახედვა. მაგრამ, რაღათქმაუნდა ძნელია იცხოვრო ისე, რომ წარსულისკენ თვალი იგივე ფიქრები არ გაგეპაროს... მე ცუდი წარსული არ მქონია კმაყოფილი ვარ, მაგრამ როდესაც ვიხსენებ როგორი ვიყავი მაშინ ცუდ განწყობაზე ვდგები. აი წარსულში ნაწერს ან რამე მომენტს როდესაც ვიხსენებ ვამბობ: "ფუ რა დებილი ვიყავი ასე რომ ვიქცეოდი" აი ეს მაწუხებს, წარსულში დაშვებული შეცდომები უკან, რომ მოგდევენ რაა. აი ეს ნაწერი მაგალითად შეიძლება 1 წლის შემდეგ წავიკითხო ან რამდენიმე წლის შემდეგ და ვთქვა: "ღმერთო ნეტა რაებს ვბოდიალობდი" ზუუსტად მასე ვარ :( გული მწყდება წარსულში ყველა დაკარგულ და ხელიდანგაშვებულ შანსზე, გული მწყდება, რომ რაღაც სწორად ვერ გავთვალე... აი ასე მემართება უკან რომ ვიყურები, მაგრამ წინსვლაში ხელს ეს არ მიშლის :) ჰუჰ, თუ იბადები რა გახდა ბარემ წინასწარმეტყველური ნიჭით რომ დაიბადო :შ ან რამე მასეთით :( 1 კითხვა მიჩნდება, თავში იუესბე რომ შევიერთო, კომპით ჩემს თავში შევიდე და ჩემი მეხსიერების მყარი დისკი ვნახო, ნეტა რამდენიანი იქნება რამდენ გიგაბაიტიანი :))) ჰოდა იმასვამბობდი მასე რომ შევიდე ნეტა დავაფორმატებდი ჩემს ტვინს თუ არა? :(( წარსულს წავშლიდი, და ვინდოუსგადაყენებული თავით ახალ ცხოვრებას დავიწყებდი, მაგრამ შემდეგ ვფიქრობ, შემდეგ ჰო შეიძლება იგივე დამემართოს? შეიძლება კიარადა 100% ვიცი დამემართება... მაგრამ, არის 1 რაღაც ყოველთვის ყველა მომენტში მგონია, რომ კარგად ვიქცევი და სწორად, მაგრამ როდესაც შემდეგ გადმოვხედავ წარსულის ამ მომენტს ვფიქრობ, რომ უკეთესადაც შეიძლებოდა...</span></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3686680270933563543?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-77122527287756545702008-08-30T11:26:00.000-07:002008-08-30T11:32:01.698-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLmSC0jQ_QI/AAAAAAAAANY/tzCxcUesqO0/s1600-h/sleeping_fox_by_mrozny.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLmSC0jQ_QI/AAAAAAAAANY/tzCxcUesqO0/s320/sleeping_fox_by_mrozny.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240380218586234114" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ვიღვიძებ, ვჭამ, ვწევარ, ვიძინებ და ასე გრძელდება ეს დღეები, არც არავისთან ურთიერთობა მაქვს, ჩემთვის ჩუმად ვარ. მცხელა მარტო ეგ მაწუხებს, მაგრამ მაგასაც ვშველი... არ მესმის რას მეუბნებიან, ცოტა დაშტერებულც ვარ :შ ჰმმ... კარგია ასე, ჩემმა ნერვებმა შესძლო დაემარცხებინა ქალაქის ხმაური :ბის:</span></span></em></strong></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7712252728775654570?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-9824783709355942982008-08-28T08:01:00.000-07:002008-08-28T08:09:11.040-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLa_hlSl8FI/AAAAAAAAANQ/r_nNX20G20M/s1600-h/03e2c5debf47.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SLa_hlSl8FI/AAAAAAAAANQ/r_nNX20G20M/s320/03e2c5debf47.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239585800158834770" /></a><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ჰო, მოკლეს, დღეს ვიჯექი ერთ ადგილას და დედამიწას გადავცქეროდი... აღარ სუნთქავდა :( მოკლეს! არამარტო ის :( მზეც... მზე ისეთი მზე აღარააა :( მოკლეს ეგეც :(</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-982478370935594298?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-57472559035857868392008-08-22T12:51:00.000-07:002008-08-22T13:03:32.037-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SK8be0itjPI/AAAAAAAAANI/-GjusvtRW1g/s1600-h/1494London-fog.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SK8be0itjPI/AAAAAAAAANI/-GjusvtRW1g/s320/1494London-fog.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237435107969436914" /></a><br /><br /><p align="left"><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">მინდა ჩემი გეგმები დავწერო, რადგან როცა ვერ განვახორციელებ, შემდეგ ვნახო და ვთქვა, ღმერთო რა შიგ მქონდა-მეთქი... (ისევ ის პესიმიზმი გვიშვება ყველაფერს) ნუ გადავწყვიტე მივიდე ინგლისურზე, ვისწავლო სალაპარაკო და არ დავიბნე, როდესაც შემეკითხებიან ინგლისურად ლუდი იყიდება აქ სადმეო? :) ჰო, ეს უნდა გადავლახო... ალბათ ამ ზამთარს დავუთმობ სულ სწავლას, უნდა ვისწავლო და ვისწავლო კიდევ ერთხელ :| ვიღაცამ ჰო თქვა ეგა იმას ჩააკვდა საფლავში მთელი მისი შეგირდობა, გორელის თამადობით :))) ტაკს, იმედი მაქვს, რომ სამსახურსაც ვიშოვი, რადგან 1-2 თვეში ვხდები და უფრო ხელ-ფეხი გამეხსნება ამ მხრივ :| შემდეგ ზაფხულს მინდა, რომ უკვე ლონდონისკენ მივდიოდე :( ნუ ასე მაქვს გეგმაში :| ჰუჰ, იმედია რამე გამომივა და თუ არ გამომივა თავიდან რაც დავწერე ისა :yes:</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5747255903585786839?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-31846802853891878262008-08-21T14:48:00.000-07:002008-08-21T15:50:40.297-07:00<p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ზოგჯერ ცუდ, საშინელსა და ბოროტ ადამიანზე იტყვიან მგელიაო... </span></span></em></strong></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ადამიანის სალანძღავი სიტყვა რომ მგელი გახდება რა სასაცილოა არა?</span></span></em></strong></p><p></p><p><a href="http://dedamitsa.blogspot.com/2008/08/blog-post_21.html">Real world</a></p><p><strong><em><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">და ამის შემდეგ მეტყვით ნუ ხარ პესიმისტიო?</span></span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3184680285389187826?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-1216354372389838002008-08-18T11:59:00.000-07:002008-08-18T12:22:10.424-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SKnLybXIc7I/AAAAAAAAAMg/_5kOZW80D1o/s1600-h/Dreams_Come_True-full.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SKnLybXIc7I/AAAAAAAAAMg/_5kOZW80D1o/s320/Dreams_Come_True-full.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235940108993590194" /></a><br /><i><strong><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">არაფერი პირადული, ასეთი არაფერი არ გამაჩნია. დღეს, სწორედ დღეს ვფიქრობდი ამაზე, მე პირადული არაფერი არ გამაჩნია და არც ვზრუნავ იმისთვის რომ გამაჩნდეს :| ვცხოვრობ დიდ სამყაროში, სამყაროს ვკიდივარ მე და არც ვწუწუნებ ამის გამო, რადგან მიყვარს როდესაც მიტოვებულად ვგრძნობ თავს... ზოგჯერ ვფიქრობ მეც რამე ვქნა ჩემთვის, მაგრამ ამის სურვილი არც მიჩნდება, ან მალევე მეკარგება. ბევრ რაღაცაზე წინასწარი წარმოდგენა მაქვს, მაგრამ ეს წარმოდგენა არ ვიცი რამდენად მართალია. არასოდეს არ ვთხოულობ ჩემთვის რამეს, ნუ ეს გასაკვირი არაა, რადგან მაკმაყოფილებს ყველაფერი რასაც ცხოვრება მომიგდებს. ნუ აქ ცოტა ვიტყუები, მაკმაყოფილებს უფრო არა. უფრო ის არის, რომ არ გამოვხატავ უკმაყოფილებას და ჩემი დუმილი კმაყოფილებად ეჩვენებათ. ამასწინათ ძალიან მომეწონა ბატოს ბლოგზე წარწერა,  "მირჩევნია ჩრდილში ვიყო, რადგან აქ უფრო გრილა" ზუსტად შეიძლება არ არის გადმოწერილი, მაგრამ აზრი იგივეა. ჩემში არსებობს ზონები, რომლებიც აკრძალულია ჩემი ფიქრებისათვისაც და მათეკრძალებათ იქ მისვლა. ვიცი, ვერასოდეს ვერ გავიგებ სიმართლეს, ვიცი ვერასოდეს შევძლებ ცხოვრებასთან მშვიდობიან თანაცხოვრებას, ვიცი მუდამ შინაგანი პროტესტი მექნება ამ სამყაროსადმი. მაშ ჩნდება კითხვა, აბა რათ გინდა რომ ცოცხლობ? ამ კითხვას ჩემს თავს ხშირად ვუსვამ, მაგრამ დრო არ მყოფნის პასუხის მოსაფიქრებლად, არ ვიცი რამდენი უნდა ვიფიქრო რომ გადავწყვიტო. მივეჩვიე უკვე აქეთ იქით ხეთქებას, მივეჩვიე უაზროდ ბედნიერ სახეებს და რა ვიცი კიდევ, ყველაფერ საზიზღრობას. მივეჩვიეო რომ ვამბობ არ გეგონოთ, რომ ვეთანხმები, უბრალოდ იძულებული ვხდები მივეჩვიო. ვაი! ან აქ რაღას ვბოდიალობ, არ ვიცი რა ვაკეთო და ვბოდიალობ, ეს ხომ ბოდიალობაა და მეტი არაფერი?! მე ხომ ვიცი რომ არაფერი შეიცვლება?! არა მე ჩემთან მინდა, ნამდვილ სახლში, ჩემს ნამდვილ სამყაროში და არა აქ! ეუფ! :)))))))))))))))))))))) აბა შენ იცი წინ დაჯექიო მაგას მეუბნება საკუთარი თავი ამ წამს... ორ ნაწილად ვარ გაყოფილი ერთი მხარე პესიმისტურია მეორე ოპტიმისტური. საერთო ჯამში მაგარი დომხალია :( ვოტ! ეს მინდოდა მეთქვა... ან არ მინდოდა :| აბა ჯასთი აღარ არის და სადმე ჰომ უნდა მეთქვა :(</span></span></strong></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-121635437238983800?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-55339203478669910172008-08-17T13:23:00.000-07:002008-08-17T14:30:32.138-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SKiYTI7XzSI/AAAAAAAAAMY/_N4pqgOXLuQ/s1600-h/f05e1ff31275.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_VQ2yR2PMSik/SKiYTI7XzSI/AAAAAAAAAMY/_N4pqgOXLuQ/s320/f05e1ff31275.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5235602021399645474" /></a><span style="font-family:georgia;"><br /><strong><i><span style="color:#006600;">მოკლედ როგორც იქნა გადავწყვიტე, წავსულიყავით ჩემს მეგობართან ბათუმში. სამნი წავედით, გზა დამღლელი იყო საშინლად, მიხვეულ-მოხვეული გზა, სულ ახალ-ახალი სოფლები და ქალაქები. ტრანსპორტში ვერ ვიძინებ, არ ვიცი რატომ, მაგრამ ნამდვილად ვერა რაა... ნახევარ "მარშუტკას" ძინავს, მძღოლს რაღაც საშინელებები აქვს ჩართული და სულაც არ ცდილობს, რომ ოდნავ სიჩქარეს მოუმატოს. მდა... ყურებში ნაუშნიკები გავიკეთე, მუსიკას ვუსმენ და თან გზას ვათვალიერებ. ნანატრი წუთიც დადგა და როგორც იქნა ზღვა გამოჩნდა, მეგონა აღარასოდეს დადგებოდა ეს წუთი, მაგრამ თურმე ვცდებოდი :) ჩამოვედით ტრანსპორტიდან და მეგონა, რომ მაყაჩაღებდნენ... რამდენიმე ადამიანი მოვარდა კარებს. თავიდან დავიბენი, მაგრამ როდესაც თქვეს ტაქსი ხომ არ გინდათო? მაშინ მივხვდი რაშიც იყო საქმე... შემეცოდნენ სიმართლე გითხრათ :( არ მეგონა ასეთი ლამაზი თუ იქნებოდა ბათუმი, შესანიშნავი ქალაქია, არ ვიცი როგორ აღგიწეროთ, მაგრამ ისევ ჯობია თქვენ თვითონ ნახოთ. პირველი დღე სუნმა შემაწუხა, ეს იყო ზღვის თავისებური სუნი, არ ვიცი აი რაღაცნაირი... მაგრამ ჩემს მეტი ვერავინ გრძნობდა ამას და ტეხს ვერავინ რომ ვერ გამიგო :( ნუ შემდეგ თქვენც ხვდებით, ვიყავით ზღვაზე ღამეც ვისეირნეთ გარეთ და ა.შ მათ ვერ გავუტეხე, თორემ დისკოტეკებზე, ხმაურიან ღამეეებსა და მასეთ საშინელებებს ვერ ვიტან! იმ დღის შემდეგ აღარც გავსულვარ მათთან ერთად ღამე გარეთ :))) ვნახე ძალიან ლამაზი წყნარი ადგილი სადაც მხოლოდ შეყვარებულები ისხდნენ აქა-იქ, ჰოდა მეც იქ ვიყავი საღამოობით. ასე მიდიოდა დღეები, დღეებიო ისე ვწერ თითქოს დიდხანს ვყოფილიყავი იქ, მეოთხე თუ მეხუთე დღეს, როდესაც ძალიან ლამაზი და მზიანი დღე გათენდა, ჩამოვედი დაბლა ეზოში და ჩვეულებისამებრ ველოსიპეტით გასეირნებას ვაპირებდი, მაგრამ =(( ნუ დანარჩენი არ შეიძლება არ იცოდეთ თქვენც... ომი დაიწყო! მაშინვე გავაღვიძე დანარჩენები და ვუთხარი სასწრაფოდ ჩაიცვით, ჩაალაგეთ ნივთები, თბილისში მივდივართ-მეთქი. როგორც ყოველთვის დამიკიდეს, პანიკიორი მიწოდეს და ა.შ ოოო, ჰო იცი სულ მასეა დაწყნარდება ხვალ ყველაფერიო. მე ვიცოდი, რომ არაფერი აღარ დაწყნარდებოდა, პირიქით უფრო გაძლიერდებოდა. შემდეგ გამოცხადდა რეზერვისტთა მობილიზაცია და ალბათ ჩემი მეგობრებიც მიხვდნენ, რომ მართალი ვიყავი და ჩალაგებას შეუდგნენ. წავედით მატარებლის ბილეთების ასაღებად, რადგან ამ დროისთვის სხვა ტრანსპორტი არ იქნებოდა. ავიღეთ ღამის მატარებლის ბილეთები, ანუ კუპეში... მე განადგურებული ვიყავი, განსაკუთრებულად იმოქმედა ამ ამბავმა ჩემზე, რადგან ძალიან კარგად ვიცოდი ეს ომი რას ნიშნავდა... დავდიოდით ბათუმის ქუჩებში და ხალხი ჩვეულებრივ დადიოდა, სულ ეკიდა რა ხდებოდა, სავსე იყო პლაჟიც. საღამოს ჩავსხედით მატარებელში, საბედნიეროდ კუპეში არავინ შემოგვისახლდა და მარტოებმა ვიმგზავრეთ... მქონდა ტელეფონი და ყოველ საათში ვუსმენდი ინფორმაციას, პლუს ამას კონტაქტი მქონდა ახლობლებთან. ჩემს ორივე მეგობარს დაეძინა, მე რა დამაძინებდა, ვიწექი და სულ ერთ რამეზე ვფიქრობდი... ხშირად ვჩერდებოდით გზაში, რადგან გორში ჯობდა გათენებული რომ იქნებოდა მაშინ შევსულიყავით. თვითმფრინავების ხმა მესმოდა, შეიძლებოდა მეჩვენებოდა, მაგრამ შემდეგ სხვებმაც გაიგეს და გაიხედეს გარეთ. ჩვენს თავზე დაფრინავდნენ, როგორც იქნა გორი გამოვიარეთ და როგორც ჩამოსვლისას გავარკვიე, თურმე რკინიგზის რაღაც მონაკვეთი აუფეთქებიათ გორში. ასე და ამგვარად, ჩამოვაღწიეთ თბილისში, არ მძინებია საერთოდ. სახლში მოვედი თუ არა მაშინვე ტელევიზორი ჩავრთე მაინტერესებდა რა ხდებოდა, მაგრამ მალევე მიმეძინა ტელევიზორის წინ, მაგრამ არც აქ გამიმართლა, ყოველ 5 წუთში რეკვები... ჩამოხვედი? როგორ ხარ? როგორ იმგზავრე? :(( ნუ ასე გატანჯულ გაწამებული ვარ, მოვიდა დედაჩემიც სამსახურიდან, ვნახე, საჭმელი შემომთავაზა მაგრამ არ მშიოდა და საერთოდ ეს პერიოდი მე არ მშიოდა! მხოლოდ იმიტომ ვჭამდი რომ მაძალებდნენ, მხოლოდ წყალს ვსვამდი ნებით! საღამოს კომპთან ამოვედი და თურმე ტელეფონი გათიშულა და ინტერნეტი არ მაქვს :( მეორე დღეს გავიგე რუსეთის საელჩოსთან აქციას მართავს რეაქციის ჯგუფიო და მეც მანდ გავიქეცი ფორუმელებს მაინც ვნახავ-მეთქი როგორ არიან, ან ახალ რამეს გავიგებ-მეთქი. საელჩოსკენ მიმავალი გადავეყარე ბატოს და მატისს, ძალიან გამიხარდა მათი დანახვა, აი მართლა ძალიან! სამწუხაროდ ისინი მოდიოდნენ უკვე თურმე :( მისალმება არ დამთავრებულზე გამოვემშვიდობე და საელჩოსთანაც მივედი. ბევრი ხალხი იყო ასევე ბევრი ნაცნობი, გამიხარდა მათი დანახვა, ვეკითხებოდი აქაურ ამბებს... ნუ შეიძლება ითქვას ცოტა აზრზე მოვედი და დავმშვიდდი. შემდეგ მეგუნა დავინახე და აღარ მოვშორებივარ  :გოგი: ჯენის დავურეკეთ იქიდან მაგრამ არ მიშვებენო ასე თქვა :( + გავიხანი კიდევ ერთი ფორუმელი მათე, რომელსაც არ ვიცნობდი და მიხარია რომ გავიცანი :) ასე და ამგვარად, რა სიცარიელეც მქონდა ამ დროის განმავლობაში ერთბაშად შემივსეს ამ ადამიანებმა :) მაგრამ სახლში როდესაც დავბრუნდი, კვლავ დაბრუნდა ისევ ის საშინელი ფიქრები, განსაკუთრებით ვფიქრობდი ზიკიზე (ინსპექტორი) და ჩემს მენიავეზე (მორეირა), ეს ორი ადამიანი უშუალოდ ახლოს იყო ძალიან ამ ზონებთან და ძალიან მეშინოდა რამე არ მოსვლოდათ :( ზიკისთნ დავრეკე რამდენჯერმე, მაგრამ მორესთან ვერაფრით ვერ მოვახერხე დარეკვა :( შემდეგ გავარკვიე რომ ორივემ თავს უშველა და ძალიან გამიხარდა :ჯუმპ: ასე მიდიოდა ეს დღეები, მთელი დღე უჭმელი მისუსტებული ვეგდე ძირს და იქიდან ვუყურებდი ტელევიზორს, საღამოს გავიქცეოდი სადაც ფორუმელები მეგულებოდნენ და ასე ვშველოდი თავს. შემდეგ ცხვირწინ ამაფარა ცხოვრებამ საშინელი სურათი, ხალხის უგნურება და ზოგადად ბევრი საშინელი სურათი :( ნუ ჰომ ხვდებით რაზეც ვსაუბრობ. ერთ მხარეს სახლებიდან გამოყრილი ადამიანები, დაღუპული და დაჭრილი ხალხი, ხოლო მეორე მხარეს მოხტუნავე და მოცეკვავე ერი, რომელთა ერთად დგომა მხოლოდ "გაუმარჯოს" ძახილშია. ახლა სიტუაცია ჩაწყნარდა, დღეს დილიდან უნდა დაიწყონ რუსებმა ჯარების გაყვანა (წესით) ნუ იმედია ასეც მოხდება... მადლობელი ვარ იმ ადამიანების ვისთან ერთადაც ვიყავი ეს დღეები... არ მეგონა თუ ასეთი კარგი ადამიანებიც არსებობდნენ. ახლა საჭმლის ჭამა დავიწყე თანდათან, ცოტა აზრზეც მოვედი, სამომავლო გეგმები ბევრი გვაქვს და ვაპირებთ რითც შეგვიძლია ყველაფრით დავეხმაროთ იმ ადამიანებს, რომლებიც ომმა დააზარალა. ამ საშინელ პერიოდში გამოჩნდა ბევრის ნამდვილი სახე და მე არასოდეს დამავიწყდება ეს სახე... ახლა საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ თვითგადარჩენის ინსტიქტი რულზ :))) ხოლო, როდესაც შენთან არ მოდიან გკიდია დანარჩენი... მძულხართ ეგოისტებო! მძულხართ! მინდა, რომ თქვენც გაიგოთ რა არის ომის სიმწარე, ძალიან მინდა...</span></i></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5533920347866991017?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-76332264980093093762008-08-04T07:15:00.000-07:002008-08-04T07:25:05.979-07:00<strong><i><span><span><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;">ამასწინათ წავაწყდი ნეტში ამ საინტერესო ვიდეოს :) რომელიც არ ვიცი აი შემიყვარდა საოცარი მაგალითია ადამიანებისთვის :) ვიდეოში ყველაფერი კარგად წერია :) თუ ვერ წაიკითხეთ მითხარით და თარგმანს დავწერ...</span></span></span></span></i></strong><br /><br /><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=qeQsKCsMJKk">ნახეთ ვიდეო</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7633226498009309376?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-52894397068583636702008-07-31T17:40:00.000-07:002008-07-31T17:53:36.867-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SJJeg0ByZTI/AAAAAAAAAMQ/zPB6CvrhUg4/s1600-h/DSC02126.JPG"><img src="http://bp1.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SJJeg0ByZTI/AAAAAAAAAMQ/zPB6CvrhUg4/s320/DSC02126.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229346035145532722" /></a><br /><strong><i><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ესეიგი დიდი მადლობა მინდა ვუთხრა მენიავეს ამ უმაგრესი დღისთვის :) თავიდან დაგეგმილი იყო, რომ 6ის ნახევარზე შევხვედრილიყავით მაგრამ შემდეგ მალე მოუხდა მორეს მისვლა და მეც გამაქცუნა სახლიდან თავქუდმოგლეჯილი :შ წავედით ნარიყალაზე, მანამდე ლუდი ვიყიდეთ :ბის: ავედით იქ ზემოთ და ძალიან მაგარი ადგილი მაჩვენა მომეწონა :ლოვე: ჰოდა ვისხედით მე და მორე და ვბჭობდით ამა სოფლის უკეთურობაზე =)))))) ბევრი ვიცინეთ და ჯამშიც მოსაწყენი დღე ძალიან გამიმხიარულდა... შემდეგ შოთა რუსთაველი და პირამიდები დავინახეთ ნარიყალადან :)))))) ბოლოს ჰერმიმ დარეკა და რუსთველზე ჰერმის და დონის უნდა შევხვედროდით :შ წამოვედით... უფრო სწორად ჩამოვირბინეთ მერე მივედით ოპერასთან დაღლილ-დაქანცულები და ველოდებოდით იმათ :შ და აი ისინიც გამოჩნდნენ :)) აი აქედან მართლა ბევრი ვიცინე =))  დაჟე ოჯახურ კონფლიქტშიც მოვყევი :))))) შემდეგ დავშორდით... წამოვედით მე და მორე კმაყოფილები მაგრამ სასტიკად დაღლილები :)))))) ჰუჰ კარგი იყო :2კისს:</span></span></i></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5289439706858363670?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-53170157874315327592008-07-30T10:38:00.000-07:002008-07-30T10:56:45.848-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SJCrBFYa1iI/AAAAAAAAAMI/eypPOU6oGKE/s1600-h/170581_shrek_viri.jpg"><img src="http://bp0.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SJCrBFYa1iI/AAAAAAAAAMI/eypPOU6oGKE/s320/170581_shrek_viri.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228867202489964066" /></a><br /><strong><i><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">არა, მარტო შენ არა! თქვენ მომისმინეთ! ასე მოქცევა როდიდან დაიწყეთ? მე სხვანაირებს გიცნობდით და მაგიტომ მიყვარდით ბლინ! საერთოდ არ გესმით არაფერი, მე მინდა გითხრათ, რომ ნამდვილად დაგღუპავთ ეგოიზმი და შეგიჭამთ გრძნობებს! თავიდან არაფერი, მაგრამ ნელ-ნელა მიხვდებით, რომ ცუდად იქცეოდით და ინანებთ! მინდა დაგეხმაროთ მაგრამ გკიდივართ? ჰო ნუ მასე გამოდის... რა კარგია ცხოვრება როდესაც ყველა გკიდია, მათ შორის ისეთებიც, რომლებიც თქვენს გვერდით იყვნენ მუდამ! აუაუაუაუ... კკაიიი რა აი ახლა მახსენდება და არ ვიცი რა ვთქვა... არ მინდა ! არ მჭირდება ! ვერც მოგთხოვთ! სამწუხაროდ ყველაზე დიდი უბედურება ისაა, რომ არ შემიძლია გიბრაზდებოდეთ :( კი გულში ვბრაზობ, მაგრამ :( ნუ... რა ვქნა? შეიძლება მე შევიცვალე და თქვენ კი... ნუ რა აზრი აქვს :| მჯერა რომ ოდესმე ვიპოვი ისეთს რომელიც ყალბი არ იქნება :( მჯერა, მჯერა, მჯერა... პრინციპში სხვა გზა არ მაქვს, რადგან ან უნდა მჯეროდეს ან არა ჰოდა მე მირჩევნია მჯეროდეს :ცჰუპს:</span></span></i></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-5317015787431532759?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-38878225052982011492008-07-28T14:25:00.000-07:002008-07-28T14:37:41.558-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SI47wPgPI4I/AAAAAAAAAMA/tpELA89nVxk/s1600-h/00-20-18.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SI47wPgPI4I/AAAAAAAAAMA/tpELA89nVxk/s320/00-20-18.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228181917405225858" /></a><br /><strong><i><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით მივეჩვიე რაღაცებზე დაკვირვებას, აი არ ვიცი როგორ გითხრათ, ნუ ადრეც მაგრამ ბოლო დროს უფრო, ტაკს არ ვიცი რა მემართება, მაგრამ ყველაფერს ვაკვირდები და შემდეგ ვცდილობ გამოვიცნო რა, ვინ, დგას ამის უკან... გამიმძაფრდა ყნოსვა, მმმმ... სასტიკად გამიმძაფრდა... რამის სუნს ვერავინ რომ ვერ გრძნობდეს მე ვგრძნობ :( რავიცი რა მემართება ნამდვილ მაძებარს დავემსგავსე.  აი მაგალითად "მარშუტკაში" ავედი და დავჯექი, ჩემს წინ ზის ვიღაც ადამიანი... ვუყურებ მის თმებს, პიჯაკს, ხელებს და რავიცი კიდე...  შემდეგ კიდე ვიცნობ რა პროფესიის იქნება ეს ადამიანი ან რას საქმიანობს ან კეთილია თუ ბოროტი... ეს ერთგვარი თამაშივითაა და მართობს, ძალიან მომწონს ეს თამაში, მაგრამ, სამწუხაროდ არცერთხელ მომეცა საშუალება შემემოწმებინა ჩემი დასკვნები :( მარა ეგ არაფერი მთავარია, რომ ვერთობი :)  თქვენც ცადეთ თორემ ტრანსპორტის ან თუნდაც მოსაწყენ საზოგადოებაში ყოფნისას დაიღლებით  ტყუილად ჯდომით :) ეს თმაში ორსაც შეუძლია ითამაშოს, 2ზე მაგარია მაგრამ მე არავინ მეთამაშება =(( არადა დაკვირვებობანა მაგარია :ცჰუპს:</span></span></i></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-3887822505298201149?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-47305392332806278132008-07-22T13:40:00.000-07:002008-07-22T14:11:36.879-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SIZM6AjsDoI/AAAAAAAAAL4/DVu2qjhbxmY/s1600-h/207.jpg"><img src="http://bp0.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SIZM6AjsDoI/AAAAAAAAAL4/DVu2qjhbxmY/s320/207.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225948977075850882" /></a><br /><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;"><i><strong>-კარგი რააა მასე როგორ შეიძლება?!<br />-მოიცა რატომ არ შეიძლება?<br />-იმიტომ რომ სირცხვილია! <br />-ვინ ადგენს რა არის სირცხვილი?!<br />-ადამიანები, და საზოგადოება<br />-ანუ უმრავლესობა რასაც გადაწყვეტს უნდა დაეთანხმო?!<br />-სხვა გზა არ არის...<br />-და რა ხდება იმ შემთხვევაში, თუ უმრავლესობა ცდება?<br />-დროთაგანმავლობაში, როდესაც მათთვის ნათელი გახდება, რომ ცდებოდნენ, ამას ნანობენ...<br />-ნანობენ? რას ქვია ნანობენ? სინანულით შველიან რამეს?<br />-რათქმაუნდა ვერაფერს ვერ შველიან, მაგრამ ამით სინდისს ისუფთავებენ და თავის თავს თავადვე პატიობენ. აჯერებენ საკუთარ თავს რომ შეცდომა დაუშვეს და ეს მათ მიეტევებათ.<br />-სად მიეტევებათ?<br />-ცაში.<br />-და რომ არ მიეტევოთ?<br />-ნუ, ეს არავინ იცის სინამდვილეში, მიეტევებათ თუ არა, მაგრამ ურჩევნიათ ოპტიმისტები იყვნენ... თუმცა ყველა ასე არ არის, ზოგი ცხოვრების ბოლომდე ვერ ხვდება, რომ შეცდომა დაუშვა.<br />-ანუ, მე შემიძლია დანაშაული ჩავიდინო და შემდეგ საკუთარი თავი დავაჯერო, რომ მე ეს დანაშაული შემთხვევით ჩავიდინე?!<br />-გულწრფელად უნდა გწამდეს მაშინ...<br />-რისი? ვისი?<br />-ღმერთის<br />-ღმერთის? ღმერთი რატომ არ ცდილობს, რომ დანაშაულებები შეაჩეროს? ღმერთს ხომ შეუძლია უამრავი უდანაშაულო იხსნას სიკვდილისგან? წესრიგი და სამართალი დაამყაროს? რატომ არ აკეთებს ამას?<br />-არვიცი...<br />-ანუ ღმერთი ადამიანის სინდისია, ასე გამოდის...<br />-შეიძლება...<br />-რა მოხდება მაშინ თუ გაირკვა რომ ღმერთი არ არსებობს, არც სატანა არსებობს, არც სამოთხე და ჯოჯოხეთი?<br />-ქაოსი დაიწყება სამყაროში...<br />-იქნებ პირიქით, კარგიც იყოს ეს?<br />-შეიძლება კარგიც იყოს, მაგრამ შემდეგ გაქრება შიში, ზღვარი რომელიც ადამიანებს რაღაცას უკრძალავთ...<br />-ანუ გამოდის, რომ ყველაფერს ღმერთის შიშით აკეთებენ, ან არ აკეთებენ ადამიანები?<br />-დაახლოებით მასეა.<br />-რატომ დაახლოებით?<br />-იმიტომ რომ ყველა ადამიანი ღმერთის შიშითა თუ სიყვარულით არ მოქმედებს, მათ უბრალოდ მოსწონთ სიკეთისა თუ სიბოროტის კეთება. სულ ეს არის...<br />-გამოდის, რომ ზოგიერთ ადამიანს სინდისი კიდევ აქვს?<br />-ზოგიერთს...</strong></i></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-4730539233280627813?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-74335509174872264122008-07-17T13:08:00.000-07:002008-07-17T13:15:00.977-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SH-nN5tHugI/AAAAAAAAALw/vJ361kl_tYM/s1600-h/Moondance_by_silent_reverie.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SH-nN5tHugI/AAAAAAAAALw/vJ361kl_tYM/s320/Moondance_by_silent_reverie.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224077950043273730" /></a><br /><span><span><strong><br /><br /><br /><br /><br /></strong></span></span><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#006600;"><i><span><span><strong>უბრალოდ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"><a href="ftp://213.157.211.226/N/Nightwish/Oceanborn/Nightwish_-_Moondance.mp3">Moondance</a></span>...<br /><br />ერთადერთი რამ არის რაც ყოველთვის მშველის, აი ყოველთვის....</strong></span></span><br /><br /></i></span></span><span style="color:#006600;"><i><br /></i></span><i><br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-7433550917487226412?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-19607084450370560662008-07-14T15:21:00.000-07:002008-07-14T16:07:24.129-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SHvb8fC12XI/AAAAAAAAALo/0HvxDUcUNUQ/s1600-h/post-25-1172529462.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SHvb8fC12XI/AAAAAAAAALo/0HvxDUcUNUQ/s320/post-25-1172529462.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223010025038272882" /></a><br /><br /><span style="font-size:100%;"><i><strong><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><span><span>ჰმ, ორიგინალური სათაური აქვს, მაგრამ არაშესაფერისი... საკუთარი თავის მოტყუება და მისი სიძულვილი რას ნიშნავს? ვითომ არწმუნებ შენს თავს რაღაცაში... აი საკუთარი თავს რომ ნეგატიურად განაწყობ საკუთარი თავისვე მიმართ ნუთუ არაფერს ნიშნავს?! წარსულს სულ ვიხსენებთ და არ გვავიწყდება იქიდან არაფერი მნიშვნელოვანი, შემდეგ ამ წარსულის მაგალითებით ვცდილობთ მომავალი განსხვავებული შევქმნათ. აწყმო ემსახურება მომავლის შექმნას წარსულის დახმარებით (ამას დარწმუნებული ვარ ვიღაც ჩემზეჭკვიანი კაცი იტყოდა როდესმე) არსებობა აუცილებელია ცხოვრებისთვის, არსებობისთვის კიდე საჭიროა მონდომება... ნდაჰ... რა ხდება ნეტა მაშინ როდესაც გამქრალია ეს მონდომება? რწმუნდები სიყალბეში და მიეცემი სასოწარკვეთას, მაგრამ თავს არ იკლავ და ცდილობ არ შეიმჩნიო... სიყვარულის გაცემა იმიტომ არ შეგიძლია რომ არ მიგიღია არასდროსო, მე არ ვეთანხმები ამ მოსაზრებას, რადგან არსებობს რაღაც რის მიმართაც სიყვარული თავიდანვე ჩნდება შენში და მთელი ცხოვრება მოგყვება. მმმმ... არ არსებობს არცერთი არსება რომელიც ცხოვრობს დამოუკიდებლად, ყველას სჭირდება გვერდზე მყოფი მეორე არსება, ან რატომ მაინც და მაინც არსება? თუნდაც ეს იყოს ფურცელი, ან სხვა რამე... ცუდია როდესაც გინდა რაღაც გადმოსცე და გეშინია, როდესაც გეშინია... შენი თავის და შენი გრძნობების გეშინია და ცდილობ საგულდაგულოდ დამალო ისინი, შიში ამას გაიძულებს. იმედგაცრუება კლავს ყველაფერს... აი არც კი ვიცი რა არის ამაზე საშინელი სენი. მართალია, რომ წარმოსახვა, ვარაუდები და ოცნებები ჩრდილავენ ნამდვილ ფაქტებზე აგებულ სიმართლეს... სწორედ ეს იწვევს იმედგაცრუებას, რასაც საშინელება მოაქვს ყველასთვის, ვინც ამ მახეში გაებმება... ცხოვრების გზა დანაღმულ ველზე გავლას მაგონებს (ამასაც იტყოდა ვიღაც ჭკვიანი კაცი :მო: ყველაფერი დასწრებაზეა ამისდედავატირე) მახეები და მახეები, მაგრამ უნდა ეცადო, რომ ბრმად არ შევარდე მახეში... არ აჩქარდე და ჯერ ნიადაგი მოსინჯე კარგად, სანამ გადაწყვეტილებას მიიღებ. მე ძალიან მიყვარს ჭკვიანი ხალხი, ნეტა იცოდეთ როგორ სიამოვნებას მანიჭებს მათთან საუბარი. ყველაზე საინტერესოს, ან გიჟისგან გაიგებ, ანდა ჭკვიანისგან... გიჟი და ჭკვიანი, ეს სიტყვები ურთიერთსაპირისპიროა, თუმცა მათ უკან მდგიმი არსებები ძალიან ახლოს არიან ერთმანეთთან... მიყვარს პრინციპებისთვის (პრინციპებს გააჩნია) მებრძოლი ადამიანი, ბრძოლა არ ნიშნავს იმას, რომ ჰაიდა ვინც ჩემს პრინციპებს არ იზიარებს დავხოცავო... რაღაც მომენტში შენს იდეოლოგიასა და პრინციპს შეიძლება უღალატო კიდეც, რადგან შეძლო საჭირო ინფორმაციის მიღება, ანდა თუნდაც დაკვირვების მიზნით... მ.გ შენ გაქვს განსხვავებული ხედვა, რომელიც შენს გარშემო, ან იმ სიტუაციაში სადაც იმყოფები არავის აქვს და არცერთი არ იზიარებს შენს აზრს, სამაგიეროდ ერთმანეთის ესმით ძალიან კარგად... შეიძლება ნერვები მოგეშალოს და გულმოდგინედ დაუწყო ახსნა იმ ნაკლოვანებებზე, რომლებიც მათ აზრებს გააჩნია, ან უბრალოდ დაეთანხმო, გაისუსო და გაერთო ჩუმად მათზე =)) აბა მითხარით რომელი ჯობია?! დატესტილია პირველი ხერხი და გეტყვით, რომ ცუდი სიმპტომები აქვს: ყელისტკივილი, თავისტკივილი და ნერვების მოშლა... მაგრამ შედეგი იგივეა, ის კვლავ თავის აზრზეა და შენ კვლავ შენსაზე ოღონდ ერთი განსხვავებით, ის უკვე ფიქრობს რომ შენ ვერ ხარ და შენც ასევე... საინტერესოა არა?! მეორე ხერხი კი არ ახლავს გვერდითი მოვლენები და შეგიძლია გულში იცინო მასზე, მაგრამ ხანდახან შეიძლება აგეტიროს და შეგეცოდოს კიდევაც იმ აზრების პატრონი :( ვოტ... მე მეორე ხერხი მიყვარს :) ნუ ყველაფერს სწავლა უნდა, მითუმეტეს, რომ ადამიანებს ძალიან მარტივი ფსიქოლოგია აქვთ და ადვილად იშიფრებიან... ჯერ არ შემხვედრია ადამიანი, რომ პირველადი შთაბეჭდილება შემდეგ შეცვლილიყოს და იმედგაცრუებული დავრჩენილიყავი, რადგან ვერ ვიტან ვარაუდებს და მხოლოდ ფაქტებით ვხელმძღვანელობ... არასოდეს ვცდილობ დავუახლოვდე მათ................................ :)  <br /><br />პ/ს<br />არანაირი დეპრესიული პოსტი არააა ესა :ვიკ:</span></span></span></span></strong></i></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-1960708445037056066?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-29042827906397286772008-07-08T10:26:00.000-07:002008-07-08T11:02:42.360-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SHOrknzssYI/AAAAAAAAALg/4Dnp9SfGSFo/s1600-h/Search_for_Magic-full.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SHOrknzssYI/AAAAAAAAALg/4Dnp9SfGSFo/s320/Search_for_Magic-full.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220705038701998466" /></a><br /><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;"><strong><i><span><span>მოკლედ მინდოდა დამეწერა ყველა დღე მაგრამ რაღაც არ გამომდის ძალიან სწრაფად. კარგი იყო დამეწყო პირველი დღიდან და ა.შ მაგრამ 1 საინტერესო ამბავს იმ ათიდან რომელიც მე გადამხდა მოგიყვებით. დილით ადრე ავდექი და გზას გავუყევი, სადღაც ასე 6 საათი იქნებოდა და ნისლით იყო დაფარული ყველაფერი. ტყეში შევედი და წინ მივდიოდი, შემდეგ შევჩერდი წყალი დავლიე და უკან მოვბრუნდი რადგანაც საჭმელი მეჭამა და თან ნისლი ცოტა გაფანტულიყო რადგან უფრო შორს წავსულიყავი... გზაში რამდენიმე სურათი გადავიღე და სახლში დავბრუნდი, თან წამოსვლისას პიტნას გადავაწყდი და პიტნის ჩაის მონატრებულმა წამოვიღე :)) ნუ საბედნიეროდ შეშა იყო და ცეცხლი დავანთე, მინდა გითხრათ შესანიშნავი ჩაი გამომივიდა ძალიან გემრიელი... სანამ მე ჩაის ვსვამდი ნისლი გაიფანტა და მზემაც გამოანათა. გადავწყვიტე დამესვენა 12 საათამდე, ავიღე ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი წიგნი და კვლავ ტყეში გავწიე სადაც წიფლის ქვეშ მოვიკალათე და კითხვას შევუდექი :))) 12 საათამდე ჩაფლული ვიყავი მე_19 საუკუნის ინგლისის ცხოვრებით, და ნუ როგორ გითხრათ პირდაპირ შესანიშნავია და სასიამოვნო როდესაც იმ სამყაროში ხარ სადაც  გინდა :)) ესეიგი როდესაც წიგნის კითხვას დროებით მოვრჩი ცოტა ჩამოცხა და გადავწყვიტე  მდინარისკენ წავსულიყავი, სწორედ აქედან იწყება იმ დღის რიგი უცნაურობები :)) ჯერ ხშირი ტყე გავიარე შემდეგ ვრცელი მინდვრები და დაბლა ჩამოვედი სადაც ხალხი ცხოვრობს (თუ იმათ ხალხი ეთქმის 2 სახლია :))))) )  სწორედ ერთ-ერთი სახლის წინ მე ვნახე პატარა პრინცესა, ნუ ძნელია გადმოსცე მისი სილამაზე, მართლაც შესანიშნავი გარეგნობის პატარა გოგონა... მეექვსეკლასელი როგორც შემდეგ გაირკვა. ნუ გოგო არის არ ვიცი აი მართლაც ძალიან ლამაზი, მთელს ტანზე ასევე სახეზე არის შავად დაწინწკლული ნუ ალერგიისმაგვარი გამოყრილი აქვს სულ, შემდეგ გავარკვიე, რომ ეს ეგრეთწოდებული "ჩუტყვავილა" ყოფილა. ნუ გგონიათ რომ არ მინახავს თბილისში თავმოვლილი, თმაგაკეთებული და ნუ ყველანაირად მოვლილი გოგოები, მაგრამ ვერ შევადარებ იმ მოუვლელ პრინცესას ვერცერთს... ძალიან ლამაზი სახის ნაკვთები ჰქონდა და ავადობასა და მუწუკებსაც კი არ შეეძლოთ დაეჩრდილათ ის სილამაზე...  ჭუჭყიანი ტანსაცმელი ეცვა თუმცა ეს საზიზღარი მშობლის ბრალია და ამასაც გეტყვით რატომ საზიზღარი... მე გამოველაპარაკე და გამარჯობა ვუთხარი მანაც ჩუმი ხმით მითხრა გამარჯობა თუმცა მეტი არ გვისაუბრია. მე სასწრაფოდ დავბრუნდი სახლში და ვკითხე "მანა-მანას" ვინ იყო ის და რა სჭირდა... (მანა-მანა დავწერ მერე ვინც არის ჩემი უსაყვარლესი მეგობარია მიუხედავად იმისა რომ ჩემზე 40 წლით დიდია:) ) მან მითხრა რომ თურმე ეგ დაავადება ჰქონია და დედამისიც მითხრა ვინც იყო... დედამისი, ვიცი ვინც არის სამწუხაროდ... არის გაუნათლებელი ბინძური და რავიცი საშინელი ადამიანი, რომელიც ასეთივე ოჯახში გაიზარდა და ისიც ამიტომ არის ასეთი... ნუ ეს კარგი. დაღამდა და მე კვლავ ტყეში ვარ და ჰოი საოცრებავ! რას ვხედავ ეს ბავშვი დავინახე დედამისთან ერთად მოდიოდა და ძროხები მოჰყავდა მთიდან... ნუ დედამისს ალბათ წარმოიდგენთ დედას რომელსაც სიცხიანი და ავადმყოფი შვილი ძროხებში დაჰყავს. მივესალმე დედამისს იმანაც მომიკითხა და მათთან ერთად გამოვბრუნდი უკან სოფელში. მანა-მანას სახლთან რომ გამოვიარე ის გამოელაპარაკა ამ ბავშვის დედას და როდესაც ლაპარაკს მორჩნენ ჰკითხა რომელ კლასში გადავიდა შენი გოგოო და იმ ქალმა დედამ, აბა მე რა ვიცი თავად ჰკითხეო... ნუ :ეეკ: ყბა ჩამომმივარდა ასეთი რამე რომ გავიგონე, ნუთუ დედამ ბავშვი რომელ კლასშია თან გოგო არ იცოდა... მერე ამ გოგომ უთხრა მეექვსეშიო და მასე გავიგე მეც, ესეიგი საშინლად უკულტურო, ტილიანი და რავიცი დაუბანელი დედა და შვილი ასეთი... ნუ მას მერე ვფიქრობ როგორ არ გაუმართლა იმ ბავშვს :( მეცოდება მთელი გულით... ახლა რომ წავალ მინდა რამე წავუღო, ლამაზი კაბა ან რავიცი რამე მასეთი ჩასაცმელი რადგან სულ ძონძები ეცვა :( ასე და ამგვარად დავრჩი გაოცებული... რა ცუდია როდესაც ასეთი ბედი გექნება... ცოტა შეიძლება აბდაუბდა ნაწერი ჩანდეს მაგრამ კომენტებში დაწერეთ რასაც ვერ გაიგებთ და იქ გეტყვით :))</span></span></i></strong> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7579313223767056586-2904282790639728677?l=melamelia.blogspot.com' alt='' /></div>მელიაhttp://www.blogger.com/profile/09122602520065120768noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7579313223767056586.post-18149945548005617802008-07-07T07:08:00.001-07:002008-07-07T07:35:36.844-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SHIpXxj8cUI/AAAAAAAAALY/9vFVssObyaY/s1600-h/DSC01569.JPG"><img src="http://bp3.blogger.com/_VQ2yR2PMSik/SHIpXxj8cUI/AAAAAAAAALY/9vFVssObyaY/s320/DSC01569.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220280406493655362" /></a><br /><strong><i><span><span><span style="color:#006600;"><span style="font-family:georgia;">ესეიგი დასრულდა ჩემი ველური ოდისეა ჩრდილოეთის მთებში (დროებით) იქ მე გავატარე 10 დაუვიწყარი და განსხვავებული დღე, აი ძალიან მინდოდა, ერთი სული მქონდა რომ აქ შემოვსულიყავი და გადმომეცა ის ყველაფერი რა გავიგე იქ, რა ვისწავლე და ზოგადად რას ვაკეთებდი... მინდა დავწერო პირველი დღე ცალკე და ა.შ მაგრამ ამას შემდეგისთვის გადავდებ და აქ საერთო, შემაჯამებელ პოსტს :) ნუ ის სწორედ ის გამოდგა �